Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

The forbidden 2


Πήρα μια βαθια ανασα και ξαπλωσα πλαι σου. Τα ρουχα που ειχα βγαλει νωριτερα ηταν διπλα μου, πεταμενα οπως οπως σε μια καρεκλα. Μπορουσα ακομη να διακρινω τη μυρωδια του τσιγαρου που ειχε ποτίσει το υφασμα τους, αναμεμιγμένη με το αρωμα σου. Τωρα, ημουν κατω απο τα σκεπασματα, μαζι σου, φορώντας την πιτζαμα σου που φυσικα ηταν διαφορετικη απο τις δικες μου κατα τρια νουμερα τουλάχιστον, αλλα δε με πειραζε. Λιγη ωρα πριν, ειχες κανει σχεδον τα παντα για να με προκαλεσεις αλλα δεν επεσα στην παγιδα σου. Τωρα που το ξανασκεφτομαι μπορει αυτο να ηταν ενα απο τα μεγαλυτερα μου λαθη κι ας νομιζα τοτε πως ειχα πραξει σωστα. Ενιωθα το κορμι σου σε αποσταση χιλιοστων απο το δικο μου και σε πεισμα του παθους μου τραβιομουν ολο και πιο μακρια σου κοντευοντας να πεσω στο πατωμα και να σε κανω να γελασεις και να αναρωτηθεις τι μου ειχε συμβει. Αν και ηξερες, ημουν σιγουρη οτι ηξερες. Οπως κι εγω ηξερα ολα οσα ηθελες εσυ απο μενα κι ας φερομασταν κι οι δυο σα μικρα παιδια. Ευτυχως δεν το εκανα. Σταθηκα στο χειλος του κρεβατιου με κομμένη την ανασα, χωρις να κουνιεμαι σα να στεκομουν στο χειλος του γκρεμου. Η φαντασια μου που δε φοβοταν μη σε χασει ειχε ηδη παρει απο σενα ολα οσα ηθελα εγω ξανα και ξανα. Ξαφνικα αρχισα να ανασαινω βαρια και βασανιστικα. Με τυραννουσες κι εσυ και η φαντασια μου κι οι δισταγμοι σου αλλα και η απύθμενη ευγενεια μου που με εκανε να σεβομαι οσα φοβοσουν κανοντας με περισσοτερο θυμα παρα υπομονετικη. Προσπαθησα να κοιμηθω...τελικα τα καταφερα λιγο πριν το ξημερωμα. Συνέβαλαν η εξαντληση μου και οι πολλες σκεψεις. Σε ονειρευτηκα οπως κι αλλες 28 φορες μεσα σε εναν μηνα. Ναι, τις μετρουσα και δεν ηταν δυσκολο. Σε ονειρευομουν καθε βραδυ. Σχεδον. Το ονειρο ηταν τοσο ρεαλιστικο που ξυπνησα αναστατωμενη ευτυχως χωρις να ξυπνησω κι εσενα που μου ειχες γυρισει την πλατη. Ονειρευτηκα οτι ημασταν ξαπλωμενοι στο κρεβατι σου, οπως και ημασταν, μονο που εσυ μου ελεγες ολα οσα ηθελα να ακουσω. Και μου ζητουσες ολα οσα ηθελα να κανω. Αισθανομουν λες και το δωματιο ειχε παρει φωτια. Μονο που εγω ημουν αυτη που καιγοταν. Ιδρωμενη και με την αισθηση του ονειρου ολοζωντανη προσπαθησα να επιστρεψω σε κατασταση ψυχραιμιας για να μην κανω καμια τρελα. Καλυτερα να ειχα κανει. Απο εκεινη τη στιγμη δεν καταφερα να ξανακοιμηθω. Σε δυο τρεις ωρες ακουστηκε απο την κουζινα μουσικη. Ειχαν ξυπνησει και οι αλλοι. Ανοιξες τα ματια σου, με κοιταξες και μου ειπες με αθωο βλεμμα: " Ωραιο ξυπνημα ε; Με μουσικη! Γιατι δε με πηρες αγκαλια; Δε σε ενιωθα καθολου ολο το βραδυ! Φοβηθηκα οτι ειχες πεσει κατω καποια στιγμη...". Χαμογελασα και σε κοιταξα αινιγματικα. "Ζεσταινομουν", ειπα, "δεν περαζει...την επομενη φορα."  Σηκωθηκαμε και προσεξα οτι  με κοιτουσες χαμογελωντας αμηχανα καθως προσπαθουσα να ντυθω. Επιτηδες το εκανα μπροστα σου. Φυγαμε μαζι ο καθενας για τη σχολη του και κανονισαμε να βρεθουμε το βραδυ μαζι με τους υπολοιπους. Πονουσα...αλλα ηταν τοσο ομορφος πονος που μ' εκανε να νιωθω ζωντανη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα