Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

The forbidden 1



Πλησιασες μ' ενα διστακτικο χαμογελο και κοιταξες πρωτα εμενα. Οταν το βλεμμα σου γλιστρησε μακρια μου, ενα εκνευριστικο δακρυ θολωσε τα ματια μου καθως παρεμενε αναποφασιστο στο χειλος του κατω βλεφαρου μου μην ξεροντας αν θελει να κυλησει η οχι. Ευτυχως ηταν σκοτεινα εκει μεσα και δεν ειδε κανεις αυτην τη μικρη λεπτομερεια που παραλιγο να πεταξει στα σκουπιδια τις προσπαθειες που εκανα για να συγκρατηθω εδω και ωρα. Ο λαιμος μου πονουσε προσπαθωντας να πνιξει τους λυγμους που εκβιαζαν τη φωνη μου πως θα ακουστουν αν τολμουσα να αρθρωσω λεξη. Περιμενα να ακουσω τι θα πεις εχοντας ενα ψευτικο χαμογελο κολλημενο στο προσωπο μου. Μεγαλο, πλατυ και ψευτικο. Ο λαιμος μου παντα πονουσε.  Αισθανομουν παραμορφωμενη απο τα συναισθηματα που ξεχειλιζαν απο καθε πορο του κορμιου μου την ωρα που εγω δεν ηξερα ποιο να πρωτοσυγκρατησω. Μιλησες το ιδιο διστακτικα με το χαμογελο σου. Οι αλλοι στην παρεα ηταν ενθουσιασμενοι που ειχες κανει μια νεα γνωριμια η οποια μαλιστα σου ειχε ζητησει να βγειτε καποια στιγμη. Ειχατε ανταλλαξει τηλεφωνα και ειπες πως μαλλον θα ξαναβρισκοσασταν την επομενη μερα. Ενιωσα και παλι τα ματια σου πανω μου ομως εγω σε κοιταζα πια χωρις να σε βλεπω. Η ψευτικη διαθεση μου ενσωματωθηκε με τις χαρουμενες φωνες των υπολοιπων που μοιραζαν ευχες για να παει καλα "το πραγμα". Δεν καταλαβαινα τι ηθελες να πετυχεις. Δεν καταλαβαινα τι ηθελε να μου πει το βλεμμα σου. Δεν καταλαβαινα πια γιατι αλλα ακουγα κι αλλα εβλεπα. Δε συμμεριζομουν πια κανεναν φοβο, καμια ντροπη. Μονο ο πονος υπηρχε για μενα. Ο πονος που μου εκαιγε τα σωθικα. Ο πονος για μια εξομολογηση που πεθανε πανω στη γεννηση της. Μονο οταν βγηκαμε εξω και πηρε ο καθενας τον δρομο για το σπιτι του αφησα εκεινο το αναθεματισμενο δακρυ να κυλησει λυτρωτικα πανω στα καυτα απο την υπερενταση μαγουλα μου. Μονο οταν ειχες ξεμακρυνει αρκετα αρχισα να κλαιω χωρις να με νοιαζει τιποτε και κανενας. Ουτε καν η φιλη μου που περπατωντας διπλα μου σα σκιωδης φιγουρα προσπαθουσε να καταλαβει τι μου ειχε συμβει. Ισως και να την ειχα εκνευρισει μερες τωρα αφου εκλαιγα σε ανυποπτες στιγμες και "χωρις λογο". Βλεποντας τον "λογο" να στριβει στη γωνια και να χανεται απο τα ματια μου την ωρα που γυρνουσα πισω να κοιταξω, αποφασισα πως ισως ειχε ερθει η ωρα να μιλησω κι εγω...

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Και μίλησες? Να τα πεις !!

Elli P. είπε...

Ειναι μια παλια ιστορια Lyriel μου. Που τελικα ελειξε αδοξα. Απλως εμπνεομαι απο τις εμπειριες μου... :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα