Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Love actually



Δε μου αρκει καποιος να μπορει  να ακουσει τα λογια μου. Καλο θα ηταν να μπορει ν' αντεχει και τις σιωπες μου.

Πολλοι απο εμας παγιδευονται στο τι θελουν απο εναν ανθρωπο ξεχνωντας να δωσουν λιγη σημασια και στο τι προσφερουν οι ιδιοι. Το να γνωριζουμε με τι ειδους ανθρωπους μπορουμε να επικοινωνησουμε δεν ειναι κακο.Δυστυχως η ευτυχως δεν μπορουμε να ταιριαξουμε ολοι με ολους. Θα ημουν τουλαχιστον παραλογη αν δεν το παραδεχομουν αυτο, ειδικα εγω η ιδια, απο τη στιγμη που τωρα πια δυσκολα κανω φιλους βασιζομενη σε αυτο το φιλτρο που εχει τοποθετηθει μεσα μου. Ακομη και το κειμενο αυτο το ξεκινησα λεγοντας τι θα επιθυμουσα απο εναν ανθρωπο ωστε να μπορω να τον αισθανθω πιο..."δικο μου". παρολαυτα δεν αποζητω ν' αλλαξω κανεναν αν δεν ειναι ηδη ετσι. Ξερω απλως με ποιους μπορω να νιωσω ανετα και με ποιους οχι. Πορευομαι λοιπον αναλογως διχως να πιεζω κανεναν να γινει κατι που δεν ειναι. Τουλαχιστον ετσι θελω να πιστευω. Αν ομως καποιος γνωριζοντας με αρκετα καλα εξακολουθει να επιδιωκει να ειναι διπλα μου ως φιλος η συντροφος καλο θα ηταν να μπορει να σεβαστει καποια πραγματα σε 'μενα χωρις να τα κατα-κρινει συνεχως. Εφοσον με εχει επιλεξει δεν ειναι παραλογο να ζηταω κατι τετοιο.

Υπαρχουν σιγουρα φορες που μπορουμε, η ισως επιβαλλεται,  να επισημανουμε σε καποιον αυτο που μας ενοχλει στον χαρακτηρα του αν νιωθουμε οτι καπου μας αδικει η βλαπτει τον εαυτο του. Και σιγουρα στις ανθρωπινες σχεσεις απαιτουνται προσαρμογες διαφορων ειδων ωστε ανθρωποι διαφορετικοι μεταξυ τους να ερχονται κοντα και να παραμενουν κοντα αν ειναι δυνατον και για παντα. Σιγουρα ομως δε γινεται και δε θα επρεπε να επιδιωκουμε την ολοκληρωτικη αλλαγη καποιου προκειμενου να γινει ιδιος με το ιδεωδες ανθρωπινο ον που μπορει να εχουμε μεσα στο μυαλο μας. Ποσο μαλλον οταν ουτε εμεις οι ιδιοι ειμαστε τελειοι. Οπου λοιπον δεν μπορουν να γινουν οι απαραιτητες προσαρμογες επιστρατευονται ο σεβασμος, η ανιδιοτελεια και η κατανοηση. Τα χαρακτηριστικα, λοιπον, αυτα γινονται αντιληπτα με παρα πολλους τροπους. Το να ειναι καποιος προθυμος και διαθεσιμος να σε ακουσει ειναι ενας απο τους σημαντικους. Το να μπορεις να του πεις ανετα οσα πιστευεις χωρις τον φοβο οτι θα σε παρεξηγησει με το παραμικρο ειναι αλλος ενας βασικος τροπος. Το να μπορει ομως καποιος να αντεξει και τις σιωπες σου ειναι εξισου θεμελιωδης τροπος να καταλαβεις αν σεβεται κατανοει και δεχεται αυτο που πραγματικα εισαι. Ας βαλει ο καθενας απο εσας οποιο παραδειγμα θελει στο μυαλο του. Μπορει καποιοι απο εσας να καταλαβαινετε τι εννοω με βαση δικες σας εμπειριες, μπορει καποιοι αλλοι να αναρωτιεστε τι θελω να πω και γιατι δινω τοση εκταση σε ενα φαινομενικα ασημαντο ζητημα.

Εκεινο που εχει σημασια ειναι να μαθουμε να αγαπαμε. Διοτι τελικα η αγαπη, η πραγματικη, τονιζω, αγαπη δεν ειναι τοσο δεδομενο συν-αισθημα οσο νομιζουμε, ουτε ειναι δεδομενο πως αγαπαμε πραγματικα ολους οσους πιστευουμε οτι αγαπαμε λογω συνηθειας η αλλων παραγοντων. Ενας καθηγητης μου ειπε οτι σε ολη μας τη ζωη προσπαθουμε να μαθουμε να αγαπαμε. Καποτε θα διαφωνουσα πληρως. Τωρα προβληματιζομαι. Η πραγματικη αγαπη ειναι τοσο απλη και τοσο πολυπλοκη συναμα που το ονομα της εκ των πραγματων δε θα επρεπε να σκορπιζεται αλογιστα οταν δεν ισχυει στην πραξη. Παρολαυτα θα επρεπε να ισχυει στην πραξη πιο συχνα. Ειμαι σιγουρη οτι ο καθε ανθρωπος καποιον η καποιους στη ζωη του τους αγαπαει πραγματικα και ολοκληρωτικα. Ισως ομως να ειναι λιγοτεροι αυτοι απ' οσους πιστευει. Ο ιδιος καθηγητης ειπε πως η πραγματικη αγαπη (ανοθευτη απο εγωισμους και ιδιοτελειες)ανθιζει σε πνευματα καλλιεργημενα με βαθος και ευγενικη ψυχη. Γνωριζω πως η αγαπη δεν κανει διακρισεις. Οποιος και να 'σαι ο,τι κι αν εισαι το πιθανοτερο ειναι να μπορεις να αγαπησεις. Ο τροπος ομως ισως διαφερει κατα ανθρωπο και κατα περισταση. Θ' αναρωτηθειτε ισως ποσοι τροποι υπαρχουν ν' αγαπαει κανεις. Δε θα δωσω απαντηση σ' ενα τοσο αφηρημενο και βαθια φιλοσοφικο ερωτημα. Εξαλλου αναγνωριζω και μαλιστα επικροτω το οτι οτιδηποτε εχει να κανει με αισθηματα και συναισθηματα δεν επιδεχεται ουτε απολυτες απαντησεις ουτε υπεραναλυσεις. Και δε θα επρεπε. Υπαρχουν ομως καποιες εννοιες οι οποιες ειναι ταυτισμενες με την αγαπη αμεσα η εμμεσα και που ενδεχομενως χρειαζονται το καταλληλο εδαφος για να ανθισουν. Εννοιες οπως η ανιδιοτελεια, ο σεβασμος, η κατανοηση, η αποδοχη, καταστασεις οπως το να χαιρεσαι με τη χαρα του αλλου εστω κι αν εσυ καπου χανεις η να λυπασαι με τη λυπη του. Το να μπορεις η μαλλον να αποζητας να μοιραζεσαι πραγματα μαζι του. Το να χαιρεσαι περισσοτερο οταν δινεις σ' εκεινον παρα οταν παιρνεις εσυ. Και το να μπορει να αγαπας και να δεχεσαι ακομη και τις πτυχες εκεινες του χαρακτηρα του που δεν καταφερε να προσαρμοσει ακομη πιο πολυ στην τελεια εικονα που μπορει να ειχες πλασει εσυ στο μυαλο σου.

Ακομη κι οποιος δεν εχει καταφερει να φτασει σε αυτο το σημειο δικαιουται να πιστευει οτι αγαπαει και δεν αμφιβαλλω οτι οντως αγαπαει. Δεν μπορει ομως να αμφισβητησει κανεις οτι η αγαπη οταν προσωποποιειται μεσα απο ολα τα παραπανω χαρακτηριστικα μετατρεπεται σε κατι τοσο μεγαλειωδες οσο και σπανιο. Δε θα μου φαινοταν περιεργο λοιπον αν οντως ανθιζει μεσα σε ψυχες εξισου σπανιες και μεγαλειωδεις.

Καποια στιγμη βεβαια με βαση ολα τα παραπανω που σκεφτηκα αναρωτηθηκα μηπως ετσι χανεται το παθος του οποιου ειμαι υπερμαχος σε καθε τομεα της ζωης μου. Νομιζω ομως οτι μια τοσο ολοκληρωτικη αγαπη δεν μπορει παρα να ειναι παθιασμενη εξορισμου. Και αυτο ειναι κατι που θα ηθελα να αναπτυξω σε μελλοντικη μου αναρτηση...

3 σχόλια:

Δημήτρης Τερζής είπε...

Νομιζω ομως οτι μια τοσο ολοκληρωτικη αγαπη δεν μπορει παρα να ειναι παθιασμενη εξορισμου.

Με βρίσκει σύμφωνο. Καλημέρα.

Gianna Bilan είπε...

Βρέθηκα εδώ εντελώς τυχαία και κόλλησα αμέσως με την εμφάνιση του μπογκ κι ύστερα με την ανάρτηση! Πόσο συμφωνώ! Μέχρι το βράδυ θα διαβάσω όσο περισσότερα μπορώ... μου έφτιαξες την Κυριακή!!!

Elli P. είπε...

Γεια σου Δημητρη!:)

Gianna μου χιλια συγνωμη που δε σου απαντησα νωριτερα αλλα δεν εχω ιντερνετ σπιτι μου! Χαιρομαι παρα πολυ που σου αρεσει το ιστολογιο και η αναρτηση και που σου εφτιαξα οπως ειπες τη μερα! Ειναι τιμη μου που με επισκεφτηκες! Να 'σαι καλα! Ελπιζω να σε βλεπω και να τα λεμε! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα