Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

THE FORBIDDEN 4



Εκανα υπερανθρωπες προσπαθειες να μη σε κοιταζω συνεχεια. Η παρουσια σου ομως με μαγνητιζε ολο και περισσοτερο κι εμοιαζα ανικανη να αντιδρασω σ' εκεινη την σχεδον ολοκληρωτικη επιρροη που ασκουσες πανω μου. Το κορμι μου ειχε παραλυσει και το μονο που προδιδε πανω μου ζωη ηταν η θερμοκρασια μου που ειχε ξεπερασει τα ορια ενος απλου πυρετου. Γιατι καιγομουν απο μεσα προς τα εξω. Παλευα με την επιθυμια και το παθος κι εβγαινα νικητρια με τρομακτικα ελαχιστη διαφορα. Και μαλιστα χωρις να το θελω. Στον αγωνα μεταξυ εμου και της παρορμησης εγω υποστηριζα εκεινη και λυπομουν οταν εχανε. Καθοσουν στα σκαλια απεναντι μου ενω οι υπολοιποι διαφωνουσαν για το που θα συνεχιζαμε το βραδυ κι εγω ελιωνα σιγα σιγα και βασανιστικα καθε φορα που εβλεπα εκεινο το πονηρο χαμογελο να ξεπροβαλει στα τοσο αθωα οσο και ακρως προκλητικα χειλη σου. Τα ματια σου μ' εκεινο το απροσδιοριστο χρωμα ελαμπαν περισσοτερο απο τα τεχνητα φωτα της νυχτας. Ησουν η προσωποποιηση του πειρασμου και στεκοσουν τοσο κοντα μου που μου κοβοταν η ανασα. Ηθελα ν' απλωσω το χερι μου και να σ' αγγιξω μα ηξερα οτι αν το εκανα θα διαβαζες τη σκεψη μου και δεν ημουν σιγουρη οτι μπορουσα να αποκαλυψω ακομη οσα μου ειχες ηδη αποκαλυψει εσυ για να τα ξαναπαρεις μαζι σου στη σιωπη λιγες ωρες μετα. Η κοκκινη αυρα σου με ειχε τυλιξει, κοντευε να με πνιξει και δεν ακουγα πια κανεναν και τιποτε γυρω μου. Μου μιλουσαν κι απαντουσα μηχανικα, μονολεκτικα κι αφηρημενα ελπιζοντας να ειναι αρκετα απορροφημενοι ολοι σε αυτο που συζητουσαν ωστε να μην καταλαβουν οσα σκεφτομουν. Σκεφτομουν...πραξη, σκεψη και αισθησεις ειχαν πια τοσο δυσδιακριτα ορια μεταξυ τους ισα με μια λεπτη σχεδον διαφανη κλωστη. Φοβομουν λιγοτερο απ' οσο σε ηθελα. Μα σε ηθελα τοσο που φοβομουν μη σε χασω. Κι ετσι εθρεφα τον φοβο μοναχη μου ωστε να μεγαλωσει κι αλλο για να μη με οδηγησει ο εαυτος μου μακρια σου αν τολμουσα να πλησιασω πιο κοντα σου απ' οσο επρεπε. Μονο που το πρεπει ειναι μια λεξη που δε γνωριζω. Ενστικτωδως λειτουργει αυτοβουλα λιγες φορες για να παλευει να με σταματησει οπως τοτε. Σχεδον ποτε παρολαυτα δεν τα καταφερνει στο τελος να βγει απο πανω. Νικαει μαχες μα οχι πολεμους. Μονο που ο πολεμος μεταξυ μας ακομη κι αν νικουσα θα μπορουσε και να με σκοτωσει. Περιεργο ε; Σε ειδα να γελας και μου κοπηκαν τα ποδια. Κρυος ιδρωτας ετρεχε πανω σε καυτη σαρκα κι ολα τα θελω μου εγιναν ατμος  γυρω απο το κατακοκκινο προσωπο μου. Ειχα την αισθηση οτι στιγμες στιγμες χαμογελουσα χωρις φανερο λογο. Σχεδον συγκρατουσα εκεινο το χαμογελο για να μη γινει γελιο. Ετσι αντιδρουσαν τα αντανακλαστικα μου καθε φορα που ενιωθα να με τυλιγει η ερωτικη αμηχανια. Μου προκαλουσαν γελιο. Ανεξηγητο, σπαστικο και ανησυχητικο γελιο. Μου ξεφυγε και γελασα λοιπον μα ευτυχως το οτι γελουσες κι εσυ οπως και οι υπολοιποι δικαιολογησε και τη δικη μου αντιδραση ασχετως που εγω δεν ειχα ακουσει ποτε τι ηταν αυτο που ειχε κανει εσας να γελατε. Που και που σ' επιανα να με κοιταζεις εξισου εντονα οσο κι εγω εσενα. Μα τοτε εστρεφα το μεχρι εκεινη τη στιγμη καρφωμενο πανω σου βλεμμα μου αλλου, αδιαφορα. "Ποσο ακομη θ' αντεξω", σκεφτομουν. Σε ειδα να σηκωνεσαι μα μονο οταν οι αλλοι αρχισαν να ξεμακραινουν καταλαβα οτι ειχε πλεον αποφασιστει η συνεχεια της βραδιας. Ακολουθησα σαν υπνωτισμενη κανοντας πως μιλαω περι ανεμων και υδατων με τη Σ. Το μυαλο μου ομως ηταν οπως παντα αλλου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα