Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Ακομη ονειρευομαι μα η ανθρωπινη φυση κανει ο,τι μπορει για να με προσγειωσει...

Δεν ξέρω αν σας λείπουν οι αναρτήσεις που έκανα κάποτε συχνότερα για την επικαιρότητα και τα προβλήματά μας. Είναι που πλέον δεν ξέρω τι άλλο να πω και πιστεύω ότι οι καταστάσεις μιλάνε από μόνες τους ...Από την άλλη νιώθω λίγο λες και είμαι στον κόσμο μου όταν αναρτώ στίχους η άσχετα κείμενα ενώ όλα γύρω μου καταρρέουν...Τι να πω άλλο όμως; Να αναμασησω όλα όσα ακούω γύρω μου κάθε μέρα; Μηπως κι εσεις στον ιδιο κοσμο δε ζειτε; Να επαναλαβω αυτο που ακουσα στη σχολη πρωτη μερα που ξεκινησαμε τα μαθηματα ως εναλλακτικό τροπο να μας πουνε "καλη χρονια"; Οτι δηλαδη πρεπει να ζουμε τη στιγμη γιατι αυριο δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει; Βεβαια η φραση αυτη, η τοσο γνωστη, πλεον εχει μια διαφορετικη χροιά...ξερετε...πλεον τονιζεται στο οτι δεν ξερουμε αυριο τι μας ξημερωνει και οχι στο οτι πρεπει να ζουμε τη στιγμη. Εχει ποτιστει με την απογνωση, την απελπισια και τη μαυριλα της εποχης. Απο την αλλη δεν μπορω πια να πω τη λεξη αντιδραση διχως σκεπτικισμο. Ειμαι φύσει επαναστατικη και αντιδραστικη κι αυτο το τελευταιο ειναι που με πληγωνει περισσοτερο απο ολα ισως. Τωρα πλεον ομως ετσι οπως εχουμε αφησει χρονια τωρα να φτασουν τα πραγματα στο απροχωρητο οταν καποιος αντιδρα πρεπει να ξερει οτι αυτο για το οποιο παλευει ειναι μια ολικη ανατροπη ενος τοσο ριζωμενου συστηματος που αυτη ακριβως η ανατροπη του προυποθετει πληρη καταστροφη κεκτημενων της κοινωνιας οπως την εχουμε ορισει ως τωρα και αναγεννηση της απο τις σταχτες. Ημιμετρα πλεον δε χωρανε σε οποιαδηποτε μορφη αγωνα. Γι' αυτο και για πολλους ο αγωνας τωρα πια φανταζει κατι ματαιο και γραφικο. Δεν ειμαι ενας απο αυτους αλλα ποσοι μπορουν να αντεξουν μια ολικη καταστροφη με ολη τη σημασια της λεξης και αναδομηση απο το μηδεν μιας κοινοτητας; Επιπλεον προβλημα αποτελει οτι εχουμε ανοιξει τοσα πολλα μετωπα και με τοσες πολλες παραμετρους το καθενα που ακομη και η ιδια η αντιδραση μας δυσκολευεται να βρει εναν στοχο. Ειναι αυτο που λεμε οτι στη χουντα ο κοσμος ειχε να πολεμησει τη χουντα, στην κατοχη τους κατακτητες, στις μερες μας τι; Τι απο ολα αυτα τα σαπια κεκαλυμμενα που βρισκονται παντου γυρω μας τα οποια με κουτοπονηρια οικειοποιηθηκαν την εννοια της δημοκρατιας για να μην μπορεις να τους αντιταχθεις; Οποια πετρα κι αν σηκωσεις κατι απο κατω θα βρωμαει. Και το χειροτερο ολων ειναι οτι λιγο πολυ οι περισσοτεροι ειτε εχουμε καποτε βαλει το χερακι μας στο να γινει ο κοσμος μας χειροτερος, ειτε δεν καναμε τιποτε για να εμποδισουμε το εργο οσων τον κατεστρεφαν αργα και βασανιστικα. Καποτε θα ειχαμε ελπιδες. Καποτε θα ειχαμε περιθωρια. Ισως ομως παραβολευτηκαμε κι εμεις ο καθενας σε οτι εξασφαλιζε τα δικα του δεδομενα. Που να πρωτοστραφει λοιπον η οποια αντιδραση μας και τι να πρωτοαντιμετωπισει τωρα πια; Μοιαζουν οι καταστασεις να μας εχουν φερει προ τετελεσμενου ενω ουσιαστικα για να φτασουμε στη σημερινη κατασταση χρειαστηκαν χρονια και χρονια λανθασμενης δρασης και πολιτικων και πολιτων. Οποιος ειχε την ευκαιρια να κλεψει θα το εκανε. Και οχι μονο. Εξισου καταστροφικη ειναι και η αδιαφορια για τον πλησιον, για την κοινοτητα, για το συνολο. Τα λεγομενα μου δεν εχουν καποια θρησκευτικης μορφης χροια. Δε χρειαζεται καν να εισαι θρησκος για να αποζητας το ενδιαφερον του διπλανου σου η ακομη καλυτερα για να πιστευεις σε αυτο. Ετσι θα επρεπε να ειναι τα πραγματα απο τη φυση τους αλλα να που δεν ειναι. Σε παλιοτερη αναρτηση ειχα πει οτι δυστυχως οι ανθρωποι για να λειτουργησουν σωστα χρειαζονται μπαμπουλες, εκφοβισμο, τιμωριες...γιατι; Μου φερνουν το παραδειγμα πολλων χωρων της Ευρωπης που σε σχεση με την Ελλαδα λειτουργουν η τουλαχιστον λειτουργουσαν πιο ευρυθμα. Ολοι μπορουμε να καταλαβουμε οτι η διαφορα εγκειται στην τηρηση των νομων και στην μη τηρηση τους εδω στην Ελλαδα. Διοτι εκει η τιμωρια ειναι συνεπης ενω εδω στην Ελλαδα κυβερνα η ατιμωρισια. Μπαινοντας ομως λιγο βαθυτερα στο θεμα αναρωτιεμαι γιατι θα πρεπει να μας εκφοβιζουν με τιμωριες για να πραξουμε τα στοιχειωδη. Γνωριζω οτι τωρα προχωρησα σε μονοπατια που θελουν μεγαλυτερη αναπτυξη. Και φαινομενικα ισως ξεφυγα απο το θεμα που ουσιαστικα ειναι η κριση και τα αποτελεσματα της. Αν δουμε ομως την κατασταση πιο σφαιρικα θα καταλαβουμε πως ολα σχετιζονται. Στη σημερινη καταντια μας ωθησε ενα συστημα που μονο τη δικαιοσυνη δεν προαγει. Κι αυτο το συστημα καλως η κακως "ζουσε" με τις δικες μας ευλογιες. Πραγμα που θα πει ειτε οτι μας αντιπροσωπευε ειτε οτι αδιαφορουσαμε για τις επιπτωσεις του. Και στις δυο περιπτωσεις ομως φανταζει πλεον περιεργο το οτι οι  ιδιοι εμεις ανθρωποι φωναζουμε τωρα πια για οσα μας υποχρεωνει αυτο το συστημα να "αντεξουμε" την ιδια στιγμη που με την απραξια μας και τη στηριξη μας συμβαλαμε στο να φτασουμε ως τον γκρεμο. Θα μου πεις, ακομη κι αργα εχει κανεις το δικαιωμα να ξυπνησει. Ειναι λυπηρο ομως οτι ακομη και τωρα εχω την αισθηση πως ο καθενας φωναζει για τα δικα του θιγμενα κεκτημενα και οχι και για του διπλανου του. Ειναι αυτο που λεμε πως μεχρι χτες καιγοταν το σπιτι του γειτονα μου κι εγω αδιαφορουσα. Σημερα που οι φλογες εφτασαν να γλειφουν και τη δικη μου πορτα βγαινω στον δρομο εξαλλος και το παιζω επαναστατης πετωντας κι απο κανενα τσιτατο για την καταστροφη του σπιτιου του γειτονα για να δειξω μια και καλα αλληλεγγυη. Αν η φωτια ομως δεν με επηρεαζε θα αφηνα τους αλλους να καουν. Κι αν μου εταζαν και κερδος μπορει να εριχνα και κανα κουτσουρο παραπανω στη φωτια του διπλανου...Δεν ξερω αν καταλαβαινετε τι θελω να πω. Παρολαυτα οπως λεω παντα δεν εχει νοημα να το βαζουμε κατω για κανεναν λογο. Γιατι οντως δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει αυριο και αυτη η φραση ακομη ειναι διττης σημασιας. Αφηστε που αυτη η ρημαδα η ελπιδα που πεθαινει τελευταια τωρα πια μας εχει τοση αναγκη για να κρατηθει ζωντανη...

4 σχόλια:

Lyriel είπε...

Κοιτάζοντας το εντελώς μακροσκοπικά πλέον, καθώς όπως λες κι εσύ τα μέτωπα είναι άπειρα, βλέπουμε πως το νομισματικό σύστημα δεν μπορεί να μας σηκώσει πια ή μάλλον εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ζήσουμε κάτω απο αυτό το καθεστώς. για ποιά δημοκρατία να μιλάμε, για ποιά ηθική? όταν τα χρήματα ζουν ανάμεσα μας, τίποτα απο όλα αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει. αυτή είναι η κατάρα μας σαν ανθρώπινο γένος, εφηύραμε το αντάλλαγμα και χάσαμε την ψυχή μας. ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. εμείς έτυχε να γεννηθούμε σ'αυτή τη στιγμή της ιστορίας, όμως ήταν αναπόφευκτο να συμβεί.
Σου έχω στείλει ένα mail, αν ποτέ νιώσεις να μιλήσεις μη διστάσεις :)

Elli P. είπε...

Εχω να μπω νετ απο τη μερα της αναρτησης...οταν αναφερω ολα οσα λες στο σχολιο σου χαρακτηριζομαι ουτοπικη. Βεβαια οπως εχω ξαναπει ουτοπικο φανταζει κατι ιδανικο. Καλως η κακως στοχευω ακομη στο καλυτερο που μπορω ομως. Ουτοπικη ξεουτοπικη υπαρχουμε κι εμεις...Εστειλες mail ε; Χαρηκα πολυ που μου ειπες οτι εστειλες mail μονο που το ψαχνω και δεν το βρισκω! Ποια μερα μου το εστειλες; Στις 18?

Lyriel είπε...

Στο έστειλα την ημέρα που έκανες την ανάρτηση "Kλοουνίστας", νομίζω πρέπει να ήταν τον προηγούμενο μήνα. στο dragoste_me.
όσο για τα προηγούμενα, δεν ξέρω αν είναι ουτοπικά, ή είναι στην ουσία η ρίζα του προβλήματος..
λένε οτι αυτός ο κόσμος που ζούμε εγκυμονεί έναν άλλον καινούριο στην κοιλιά του. μπορεί να γεννηθήκαμε τη στιγμή που τον έπιασαν οι οδύνες..
τα φιλιά μου κορίτσι, ευχαριστώ για τα σχόλια σου :)))

Elli P. είπε...

....διαβασα το e-mail σου μολις τωρα, δυστυχως λιγο πριν φυγω απο εδω, που εχω ιντερνετ. Θα σου πω μονο οτι με αγγιξες βαθυτατα, οτι ηταν τιμη μου ολα αυτα που μου εγραψες και μου εμπιστευτηκες μα θα σου απαντησω εκτενεστερα οπως αρμοζει σε οσα μου ειπες μεσω e-mail απο βδομαδα που θα ξαναρθω εδω και θα εχω χρονο...το οτι δεν ειδα το μηνυμα σου νωριτερα συνεβη επειδη ειμαι αφηρημενη. Θα σου εξηγησω στο mail μου τι εννοω! Να 'σαι καλα και θα τα πουμε συντομα! Χαιρετω! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα