Φτιαχνεις ιστοριες καμια φορα για να γεμισεις κατι κενα που επιμενουν να υπαρχουν εδω κι εκει στη ζωη σου σα μαυρες τρυπες. Πολλες φορες τις συνηθιζεις τοσο που στο τελος πιστευεις κι εσυ ο ιδιος οτι ειναι αληθεια. Οτι εχουν συμβει η συμβαινουν. Ξερω ανθρωπους που παιζουν αυτο το παιχνιδι ακομη. Ειναι κατι σαν δικλειδα σωτηριας του οργανισμου απεναντι σε αυτα που σου λειπουν και τα νιωθεις αβασταχτα να στοιχειωνουν το ειναι σου. Η ξεφευγεις, λεει, με τη φαντασια σου η τρελαινεσαι. Χτιζεις καταστασεις που ΘΑ ηθελες, ανθρωπους που ΘΑ ομορφαιναν τη ζωη σου, εμπειριες που ΘΑ σε εκαναν να νιωθεις πιο γεματος... Κι εγω ειχε τυχει να εφαρμοσω στο παρελθον αυτην την περιεργη μεθοδο δραπετευσης απο την καθημερινοτητα και την πραγματικοτητα... Πολλοι εκει εξω θα ονομαζαν αυτες τις φαντασιωσεις κατασταση "pathetic". Μου ταιριαζει περισσοτερο στα Αγγλικα ο ηχος της λεξης, δεν ξερω γιατι. Αφορμη για να σκεφτω ολα αυτα ειναι οι μονοι η μοναχικοι ανθρωποι που γνωριζω, η και οχι, που παντα σε κατι γιορτες οπως τα Χριστουγεννα και η Πρωτοχρονια τριγυρναν στο μυαλο μου ακομη πιο εντονα. Αλλοι αναζητουν εναν συντροφο, αλλοι μια παρεα... Κι  ομως αυτα τα πραγματα δεν ειναι δεδομενα για ολους τελικα. Δεν ειναι δεδομενα κι ας τα αντιμετωπιζουμε σαν τετοια. Υπαρχουν πολλοι μονοι ανθρωποι εκει εξω... Δε σκοπευω να σας μαυρισω την ψυχη γι' αυτο καπου εδω θα κλεισω αυτη τη μικρη αφιερωση στην ασπονδη φιλη μοναξια διπλα στην οποια θα αλλαξουν τον χρονο καποιοι ανθρωποι. Αραγε γιατι συμβαινει αυτο; Υπαρχει λογικη εξηγηση για τις μαυρες τρυπες της ζωης μας για τις οποιες δεν ευθυνομαστε ουτε εμεις ουτε οι επιλογες μας; Συγκυριες; Λαθος χειρισμοι; Δυσκολοι καιροι για ανθρωπινες σχεσεις; Πως κανεις εναν ανθρωπο να νιωσει  καλυτερα οταν εχει πλεον φτασει στο απροχωρητο;