Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

(SCHIZO-) DISCURSIVE



Ειναι περιπου (α)ξημερωμα
Η συζητηση μολις ελαβε ενα μετεωρο τελος.
Μια ψυχαναγκαστικη διαδοχη αντιθετων απαντησεων
μαρτυρουσε επι ωρες τη διαφορα των δυο πλευρων.

Εντωμεταξυ ο τρελος της γειτονιας μου παιρνει τ' αυτια
καθως κοβει βολτες πανω σε ταρατσες και γκριζα συννεφα
Η σκια μου ξυνει την πλατη της στους τοιχους
κι εκεινο το σκοταδι πισω μου πνιγει μετανιωμενο τα βηματα μου.
Η νυχτα εκανε εξι κυκλους γυρω απο τον εαυτο της
και ξυπνησε κατασπρη σαν μερα.
Αναβιωνομαι σαν καταραμενη στιγμη
την ωρα που με αντικρυζω εμβροντητη να δινομαι.
Χαιδευοντας της καμπυλες της μεθης
πισω απο κουρτινες που τρεμοπαιζουν απ'τις ανασες, αφηνομαι.
Τα ασπρομαυρα φτερα μου κρεμασμενα απο μια κλωστη γεματη κομπους
περιμενουν στο μισοσκοταδο ανεγγιχτα.
Οι φωνες της διαφωνιας μας αντικατασταθηκαν απο μια σιωπη
που μυριζει πικρα και αναμονη.
Αραγε ειχα δικιο;
Οσο κι αν ειμαι σιγουρη ποτε δεν επαναπαυομαι πια.
Με βεβαιωνει εκεινη η μποχα
που μου χαιδευει τα μαγουλα με τα οστεινα δαχτυλα της
ακομη κι οταν κραταω την αναπνοη μου για να της δειξω οτι ειναι ανεπιθυμητη.
Οι τελευταιες ζαλισμενες αστραπες
διεκοψαν τις ασυναρτητες σκεψεις της απορημενης μου συνειδησης.
Το βλεμμα μου ωστοσο εμεινε απορροφημενο
πανω στη ρωγμη του τειχους που ορθονοταν μπροστα μου.
Μια κατακοκκινη αληθεια ξεδιπλωνει τη λυτρωση μου
απο την αλλη πλευρα
καθως μια ηρεμη κι αποφασισμενη σωτηρια ανηφοριζει βιαστικα
μεσα σε συμφορες και παρηγοριες του χτες μου.
Κακοκεφος ακομη ο ουρανος μου κραταει μουτρα επιδεικτικα.
Κι ομως...ειχα δικιο.
Εχω δικιο!
Ενα παραξενο δικιο που παιζει μεσα στα χωματα σαν παιδι με γονατα ματωμενα.
Ενα δικιο αγνωστο κι αυτονοητο που απλωνει το χερι ακομη και τωρα
σε τρελους κι ατρομητους, πονεμενους και συναισθηματικους
μισουπαρχοντες ηρωες.
Ημουν παντα λιγο αργοπορημενη, ξερεις.
Γι' αυτο περιμενω ετσι ξαναμμενη αναμεσα σε αοριστο και ενεστωτα
να ζησω τον μελλοντα.
Σου δινω μια υποσχεση, αν και δε μ' αρεσουν αυτα,
χρησιμοποιωντας το συντελεσμενο "θα εχω", ωσπου να γυρισεις.
Τωρα θα παψω να κοιταζω μεσα απο σφραγισμενα παραθυρα.
Αληθεια, που ακουσατε πως ξαναζω και ηρθατε φιλοι μου;
Η υποδοχη μου ειναι λιγακι σαστισμενη
μα η ανεπαρκης αμφιβολια σας καθιστα προς το παρον αθωους.
Τι ελεγα;...Α, ναι!
Και τωρα που ο η καχυποψια εγινε συγχωρεση
ας ζησουμε σε χρονο ενεστωτα.
Οσο κι αν το δικιο μου παρεμεινε παιδι
υπαρχουν τα ματωμενα του γονατα να μου θυμιζουν
να σηκωνω, που λες, κεφαλι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα