Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

The forbidden 3




Ηταν απο εκεινες τις βαριες κι ανειπωτες φλεγομενες απελπισιες που λατρευεις να μισεις. Την κουβαλουσα μεσα μου συνεχεια τον τελευταιο καιρο σα να ηταν η δευτερη αμαρτωλη αλλα και πλανευτρα υποσταση μου. Η απελπισια κατα κοινη ομολογια δεν ειναι ευχαριστο αισθημα. Κι ομως... Ενιωθα πως εχανα τα λογικα μου. Γιατι καθε φορα που ανασαινα, εφτυνα και λιγη απο τη φωτια της. Και καθε φορα που εκλαιγα εκεινη αναζωπυρωνόταν στα σωθικα μου σαν τα δακρυα μου να ηταν ευφλεκτο υλικο. Μα ετσι...εδινε ζωη στην ιδια μου την υπαρξη. Ναι... ηταν τοσο εντονη η απελπισια εκεινη που μ' εκανε να αισθανομαι κατι παραπανω απο ζωντανη, αν φανταστουμε πως υπαρχει αυτο το "κατι παραπανω". Με αλλα λογια, ηταν ενα ειδος απελπισιας που απαξ κι επεφτες στα μεταξωτα της διχτυα, ευχοσουν με αρκετη δοση μαζοχισμου ειναι η αληθεια, να μη βγεις ποτε απο 'κει. Γιατι εκεινη η απελπισια δεν ηταν αλλη απο τη μαγισσα απελπισια του ερωτα. Δεν ηταν αλλη απο εκεινη που σε κανει να βαριανασαινεις στα σκοταδια, οπως εγω καλη ωρα εκεινη τη στιγμη, καπου μεταξυ καπνων, δακρυων, ορμητικοτητας, φωτιας, φαντασιωσεων, φθορας κι αφθαρσιας. Δεν ηταν αλλη απο την απελπισια που σε κανει να νιωθεις βαρια αρρωστος μα τοσο δυνατος θαρρεις και θα μπορουσες να κανεις τα παντα υπο την επειρια αυτου του τρομερου πυρετου, του ερωτα. Εκεινο το βραδυ ηταν ουτε λιγο ουτε πολυ το ιδιο εντονο με τοσα αλλα που ειχαν περασει ηδη μ' εμενα να ισορροπω μεταξυ λογικης και παρανοιας. Πρεπει να παραδεχτω καπου εδω οτι η δευτερη κερδιζε συνεχεια εδαφος κι εσυ φυσικα δεν εχανες ευκαιρια να με σπρωχνεις μια ωρα αρχιτερα στην αγκαλια της σα να ηθελες να με δεις να βασανιζομαι ακομη περισσοτερο. Αναρωτιομουν συχνα τι παιχνιδι επαιζες. Αν ηξερες αραγε, ποσο πιο πολυ θα με προκαλουσες; Η μηπως ειχες γεννηθει προκληση χωρις να το επιδιωξεις; Καθως η μορφη σου ζωντανευε με τη βοηθεια των σκιων που δημιουργουσε το ημιφως μεσα στο δωματιο μου και της αχαλινωτης φαντασιας μου την οποια εθρεφε τους τελευταιους μηνες αυτο που ενιωθα για σενα, προσπαθουσα να κρατηθω και να μην κανω την τρελα να μιλησω σε ολους για ολα. Το κατακοκκινο πορτατιφ που βρισκοταν απεναντι μου, επιλογη που εξαιτιας της ειχα δεχτει ουκ ολιγα πειραγματα απο τη παρεα, συνεβαλλε με τη σειρα του στο να ξεσηκωθουν οι αισθησεις μου στο επακρο. Ευτυχως ημουν μονη σπιτι γιατι διαφορετικα θα εκανα τους αλλους να ανησυχησουν. Κοιταζα το κενο σα να ηθελα να το πληγωσω. Να πονεσω τη σιωπη οσο πονουσα εγω βαθια μεσα στο στηθος μου. Λυτρωνομουν με το να αυτομαστιγωνομαι κανοντας μεσα στο μυαλο μου πραγματικοτητα ολα τα "δεν πρεπει" που φωναζε η μισητη λογικη μου. Σε σκεφτομουν, σε ονειρευομουν, σε ηθελα με ολο μου το ειναι, με καθε πορο του κορμιου μου, με ψυχη, μυαλο και σωμα στη διαπασων. Καθε φορα που σε πλησιαζα με τη φαντασια μου βιωνα κατι τοσο ζωντανο και εντονο που αν τυχαινε και κατι με επανεφερε στην πραγματικοτητα γινουμουν εξω φρενων. Μα δεν αποθαρρυνομουν. Κι ετσι παλι απο την αρχη ξαναεπεφτα σε νιρβανα η εκσταση, γιατι εμοιαζε και με τα δυο η κατασταση μου, ζωντας στο παραλληλο συμπαν που ειχα δημιουργησει οπου ολα τα "δεν πρεπει" επαιρναν ζωη. Ξαφνικα ακουσα το κλειδι στην πορτα και ανασηκωθηκα. Ειχαν ερθει οι αλλες κι εγω ακομη ημουν μιση εδω μιση εκει. Οταν αναψε το φως στο διαδρομο και μπουκαραν μεσα στο δωματιο μου, ενιωσα σα να επανερχομουν απο υπνωτισμο. "Τι εγινε παιδι μου, τι σκοταδια ειν' αυτα;", με ρωτησε η Σ. Χαμογελασα. "Καταλαβα...", ειπε. Και τοτε η Μ. με τραβηξε απο το χερι, με σηκωσε απο το κρεβατι οπου καθομουν τοση ωρα ακουμπωμτας την πλατη στο κεφαλαρι κι αρχισε να με τραβολογαει στο διπλανο δωματιο μαζι τους για να χαζολογησουμε και να μου φτιαξουν το κεφι, οπως ειπε. Ακολουθησα χαμογελωντας. Οπως και να 'χει ειχα ζησει μια λυτρωτικη εμπειρια εστω και σαν ξεσπασμα. Αν ολα αυτα θα μπορουσαν να γινουν και πραξη ηταν κατι που εμοιαζε να κρεμεται απο μια κλωστη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα