Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ



Οταν μια ολοκληρη ανθρωποτητα περιμενει εναν Γκοντο

Ενας κοσμος συμπυκνωμενος σε δυο ανθρωπους... Τωρα επικαιρο ισως περισσοτερο απο ποτε η εστω πολυ επικαιρο οπως παντα. Κανοντας αναλυση στο εργο του Μπεκετ "Περιμενοντας τον Γκοντο" στη σχολη, συνειδητοποιησα μεσα απο καθε σχολιο που ακουσα η σκεφτηκα και ειπα, οτι ο Μπεκετ απεικονισε μια ολοκληρη ανθρωποτητα με ολα τα προβληματα και τα χαρακτηριστικα της μεσα σε λιγες σελιδες. Με διαλογους ασυνδετους ισως, συμβολικους συνηθως και με δυο ανθρωπους στο επικεντρο οι οποιοι καθρεφτιζουν με μεγαλη επιτυχια τον ανθρωπο ως συμβολο, ως ειδος, ως υπαρξη, ως λειτουργια. Για οσους εχουν διαβασει το εργο οσα θα πω ειναι ισως ηδη γνωστα η τουλαχιστον θα αποτελεσουν ακομη μια αφορμη για σκεψη αν κατι απο αυτα δεν το εχουν σκεφτει μεχρι τωρα. Σε οσους δεν το εχουν διαβασει προτεινω να το κανουν. Φυσικα καλο ειναι να  σκεφτουν δυο και τρεις φορες οσα προκειται να διαβασουν γιατι διαφορετικα ειναι πολυ πιθανο να πεσουν στην παγιδα της φαινομενικα ματαιης αεναης επαναληψης που χαρακτηριζει το εργο. Αναγαγοντας τους Εστραγκον και Βλαντιμιρ σε ανθρωποτητα, προσπαθησα να διαβασω "το κειμενο κατω απο το κειμενο". Να τι αποκομισα λοιπον:

Μια ανθρωποτητα που εχει μεγαλη αναγκη να πιστευει σε κατι και να περιμενει κατι ανωτερο συνηθως απο την ιδια το οποιο θα λειτουργησει σαν σωτηρια για οποιο προβλημα την απασχολει, ειτε ως συνολο ειτε τον καθε εναν απο εμας ως μοναδα. Ως εδω ειναι ολα εν μερει φυσιολογικα. Δεν ειναι κακο ο ανθρωπος να ελπιζει σε κατι για να μη λυγιζει στα δυσκολα. Αν εμβαθυνουμε ομως λιγο περισσοτερο σε καποιες καταστασεις θα ανακαλυψουμε μια ανθρωποτητα η οποια εν τελει σε μεγαλο βαθμο παγιδευεται μεσα στην ιδια της την αναγκη για ελπιδα και καταληγει ετσι η αναμονη για μια αλλαγη (που δεν ξερουμε ουτε αν θα ερθει ουτε πως θα ειναι) να γινεται αυτοσκοπος. Οι ανθρωποι επαναπαυομενοι μενουν και περιμενουν χωρις οι ιδιοι να δρουν. Δε σκεφτονται ομως πως αν τελικα δρουσαν οι ιδιοι ισως να προκαλουσαν στο τελος την ιδια εκεινη πολυποθητη αλλαγη που περιμενουν ως απο μηχανης θεο μεσω των πραξεων τους. Πολλοι απο εμας, ευτυχως οχι ολοι, δε θα το μαθουν ποτε.


Η ανθρωποτητα ομως εχει κι αλλα χαρακτηριστικα. Μπορει να μη δρα αλλα νιωθει πως μπορει και πρεπει απλως να σχολιαζει τα παντα. Πολλες φορες εμφανιζεται παθιασμενη στα λογια (πραγμα καλο αλλα οχι αρκετο) και συμβιβασμενη στην πραξη (οποτε τι να το κανεις ενα παθος θεωρητικο τελικα;). Μπορει μεσα της να γνωριζει το λαθος της μα καθε φορα που πλησιαζει κοντα στο να παραδεχτει φωναχτα την απραξια της κανει πισω κι "αλλαζει θεμα". Ακομη και οι σκεπτομενοι πολλες φορες επαναπαυονται κι εκει που λενε στιγμιαια "θα φυγω" την ιδια στιγμη παραμενουν κολλημενοι στο "παγκακι" του συμβιβασμου τους. Απλως περιμενοντας εναν δικο τους Γκοντο.

Η ιστορια της ανθρωποτητας, τωρα, επαναλαμβανεται συνεχως. Μπορει να αλλαζει προσωπα η κοστουμια ομως επανερχεται στην ουσια της η ιδια. Κι ετσι αποδεικνυεται πως οι ανθρωποι ξεχνανε. Οπως και στο εργο οπου οι χαρακτηρες βρισκονται πιθανοτατα καθε μερα στο ιδιο σημειο βιωνοντας πολλες φορες παρομοιες καταστασεις, μα την επομενη δειχνουν να εχουν ξεχασει τα παντα, ακομη και το αγορι που τους ενημερωνει πως ο Γκοντο θα ερθει "αυριο" ενω ποτε δεν ερχεται. Κι εκεινοι επιμενουν σε μια ατερμονη αναμονη...Η ιστορια μας κανει κυκλους κι εμεις επαναλαμβανουμε τα λαθη μας σα να μην τα εχουμε ξανακανει. Συνεχιζουμε να περιμενουμε τα παντα απο αλλους, να βασιζομαστε σε φρουδες ελπιδες και λαθος ανθρωπους την ιδια στιγμη που οι ιδιοι καθομαστε κολλημενοι ο καθενας στο δικο του παγκακι.

Η ανθρωποτητα εχει κι αλλες αναγκες. Καποιες λεξεις κλειδια που προεκυψαν απο ενα brainstorming ιδεων που καναμε πανω στο εργο, δειχνουν καποιες απο τις αναγκες αυτες. Ανθρωπινες σχεσεις, θρησκεια, εξαρτηση, φοβος αντιμετωπισης της πραγματικοτητας, θλιψη, ερωτας, απραξια, απελπισια, αυτοκτονικες τασεις, ελπιδα, σωτηρια, θαυμα, λυτρωση...και πολλα αλλα.

Η ανθρωποτητα σαν αλλος Εστραγκον λεει συνεχεια "θα φυγω" και μενει συνεχεια στο εδω.

Δεν εχει σημασια τελικα ποιος η τι ειναι για εμας ο Γκοντο. Ουτε ειναι κατακριτεο το οτι τον περιμενουμε αν αυτο μας δινει δυναμη. Τι γινεται ομως οταν παγιδευομαστε στην αναμονη και δεν προχωραμε στις πραξεις; Τι γινεται οταν επαναπαυομαστε σε μια κατασταση που μπορει να μη μας αρεσει καν αλλα δεν κανουμε το βημα να ξεφυγουμε απο φοβο;
Ο Βλαντιμιρ κι ο Εστραγκον ειμαι εγω οταν λεω οτι αυριο θα τολμησω να κανω κατι απο αυτα που θελω μα δεν το κανω  ενω την ιδια στιγμη περιμενω μια ουρανοκατεβατη ευκαιρια να μου το προσφερει στο πιατο. Ο Εστραγκον κι ο Βλαντιμιρ ειναι αυτη η χωρα που μια ζωη περιμενε απο τους ιδιους και τους ιδιους σκαρτους αντιπροσωπους της να τη σωσουν κι ενω εβλεπε πως τιποτε δεν αλλαζε ετσι, επεμενε να τους στηριζει επι χρονια δεχομενη να ζει μια εφιαλτικη μερα της μαρμοτας. Ωσπου...
Οσο ηταν επαναπαυμενοι οι ανθρωποι ακομη και τα ασχημα τα θεωρουσαν βολεμα. Περιμεναν απο καποιον αλλον να κανει το κατι καλυτερο μιας κι εκεινοι στα ασχημα ειχαν μαθει και δεν ηθελαν να ξεβολευτουν. Ακομη και τωρα περιμεναμε ως Γκοντο μια "νεα συγκυβερνηση" ενω ξερουμε πως αυτος ο Γκοντο δεν ειναι λυση.

Ο πραγματικος Γκοντο τελικα ισως βρισκεται μεσα μας. Η ελπιδα πεθαινει τελευταια αλλα και το συν Αθηνα και χειρα κινει δεν ειπωθηκε τυχαια...

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Δεν έχω διαβάσει τον Γκοντό, αν το βρω πουθενά εδώ θα το πάρω να το διαβάσω. Αισθάνομαι όμως απόλυτα όσα λες. Πολλές φορές περιμένουμε να βρούμε ένα κίνητρο, ή περιμένουμε τη στιγμή που ο φόβος κοιτάζει απο την άλλη μεριά, ή πότε οι ανασφάλειες μας θα πάνε στην άκρη και θα μας δώσουν την άδεια να λειτουργήσουμε. Κακώς βέβαια.
Διάβασα κάπου :
No matter what we feel or know, no matter what our potential gifts or talents, only action brings them to life.
Those of us who only think we understand concepts, such as commitment, courage and love, one day discover that we only KNOW when we act; doing becomes understanding.
Σε φιλώ **

Elli P. είπε...

Ακριβως ετσι! Και πολυ ομορφο αυτο το οποιο διαβασες...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα