Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ 2


Walking with memories

Μια κοπελα με κοντοκουρεμενο ξανθο μαλλι και κατακοκκινα χειλη περασε απο διπλα μου την ωρα που κατηφοριζα τον δρομο για το σπιτι. Φορουσε μποεμικα ρουχα και με πηγε σε αλλες εποχες. Ρετρο. Την ιδια στιγμη ενας νεαρος ποδηλατης με γκριζο καπελο καβουρακι, διεσχισε τον δρομο. Μια μουσικη τον ακολουθουσε και πλημμυρισε με μιας την ατμοσφαιρα. Ακουγε ενα ομορφο τραγουδι καθως περιπλανιοταν με το ποδηλατο στην πολη. Τον ζηλεψα. Ηταν ομορφη βραδια και μια τετοια βολτα μετα μουσικης θα ηταν ο,τι επρεπε. Συμπληρωσε κι εκεινος τη ρετρο εικονα που ειχα δημιουργησει στο μυαλο μου η οποια θυμιζε γειτονιες γεματες νεοκλασσικα, καλλιτεχνες, εκθεσεις ζωγραφικης, βραδιες ποιησης κι αλλα τετοια ξενερωτα για τους πολλους. Στα χερια μου κρατουσα ενα περιοδικο της πολης στο οποιο ειχα διαβασει πως κατι τετοια γεγονοτα συνεβαιναν ηδη σε διαφορους χωρους. Θα ηθελα να παω μα καμια φορα αισθανομαι εκτος απο αναβλητικη και καπως ανοργανωτη. Ασχολουμαι με τοσα πραγματα και δεν εκμεταλλευομαι κανενα. Καθως προχωρουσα βυθισμενη στις σκεψεις μου ακουσα φωνες η μαλλον κραυγες απο καπου εκει κοντα. Γυρισα και ειδα μια παρεα σε ενα απο τα κρασαδικα της γειτονιας που φωναζε και γελουσε σα να ειχε ηδη μεθυσει ενω η ωρα ηταν μολις 9.00 το βραδυ. Χαμογελασα και αναμνησεις αρχισαν να ξεπεταγονται απο καθε πορο του κορμιου μου. Παλιες και προσφατες ανακατεμμενες ολες σε εναν χορο που εχοντας μαθει πια καλα τα βηματα του με παρεσερνε συχνα στον δελεαστικο του ρυθμο. Δεν ειμαι απο τους ανθρωπους που ξεχνανε. Οταν κατι με ενδιαφερει εντυπωνεται στη μνημη μου σαν τατουαζ και δε φευγει με τιποτε. Παρολαυτα μου αρεσε η ιδεα του να γραψω καποια πραγματα της ζωης μου για να μην ξεθωριασει το χρωμα τους με το περασμα του χρονου. Οχι επειδη ειμαι εγκλωβισμενη στο πριν (αν και η δηλωση αυτη ισως δειχνει απο μονη της μια καποια ενοχη που οδηγει στο αντιθετο συμπερασμα) αλλα γιατι μεσα στο μυαλο μου η ζωη μου μετατραπηκε σε μυθιστορημα με εναν μαγικο τροπο. Ειχα λοιπον μια παρορμηση να την περασω στο χαρτι κι ο,τι βγει. Καθως περπατουσα ακομη και σκεφτομουν που ειχα μεινει σε αυτο το "μυθιστορημα" της πραγματικοτητας μου, μια ομορφη μυρωδια με επανεφερε για αλλη μια φορα στο τωρα. Για λιγα δευτερολεπτα μονο. Ειχε περασει διπλα μου μια κοπελα η αυρα της οποιας ειχε αφησει το αρωμα της γυρω μου ενω εκεινη ειχε ηδη απομακρυνθει. Σιγουρα σας εχει συμβει μια μυρωδια να ξυπναει γνωριμες αισθησεις, εικονες και γεγονοτα στο μυαλο σας ισως καλυτερα κι απο μια αφηγηση με λεξεις. Σαν ολα να ηταν συνεννοημενα λοιπον για να με πανε βολτα σε παλια λημερια αυτο το βραδυ...Το αρωμα της μου θυμισε τον καιρο που πηγαινα ακομη σχολειο...τοτε που ειχα πιστεψει πως ερωτευτηκα για πρωτη φορα. Θυμηθηκα το φροντιστηριο, τα πειργματα στα διαλειμματα και πως αναστεναζα επιτηδες δυνατα καθε τοσο για να κανω την παρεα μου να με ρωτησει ποιον σκεφτομαι. Μονο που τελικα δεν απαντουσα. Οχι αμεσως τουλαχιστον. Ημουν σιγανο ποταμακι που λενε...και ισως τωρα να ειμαι ακομη περισσοτερο. Την ωρα που ανοιγα την πορτα της πολυκατοικιας συνειδητοποιησα πως εκεινο το χαμογελο  δεν ειχε ξεκολλησει καθολου απο τα χειλη ολη εκεινη την ωρα. Για ακομη μια φορα οσοι με ειδαν να χαμογελαω μονη μου θα με περασαν για παλαβη...Δε βαριεσαι. Παλαβη η οχι η  διαθεση μου ειχε ανεβει. Θα ετοιμαζομουν κι εγω για καμια μπυρα με οποιον πιστο με ακολουθουσε και θα συνεχιζα τα νοητα ταξιδια μου λιγο πριν κοιμηθω πολυυυυυυ αργοτερα!

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Τι ομορφες εικόνες... και μυρωδιές απο αρώματα και αύρες.. και αναμνήσεις γλυκόπικρες και χαμόγελα μόνιμα καρφωμένα στο στόμα.
Πολύ το χάρηκα :))

Elli P. είπε...

Πολλες φορες μια στιγμη της καθημερινοτητας μας κλεινει μεσα της πολλες μικροτερες ομορφες στιγμες και χρωματα που αν τα κανουμε εικονες τοτε ταξιδευουμε μεσα στον χρονο και το συναισθημα. Κι οταν αυτο συμβαινει μας αφηνει συνηθως μια γλυκια (εστω και γλυκοπικρη αλλα συνηθως οχι ασχημη) αισθηση νοσταλγιας...πως να το πω...ταξιδιαρικη. Μια περιεργη ευφορια...Το παθαινω αρκετα συχνα ευτυχως. Κι αντι να το αφησω να με παρασυρει σε ερωτησεις οπως "γιατι τωρα μου λειπει αυτο;" προσπαθω να το εκμεταλλευτω, μου προσφερει μια ανεξηγητη εσωτερικη δυναμη και μια δημιουργικοτητα. Πιστευω. :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα