Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ: "Επομενη σταση... next stop..."





Ακουμπισμενη σ' εναν κιτρινο ορθοστατη χαζευε τον κοσμο που ανεβαινε και κατεβαινε στις διαφορες στασεις ωσπου το λεωφορειο να φτασει επιτελους και στον δικο της προορισμο. Καθε τοσο τραμπαλιζοταν απο τις στροφες και τις λακκουβες και εσπευδε να κρατηθει καλυτερα απο το σιδερενιο κολωνακι. Οι ανθρωποι γυρω της ειχαν συσσωρευτει σ'ενα ζωντανο τσαμπι κορμιων και προσωπικοτητων. Με τα προβληματα τους ο καθενας και τις σκεψεις τους. Ενας νεαρος απεναντι της κουνουσε το κεφαλι του στον ρυθμο της μουσικης που ακουγε απο ενα μπλε i-pod. Την κοιταξε κι εκεινη εστρεψε το βλεμμα της αλλου αποτομα. Ευτυχως ηταν κοντα σε παραθυρο και το αερακι που εμπαινε καταφερνε να φτανει μολις και μετα βιας στο προσωπο της γλιστρωντας αναμεσα στο πληθος. Σταση πανεπιστημιο. Ενα τσουρμο βαριεστημενοι φοιτητες ξεφορτωσαν τα κορμια τους μπροστα στην πορτα του κτηριου. Η ιδια ηταν αυτο που λεμε αιωνια φοιτητρια. Ετσι κι αλλιως ειχε πλεον παρατησει κι επισημως τη σχολη οποτε ειτε διαγραφοταν ειτε οχι δεν ειχε σημασια παρα μονο τυπικη. Ακολουθησε αλλους δρομους, πολλους λανθασμενους, αλλα παντοτε εχοντας εναν συγκεκριμενο λογο στο πισω μερος του μυαλου της. Εστω κι αργα ειχε καταφερει τελικα να συνδιασει φοβους, πραγματικοτητες και ονειρα ακολουθωντας επιτελους αυτο που ηθελε να κανει απο παιδι. Μπορει στ' αληθεια να μην ηταν τιποτε περισσοτερο απο ενα παρασιτο, το ειχε σκεφτει κι αυτο. Ενα παρασιτο που δε σταματαει να σκεφτεται. Σταση Αγια Ταδε. Για εναν περιεργο λογο τον κοσμο που κατεβαινε σε καθε σταση πολλες φορες θα μπορουσε κανεις να τον προβλεψει απο πριν. Στην Αγια Ταδε κατεβηκαν δυο τρεις ηλικιωμενοι με το αργο βασανισμενο βημα τους να προσπαθει να σταθεροποιηθει μεταξυ σκαλοπατιων και πεζοδρομιου. Πολλες φορες ειχε σκεφτει τι θα γινοταν αν ο οδηγος ξεκινουσε καταλαθος την ωρα που καποιος ηλικιωμενος ηταν μεταξυ λεωφορειου και δρομου. Ταρακουνησε το κεφαλι της για να φυγει η φρικιαστικη ειkονα απο το μυαλο της και συνεχισε να παρατηρει τους γυρω της καπως αφηρημενα. Μια κοπελα καπου παραδιπλα εμοιαζε σα να πηγαινε στα μπουζουκια ωρα 20.00 το βραδυ. Υπερβολικα βαμμενη και ντυμενη εξισου υπερβολικα καθοταν σταυροποδι στη θεση της κοιτωντας αδιαφορα εξω απο το μισανοιχτο παραθυρο ριχνωντας που και που καμια ματια και στο ροζουλι κινητο της. Τοσο ροζουλι οσο και η ιδια. Εκεινη τη στιγμη της ηρθε στο μυαλο ενα τραγουδι που την εκανε να γελαει καθε φορα που το ακουγε. Πολυ περισσοτερο οταν εβλεπε το video clip. Ηταν φοβερα αληθινο αλλα η τραγουδιστρια σατυριζε μ' εναν τροπο που δεν μπορουσες παρα να την παραδεχτεις γελωντας παραλληλα με τη τρομερη εκφραστικοτητα της. "Stupid girls, stupid girls", τραγουδησε απο μεσα της και χαμογελασε. Της αρεσε πολυ η Pink. Λιγο πιο μετα μετανιωσε που αυθορμητα εκρινε εκεινη την αγνωστη κοπελα χωρις καν να την ξερει. Ηταν κατι που μισουσε να βλεπει γυρω της κι ετσι προσπαθουσε η ιδια να μην το κανει. Τουλαχιστον οχι συχνα. Βεβαια καποιοι ανθρωποι σε προκαλουν να τους κρινεις...Θυμηθηκε μια απο τις προηγουμενες μερες που ειχε παρει το λεωφορειο ενα βραδυ που επαιζε ποδοσφαιρο ο ΠΑΟΚ. Το ιδιο λεωφορειο που πηγαινε στο γηπεδο, στην Τουμπα. Ειχε βρει τοτε εναν μικρο χωρο καπου αναμεσα στους τρελαμενους οπαδους, ισα για να χωρεσει η ιδια αλλα ουτε καρφιτσα παραπανω. Το τι ειχε ακουσει απο τους γυρω της δεν περιγραφεται. Η λεξη καφριλα ηταν λιγη για να περιγραψει την κατασταση που επικρατουσε. Εκεινη τη στιγμη ενας ευσωμος αντρας την εσπρωξε προσπαθωντας να φτασει στην πορτα. Η σεβαστη κοιλια του την εκτοπισε με ευκολια κι εκεινος την προσπερασε βαριανασαινοντας. Ξαφνικα μια μυρωδια κρασιου και ιδρωτα εφτασε στα ρουθουνια της που συσπαστηκαν δυσαρεστημενα. Στιγμιαια ενιωσε το στομαχι της να ανακατευεται και γυρισε απο την αλλη πλευρα προσπαθωντας να αποφυγει οσο γινοταν τον ευτραφη κυριο. Σε δυο στασεις θα εφτανε στον προορισμο της. Το λεωφορειο σταματησε, ο παχουλος κρασοφιλος κατεβηκε και τη θεση του πηρε μια Κινεζουλα μ' ενα τεραστιο καλαθι γεματο με διαφορα "ψιλολοιδια". Παρατηρησε μεσα σε ολα κατι ψευτικα πουλακια που σφυριζουν περιεργα καθε φορα που τα φυσας, εναν χρωματιστο παπαγαλο πανω στην κουνια του, κατι μπαλες απροσδιοριστου υλικου που τριζουν μεταξυ τους και φακους lazer με τους οποιους ουκ ολιγες φορες την ειχαν εκνευρισει διαφορα ανωριμα παιδια που εξωτερικα τουλαχιστον ηταν κοντα στη δικη της ηλικια. Η Κινεζουλα ειχε σταθει μπροστα στο εκδοτηριο των εισητηριων με το καλαθι στα ποδια της κι εμοιαζε να 'χει ξεχασει το χαμογελο στα χειλη της. Καθολη τη διαδρομη εμοιαζε συνεχως να χαμογελαει. Στην τελευταια σταση λιγο πριν κατεβει ειδε μια παρεα κοριτσιων γυρω στα 17-18 να ανεβαινουν απο την τελευταια πορτα. Δεν προλαβαν να καθισουν στις θεσεις κι αρχισαν να φωναζουν και να γελαν. Ολο το λεωφορειο πιθανοτατα ακουσε το πως η μια απο αυτες ειχε στησει ενα παιδι που της αρεσε γιατι λεει της ειχε σπασει τα νευρα κανοντας της σκωτσεζικο ντουζ. Στο τελος ολες μαζι καταληξαν στο οτι ηταν ανωριμος. Η αληθεια ηταν πως καθε φορα που τυχαια βρισκοταν διπλα σε μια παρεα γυναικων οι φρασεις που ακουγε στο 99% των περιπτωσεων ηταν καποιες οπως: "Και τι του απαντησες;", "Μετα μου εστειλε αυτο κι εγω του ειπα εκεινο", "Το προχωρησατε;", "Ειναι μαλακας ο ανθρωπος, δεν ξερει τι θελει" κι αλλα τετοια. Κοινως ενα και μονο θεμα συζητησης: Αντρες, αντρες και παλι αντρες! Της ξεφυγε ενα στραβο χαμογελακι και πατησε το κουμπι για να κατεβει στην επομενη σταση. Η πορτα ανοιξε κι αφησε πισω της το ζωντανο εκεινο τσαμπι ανθρωπων να ανανεωνεται, να σκεφτεται και να στριμωχνεται. Πηρε μια βαθεια ανασα και κατηφορισε τον δρομο μπροστα της για να παει να βρει τη φιλη της που σχολουσε απο τη δουλεια. Μια ψιχαλα βροχης προσγειωθηκε στη μυτη της και τοτε θυμηθηκε οτι δεν ειχε παρει ομπρελα. Δε βαριεσαι...singing in the rain! Η φιλη της την περιμενε στην επομενη γωνια.


"Τι κανουμε;"
"Παμε για καμια μπυρα;"
"Παμε! Στειλε και στα παιδια!"

3 σχόλια:

Lyriel είπε...

Απολαυστικό ! Αυτές οι συνηθισμένες διαδρομές με το λεοφορείο, ενώ για κάποιους είναι "νεκρές ώρες" για μερικούς άλλους είναι μια σειρά παρατηρήσεων και συνειρμών. Κάτι τέτοιες στιγμές, σκέφτομαι την Ιθάκη του Καβάφη.
Πολλά φιλιά καλό βράδυ **

Takounolatris είπε...

Καθημερινές ιστορίες με διαφορετική ματιά!
Όλοι μας το κάνουμε. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο.
Πολύ ωραία Έλλη...

Elli P. είπε...

Ναι Lyriel μου ειναι οντως απιστευτο το τι ιστοριες μπορει να πλασει το μυαλο σου κοιτωντας απλως γυρω σου και παρατηρωντας συμπεριφορες. Εγω αυτο δεν το ειχα απο παντα. Αντιθετως μαλιστα. Συνηθως περπαταω και δεν προσεχω τιποτε γυρω μου κατι που με κανει μονιμως τροφη για πλακα για την παρεα μου οταν προκειται να παω καπου και δε θυμαμαι τον δρομο πχ. :) Απο τοτε που μπηκα στη σχολη ομως το πρωτο πραγμα που μας ειπαν ηταν να παρατηρουμε συμπεριφορες, κινησεις, τα παντα. Προκειμενου να μπορουμε να μπαινουμε στην ψυχοσυνθεση διαφορετικων ανθρωπων και κατεπεκταση των οποιων ρολων μας. Ε, συνεβαλε λιγο και η κολλητη μου που παρατηρει τα παντα. Οχι με την κακη εννοια φυσικα. Για κοινωνιολογικους λογους οπως λεει κι εκεινη! Χαχα. Παντως περα απο την πλακα εχεις δικιο για τον δικο σου συνειρμο με την Ιθακη του Καβαφη...

Σ' ευχαριστω Takounolatri μου!! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα