Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας-ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ



Κρατουσα εναν ζεστο καφε, ντεκαφεινε γλυκο με πολυ γαλα για την ακριβεια, κι εκοβα βολτες πανω κατω σ' εναν μικρο πεζοδρομο μπροστα απο ενα σχολειο. Η μερα συννεφιασμενη μα η ατμοσφαιρα γλυκεια και ταξιδιαρικη. Δεν εκανε κρυο. Ειχε μια ευχαριστη φθινοπωρινη δροσια κι ας ειναι Δεκεμβρης  μηνας. Πανω στον σκονισμενο τοιχο του σχολειου ειχαν προστεθει καινουργια μηνυματα και νεα "forever". Μα ετουτη τη φορα δεν εδωσα σημασια σε ολα αυτα. Σκεφτομουν αλλα πραγματα, πιο πρακτικα μονο που ο τροπος που τα σκεφτομουν τους εδινε μια χροια πιο ρομαντικη. Εξαλλου ετσι ειμαι εγω. Ακομη κι αν σκεφτομαι το πιο συνηθισμενο και πεζο πραγμα στον κοσμο κατα τη διαρκεια της σκεψης μεσα στο μυαλο μου παιρνει αλλη διασταση. Ισως γι' αυτο παρολο που ολα οσα θεωρω ευτυχια ειναι στοιχειωδη ειναι παραλληλα τοσο δυσκολα να συμβουν. Γιατι η συσταση τους μεσα στο μυαλο μου ειναι διαφορετικη απο του μεσου ανθρωπου. Με ειδα λοιπον για λιγο δασκαλα με αφορμη την εικονα του σχολειου που φανταζε σα ζωντανος φωταγωγημενος οργανισμος μπροστα μου θυμομενη κι εκεινο το παιδι που με ειχε φωναξει καποτε "κυρια" μεσα απο την αυλη του. Τα λογια του πατερα μου απο τα βαθη των χρονων, απο τοτε δηλαδη που ειπα οτι θελω να γινω ηθοποιος, ηχησαν μεσα στο κεφαλι μου σαν σχιζοφρενικες φωνες. Οχι, οχι. Ο πατερας μου ειναι ο πιο υποστηρικτικος ανθρωπος του κοσμου. Θα τολμουσα να πω οτι ειναι πολυ περισσοτερο υποστηρικτικος απ' οσο μπορω να καταλαβω ακομη κι εγω η ιδια. Μου ειχε πει απλως καποτε τη γνωμη του και τιποτε παραπανω. Η γνωμη του λοιπον ηταν να γινω δασκαλα και παραλληλα να προσπαθω και για το ονειρο μου. Καλως η κακως ομως εγω, οπως εχω πολλακις ξαναπει, ειμαι απροσαρμοστη. Καποτε ελεγα ασυμβιβαστη για να ωραιοποιω μεσα μου την προσωπικοτητα μου αλλα οχι. Ειμαι απροσαρμοστη και οφειλω να το παραδεχτω. Κι ετσι επραξα για ακομη μια φορα με γνωμονα τη φραση "ολα η τιποτα". Λαμβανοντας προς το παρον πρακτικα τιποτα μα ψυχικα ενα σωρο εμπειριες. Αν σταθω στο πρακτικο κομματι θα δικαιολογηθει και η σκεψη που εκανα πηγαινοντας πανω κατω στον πεζοδρομο με τον καφε-χωρις καφε στο χερι. Αραγε αν ειχα κανει αυτο που ειχε πει ο πατερας μου τωρα θα ημουν αποκατεστημενη; Θα ημουν ανεξαρτητη; Θα ημουν "κυρια του εαυτου μου"; Θα ημουν ευτυχισμενη; Θα μπορουσα παρολαυτα να κυνηγησω ακομη το ονειρο μου η θα επεφτα στην παγιδα του ουδεν μονιμοτερον του προσωρινου;" Με ειδα να πηγαινοερχομαι στους σχολικους διαδρομους, σιγουρα πολυ διαφορετικη απο αυτο που εχει κανεις στο μυαλο του οταν σκεφτεται μια δασκαλα. Τα παιδια τα λατρευω παρολο που δε με φανταζομαι μαμα σε καμια περιπτωση και λατρευω εξισου και την ψυχολογια. Αυτο φανταζομαι θα ηταν ενα προσον απο μερους μου για τον συγκεκριμενο τομεα...Επειτα εφερα την εικονα του εαυτου μου μεσα στην ταξη...με ειδα να φευγω, με ζωγραφισα με τα σαγηνευτικα χρωματα του αερα της ανεξαρτησιας και προς στιγμην με κεντρισε το σαρακι της αμφιβολιας. Ημουν τοσο ομορφη στη φαντασια μου γιατι πολυ απλα μεσω της ανεξαρτησιας μου τα ειχα βρει με τον εαυτο μου. Η μαλλον ειχα βγαλει πληρως τον εαυτο μου στον κοσμο. Και παλι το κλειδι ηταν αυτη η αφηρημενη μα ζωτικης σημασιας λεξη: Ανεξαρτησια. Μονο που ξεχασα πως στη φαντασια μου ολα ειναι εξιδανικευμενα κι ας παλευω να τα φτασω χωρις εκπτωσεις στο ενδιαμεσο. Ο δρομος μου δεν ειναι λανθασμενος...το πλαισιο στο οποιο τον εχουν τοποθετησει ομως ισως και να ειναι...Μαλλον γι' αυτο καπου μεσα μου φτιαχνω εικονες για να ζησω οπως θα ηθελα. Μα το ολα η τιποτε θολωνει το μυαλο μου...

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Αλήθεια είναι πως το όλα ή τίποτα είναι πολύ ακραίο και λίγο αυτοκαταστροφικό νομίζω. σαν να τιμωρούμε τον εαυτό μας με το τίποτα αν δεν έχουμε τα πάντα. Με τον καιρό όμως μαλακώνει αυτό το σκεπτικό και αρχίζουμε να βρίσκουμε τις χαρές που κρύβονται στο λίγο, στο μέτρο.
Αυτό που με μπερδεύει είναι οτι δεν έχω καταλάβει τί είναι ακριβώς αυτό που σου στερεί την ανεξαρτησία.
Δεν σε έχω ξεχάσει ούτε τραβήχτηκα πίσω, απλώς είχα πολύ γεμάτες μέρες τόσο καιρό, τώρα όμως σιγά σιγά ξεμπερδεύω απ΄ όλα.
Σε φιλώ γλυκό μου, θα τα πούμε εκτενέστερα :))

Elli P. είπε...

Μην ανησυχεις, καταλαβαινω απολυτα! Κι εγω ειμαι πνιγμενη τωρα περισσοτερο λογο σχολης. Αυτο που μου στερει την ανεξαρτησια τι ειναι;...Χμμμ καλη ερωτηση. Ουσιαστικα τιποτε. Η ανεξαρτησια ειναι θεμα χαρακτηρα και ψυχισμου μαλλον. Απλως ειναι και τα πρακτικα ζητηματα στη μεση που παιζουν εναν ρολο στην ψυχολογια ενος ανθρωπου καλως η κακως. Πρακτικα οπως η ανεργια ας πουμε. Ενα παραδειγμα ηταν αυτο. Στην ψυχη παντως νιωθω ανεξαρτητη τωρα πια. Κι αυτο ειναι πολυ σημαντικο πιστευω. Το ολα η τιποτε παλιοτερα με γοητευε. Δεν ηταν οτι δεν εκτιμουσα αυτα που ειχα, οχι, ισα ισα! Απλως δεν ξεχνουσα ποτε και ολα οσα ειχα βαλει στοχο! Καπως ετσι λειτουργω και τωρα. Μονο που τοτε ωσπου να γινουν οι στοχοι πραγματικοτητα στην πορεια δεν εκανα τιποτε αλλο παρα να κυνηγαω αυτους και μονο αυτους. Πολλες φορες αυτου του ειδους το πεισμα με αβγαλε σε καλο. Αλλες παλι το παρακανα και τωρα πια ισως θα ηθελα απο τον εαυτο μου να μπορει να διαχωριζει καταστασεις χωρις να ξεχναει φυσικα αυτα που πραγματικα θελει. Η φραση ουδεν μονιμοτερον του προσωρινου δεν ειναι τυχαια και με εκνευριζει γιατι συμβαινει συχνα. Καποιος επαναπαυεται σε λυσεις που αρχικα ηταν προσωρινες μεσα απο τις οποιες υποτιθεται οτι θα παλευε για τα ονειρα του. Μα οταν βολευεται σε αυτες τα ξεχναει και τα ονειρα και ολα...Αυτο λοιπον θα ηθελα να το πολεμησω στη ζωη μου. Η μαλλον να εξακολουθω να το πολεμαω. Μου κοστιζει κιολας, δε λεω. Ομως το συγκεκριμενο μου χαρακτηριστικο τολμω να πω οτι εξακολουθει να με γοητευει ακομη...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα