Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας- Το ονειρο







Προσπαθωντας να ξεφυγω απο τους διωκτες μου, βρεθηκα μπροστα σε ενα στενο ανηφορικο πλακοστρωτο δρομακι βγαλμενο απο αλλες εποχες. Στις δυο του πλευρες ορθώνονταν σπιτια που αρχιτεκτονικα θυμιζαν κατι μεταξυ μεσαιωνα και παλιας πολης για οποιον εχει παει Θεσσαλονικη. Η ατμοσφαιρα ηταν κατι περισσοτερο απο μαγευτικη. Τα σπιτια δεν ηταν ασπρα. Αλλα ηταν βαμμενα μπορντο, αλλα στο χρωμα του σαπιου μηλου, αλλα εντελως κοκκινα...Μα το πιο πλανευτικο απ' ολα ηταν ο φωτισμος και η λαγνα εικονα που δημιουργουσε. Φωτακια επισης μπορντο ξεχωριζαν στις γωνιες των σπιτιων και μ' εκαναν να νιωθω σαν να περπαταω μεσα στις πιο μυχιες φαντασιωσεις μου. Ο,τι καλυτερο θα μπορουσε να πλασει το φτωχο μου μυαλο, σε αυτην τη γοητευτικα παραξενη γειτονια ειχε ξεπεραστει προ πολλου. Ακομη κι ο χρονος εμοιαζε να εχει σταματησει για να υποκλιθεί στην ομορφια της. Συνεχιζα ν' ανηφοριζω αργα χωρις να μπορω να κρυψω το δεος που αισθανομουν. Λιγα λεπτα αργοτερα παρατηρησα σε καποια απο τα σπιτια με τα ξυλινα παραθυρα και τα ξυλινα περιγραμματα γυρω απο τους προεξεχοντες πανω οροφους ταμπελες neon οπου αναβοσβηναν κοκκινες η πρασινες επιγραφες. Δεν πιστευα στα ματια μου. Ο επιγειος μου παραδεισος ειχε ολοκληρωθει με τον καλυτερο τροπο. "Cabaret..." διαβασα μεγαλοφωνα μια μια τις επιγραφες. Ολα ηταν cabaret με διαφορα ονοματα. Δυο βηματα αργοτερα βρεθηκα μπροστα σε μια μικροσκοπικη πλατειουλα που ουσιαστικα δεν ηταν τιποτε αλλο απο ενα μικρο ανοιγμα στο πολυ στενο πλακοστρωτο. Η μαγεια συνεχιστηκε. Στ' αριστερα μου ειδα ενα μεταλλικο στρογγυλο τραπεζακι απο αυτα που κοσμουν τα παλιου τυπου παραδοσιακα καφενεια. Πανω του υπηρχε μια γλαστρα με λουλουδια που δεν ειχα ξαναδει. Απο τη μια πλευρα του ειχε εναν ξυλινο διθεσιο παγκο κι απο την αλλη μια σιδερενια καρεκλα με λουλουδατο μαξιλαρακι. Ανηκε σ' ενα απο τα cabaret της γειτονιας. Ξαφνικα η πορτα ανοιξε και πεταχτηκα ενστικτοδως πισω απο μια γωνια προσπαθωντας να κρυφτω. Λιγα δευτερολεπτα μετα εκανε την εμφανιση της μια νεα κοπελα ντυμενη σα χορευτρια cabaret (εξαλλου αυτο μαλλον ηταν) με μαλλι κοντο καρε μαυρο. Στο δεξι της χερι κρατουσε με χαρη μια μακρια κομψη γυναικεια πιπα. Ακουμπησε την πλατη της στον τοιχο του σπιτιου - καμπαρε απ' οπου ειχε βγει και την εφερε αργα στο στομα της. Την επομενη στιγμη τουφες πυκνου αρωματικου καπνου εβγαιναν απο τα μισανοιχτα κατακοκκινα χειλη της. Δεν μπορουσα να πιστεψω αυτο που ζουσα. Ενιωθα λες και ειχα μπει σε χρονοκαψουλα τη στιγμη που αποφασισα ν' ανηφορισω σ' εκεινο το στενο ανεξερευνητο δρομακι και ειχα μεταφερθει σε μια απο τις εποχες των ονειρων μου. Κατι σαν την ταινια μεσανυχτα στο Παρισι αν την εχετε δει. Την ωρα που σκεφτομουν ολα αυτα η κοπελα εστρεψε το βλεμμα της προς το μερος μου και την ειδα να με κοιταζει καταματα. Παρακολουθουσα αφωνη τη σκηνη καθως εκεινη εκανε δυο βηματα προς το μερος μου με ημιχορευτικη κινηση, μαλλον κατι σαν λικνισμα θα ελεγα, και μου εκανε νοημα να πλησιασω κουνωντας τον δεικτη του αριστερου της χεριου ενω με το αλλο συνεχισε να καπνιζει. Την ωρα που μου εκλεισε το ματι και μου εδειξε προς το μερος του καμπαρε απ' οπου ειχε βγει σα να μου ελεγε "ελα να σε ξεναγησω" ενιωσα μια περιεργη υπερενταση. Την αμεσως επομενη στιγμη πεταχτηκα απο τον βαθυ μου υπνο για να συνειδητοποιησω μετα λυπης μου πως κοιμομουν κι ολο αυτο δεν ηταν παρα ενα ονειρο...

Τραγουδια που λεγονται στην παρασταση την οποια ετοιμαζουμε, σε μια σκηνη του εργου που αναπαρισταται ενα καμπαρε-πορνειο




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα