Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

INNER



Η επιτυχια μιας αποτυχιας ειναι οτι αν δε σε διαλυσει σου μαθαινει. Κι εγω επειδη εχω βαρεθει να διαλυομαι συνεχεια αποφασισα να κραταω τη γνωση και να προχωραω παρακατω. Με τι κοστος δεν ξερω, μη με ρωτατε. Δεν ξερω ποιο ειναι το κοστος του να μην παραιτεισαι Ομως σιγουρα θα εχει και καποιο κερδος αμεσα η εμμεσα, ετσι δεν ειναι; Βεβαια εδω που τα λεμε μου εχει μεινει και κατι αλλο που μοιαζει με κουσουρι απο τις φορες που ενιωσα πως εχω αποτυχει καπου. Ειτε σε επιπεδο ανθρωπινων σχεσεων ειτε σε πιο πρακτικα ζητηματα. Μου εχει μεινει λοιπον το οτι προσπαθω να μη νιωθω. Δεν ειναι οπως ακουγεται, δεν εννοω φυσικα οτι εχω γινει αναισθητη. Σιγουρα στεναχωριεμαι καπου εκει μεσα ομως εχω βαλει τον αυτοματο πιλοτο και παω...το κεφαλι κατω, τα κερατα μπροστα και ορμαω. Αυτο θυμιζει κουσουρι περισσοτερο γιατι θα μπορουσε κανεις να πει οτι εχω προσπαθησει να νεκρωσω ενα κομματι του εαυτου μου. Τα πραγματα ομως καμια φορα δεν ειναι οπως φαινονται. Το κομματι αυτο του εαυτου μου που μοιαζει να εχει νεκρωθει, στην πραγματικοτητα ειναι το πιο ευαισθητο απ' ολα. Κι ετσι, πολυ απλα, εχω αποφασισει να μενει ανεγγιχτο απο ολα οσα, χωρις να αξιζουν τοσο οσο θα νομιζε εκεινο, θα μπορουσαν να το κανουν να το βαλει κατω, να παραιτηθει. Δεν υπαρχει πια η πολυτελεια της περιοδου χαριτος. Δεν εχω την ανεση να κανω καποιους μηνες διαλειμμα απο τα βασανα μου ωστε να συναρμολογησω την ψυχολογικη μου κατασταση και μετα να ξαναβγω εκει εξω να παλεψω. Κι οπως και να το κανουμε εστω κι αργα καταλαβα οτι δεν ειναι αυτο η ζωη. Λεω οτι το καταλαβα αλλα αν θελω να ειμαι απολυτα ειλικρινης με τον εαυτο μου ειμαι στη φαση της φιλοτιμης προσπαθειας που με εχει βοηθησει στο να κανω σημαντικες προοδους στη δικη μου ζωη. Δεν μου αρεσουν φυσικα ολες οι αλλαγες που παρατηρω στον εαυτο μου. Υπαρχουν και σημεια στην προσωπικοτητα μου που με κανουν να αναπολω την παλια καλη μου "αθωοτητα" η μαλλον για να το πω πιο σωστα, τον παλιο καλο μου παρορμητισμο. Εξακολουθω να ειμαι ανθρωπος παρορμητικος αλλα δυστυχως δεν εξακολουθω να το εξωτερικευω. Και μου αρεσε που καποτε τολμουσα να "φωναζω" στον κοσμο το "ειναι" μου. Μεγαλωνοντας επαψα να το φωναζω με τους παλιους τροπους. Βρηκα αλλους, καινουργιους, ισως αρκετα δημιουργικους, ομως μου λειπει εκεινη η ζωντανια. Αυτη τη στιγμη που σας γραφω ειναι μια απο τις περιπτωσεις που εξωτερικευω κατι απο αυτα που νιωθω. Γραφω, εμπνεομαι, διαβαζω...Η ενταση παρολαυτα της παρουσιας μου μεσα σε εναν χωρο εχει περασει σε επιπεδα υποηχων σε σχεση με παλιοτερα. Εχω περασει σε μια κατασταση υποχθονιας αποφασιστικοτητας που δεν αφηνει να εξωτερικευθει σχεδον τιποτε απο τα παθιασμενα σημεια του εσωτερικου μου κοσμου και ειναι κριμα διοτι ειναι πολλα αυτα. Εχουν μαζευτει σε ενα καβουκι προστασιας, κατι σαν αυτο που σας ελεγα στην αρχη γιατι εκτος απο παθιασμενα ειναι και ευαισθητα κατι που αποτελει πολλες φορες (αυτο)καταστροφικο συνδιασμο. Για να καταληξω καπου ομως, επιτελους, παρολαυτα κραταω αυτην τη γνωση την παντρευω με τολμη εστω και εσωτερικη και προχωραω. Θα ηθελα μονο να μπορουσα να κανω πραξη κι αυτο το αλλο που ισχυριζομαι συχνα και ειναι η μιση αληθεια. Θα ηθελα να γινει ολοκληρη αληθεια οταν λεω οτι...δεν με νοιαζει ο χρονος που περνα...


Κι ενα τραγουδι που ακουσα στην ταινια drive και μου αρεσε πολυ. Και το τραγουδι και η ταινια. Ασχετο θα μου πειτε. Οχι και τοσο...


4 σχόλια:

k.Mer είπε...

Από τις βαλιτσούλες που κουβαλάμε μαζί μας η πιο πολύτιμη είναι αυτή της παιδικής ηλικίας και μόνο η μυρωδιά της μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια σε δύσκολες στιγμές. Φύλαξε την ως κόρη οφθαλμού και θα σου δίνει μια καινούργια διαδρομή, ένα καινούργιο ταξίδι τις μέρες που χάνεις το "λεωφορείο".
Την καλημέρα μου Elli

Παναγιώτης είπε...

Ok Θα το δεχτω σαν την αληθεια σου αυτη τη στιγμη.
Το να μαθενεις απο αυτα που περνας
ειναι σωστο. Αλοστε πιστευω οτι ειμαστε το παρελθον μας και γινομαστε το μελον μας.
Δικη μου αποψη θα μου πεις.
Το να πιστευεις αν φυσικα καταλαβα καλα οτι μπορεις να βαλεις δυχτι ασφαλειας αυτο μου ακουγετε καπος.

Καλημερα γλυκια μου Ελλη να εχεις μια ομορφη μερα

Lyriel είπε...

καταλαβαίνω απόλυτα τι λες, συνήθως οι πολύ ευαίσθητοι άνθρωποι χρειάζονται ασπίδα προστασίας για να μη τρελαθούν. η ζωή φαίνεται πολλές φορές οτι είναι τόσο σκληρή που δύσκολα αντέχεται, όταν τα συναισθήματα σου είναι βαθιά και έντονα. δίχως να σημαίνει πως δεν νιώθεις. το αντίθετο μάλλον θα έλεγα, βάζεις έναν μικρό κόφτη γιατί αντιλαμβάνεσαι πως είσαι επικύνδινη για την ίδια σου την ψυχή.
όσο για το χρόνο, είναι τρελό τριπάκι, έχουμε μπει στο χορό και θα χορέψουμε, τουλάχιστον όμως όσο μπορούμε να εστιάζουμε στο τώρα, γιατί ειναι και η μόνη στιγμή που πραγματικά υπάρχει. εκεί μέσα υπάρχουμε κι εμείς. μόνο στο τώρα.
τα φιλάκια μου **

Elli P. είπε...

k.Mer Συμφωνω απολυτα με το γλυκο σου σχολιο!

Παναγιωτη μου σε αυτο που σου φαινεται "καπως" απαντησε αντι εμου η αγαπητη Lyriel "απο κατω" σου! :)

Lyriel μου αυτο ακριβως εννοω!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα