Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

UTOPIA?



Με αφορμη μια συζητηση που ειχα τις προαλλες, θα παραθεσω παρακατω καποιες σκεψεις μου μεσα απο τον διαλογο.
 - Τι ειναι ζωη; 
(Έλλη) -Ζωη ειναι ολα αυτα που θα καναμε αν αντι να τη φοβομασταν τη ζουσαμε. Ολα οσα θελουμε να κανουμε και δεν τολμαμε. Ολα αυτα που εχουν πνιγει μεσα στη ρουτινα μας και τα κοιταμε διχως να τα βλεπουμε. Τα απλα πραγματα που βρισκονται παντου γυρω μας αλλα δεν τα εκτιμαμε γιατι τα θεωρουμε δεδομενα. Ζωη ειναι τα ονειρα που δεν ξεχναμε και παλευουμε να τα κανουμε πραξη. Ειναι τα αγαπημενα μας προσωπα που παραβλεπουμε να τους πουμε ποσο πολυ τα αγαπαμε γιατι υποτιθεται πως εννοειται. Ζωη ειναι η ελπιδα που πεθαινει τελευταια η και καθολου. Ολα οσα μαθαινει κανεις ακομη και μεσα απο τις ασχημες εμπειριες του ειναι κι αυτα ζωη. Η ζωη γεννιεται οταν βοηθας καποιον που εχει αναγκη. Βρισκεται παντου αρκει να εισαι ετοιμος να ΖΗΣΕΙΣ! 
-Υπαρχει χρονος για ζωη; 
(Έλλη) -Προσπαθουμε ωστε να υπαρχει;
 -Οχι γιατι οι αναγκες και οι ρυθμοι που εχουμε δημιουργησει δε μας το επιτρεπουν πλεον. 
(Έλλη) -Ακριβως αυτο! Οι αναγκες που ΕΧΟΥΜΕ δημιουργησει. 
-Λογω πιεσμενου προγραμματος οι μερες περνανε πολυ γρηγορα. Καλο η κακο; Απο τη μια δεν προλαβαινω να βαρεθω κι απο την αλλη οσο πιο γρηγορα περνανε οι μερες τοσο πιο γρηγορα πεθαινω. 
(Έλλη) -Εχουμε παψει πλεον να ρουφαμε τη ζωη στιγμη στιγμη. Οσο ημουν παιδι και μετα εφηβη καταλαβαινα την καθε μερα ξεχωριστα.Απο καποια στιγμη και μετα αρχισε να κυλαει ο χρονος σαν αμμος μεσα απο τρεμαμενες χουφτες που λεω και σ' ενα ποιημα μου. Παγιδευομαστε σε προβληματα και αναγκες πολλα εκ των οποιων δημιουργησαμε μονοι μας. 
-Οσο μεγαλωνουμε και κανουμε αυτα που επιβαλλαμε εμεις οι ιδιοι στους εαυτους μας (δουλεια, λεφτα κτλ) για να επιβιωσουμε οι μερες περνανε σα νερο. Αρα εχουμε 1) Αν κανουμε οσα μας επιβαλαμε χανουμε χρονο απο τη ζωη μας και 2) Αν εχουμε χρονο για τη ζωη μας δε θα μπορεσουμε να επιβιωσουμε γιατι δε θα χουμε αυτα που μας εχουμε επιβαλλει. Καλα λεω οτι ειμαστε ηλιθια οντα.


('Ελλη) -Οταν εγω ομως εκφραζω ολα οσα λες και 'συ τωρα και λεω οσα πιστευω για το πως θα μπορουσε να ειναι η ζωη με λες ουτοπικη. Ο Μπρεχτ σ' ενα εργο του λεει την εξης φραση: Εχουμε συνηθισει στην αδικια οπως και στο νερο. Κακο σημαδι. Κι αντικρυζουμε τον ηλιο με λιγοτερη σιγουρια απ' οτι την αδικια. Κακο σημαδι. Στη θεση της λεξης αδικια βαλε οποια θελεις και πιστευεις οτι ταιριαζει στο θεμα συζητησης. Αδικια προς τον εαυτο μας, αδικια προς τη ζωη, σε αυτο το μοντελο ζωης, στην ελλειψη χρονου...ολα ταιριαζουν στην παραπανω φραση. 
-Σε αυτο που λες διαφωνω. Αν πιστευεις οτι δεν ειναι ουτοπια, το πιο απλο ειναι ν' αλλαξεις τη ζωη σου. Γιατι δεν το κανεις λοιπον; Το ερωτημα ειναι ρητορικο. Για μενα η εξηγηση ειναι αλλη. Οτι μαλλον ο ανθρωπος δεν ειναι το υπερτατο ον. Οπως τα ζωα ετσι κι εμεις ειμαστε δεσμιοι καπου. Μαλλον ζηταμε ολοι πολλα απο τον ανθρωπο. Γιατι πολυ απλα να μην μπορει; Γιατι πρεπει να θεωρουμε οτι τα μπορουμε ολα; Μετα απο αυτην την ερωτηση μου γεννηθηκαν οι παρακατω σκεψεις. Πολλες πο αυτες τις ειπα στον συνομιλητη μου πολλες αλλες γεννηθηκαν κατα τη διαρκεια της καταγραφης τους. 
( Έλλη) -Δεν τα μπορουμε ολα. Και κανεις δε μιλησε για ολα. Πιστευω ομως οτι μπορουμε καλυτερα απο αυτα που κανουμε τωρα. Αλλα το πηραμε λαθος απο την αρχη το τιμονι. Κι εκει ειναι το θεμα. Ακομη κι αν... το ερωτημα σου ειναι ρητορικο εγω θα σου απαντησω. Που ξερεις εσυ οτι παθαινοντας βεβαια και μαθαινοντας δεν αλλαζω τη ζωη μου; Εισαι τοσο σιγουρος οτι δεν το κανω; Οσο για τις περιπτωσεις στις οποιες δεν τα καταφερνω και οι οποιες προσπαθω να ειναι οσο λιγοτερες γινεται, θα σου φερω ενα παραδειγμα: Αν μου επιτεθει στο δρομο ενας μανιακος δολοφονος η βιαστης κι εγω αμυνομενη με καποιον τροπο καταφερω και τον σκοτωσω αυτο κατ' εσε με κανει ιδια με τον μανιακο δολοφονο; Θα επρεπε δηλαδη να καθισω να με βιασει και να με σκοτωσει για να αποδειξω οτι δεν ειμαι σαν αυτον; Κατ' αναλογια λοιπον, οταν ζω μεσα σε ενα συστημα βιαστη-δολοφονο το οτι για να επιβιωσω μπορει καποια στιγμη να κανω κατι που δεν ταιριαζει στο ακεραιο με τις αρχες μου θα με κανει ιδια με το συστημα; Επειδη παρολαυτα ουτε αυτο θελω να κανω προσπαθω πληρωνοντας και το αναλογο τιμημα να ελαχιστοποιησω αυτες τις περιπτωσεις. Το συστημα αυτο δεν το δημιουργησα εγω. Το βρηκα ετοιμο οταν γεννηθηκα κι ετσι αυτο που μπορω να κανω ειναι να προσπαθω να αλλαξω προς το καλυτερο αρχικα τον εαυτο μου κι επειτα να ξυπνησω οσους αλλους γυρω μου μπορω, αν με αφησουν. Για να αλλαξει ομως ολοκληρωτικα ολο αυτο χρειαζεται ΜΑΖΙΚΗ δραση. Ουτοπια ειναι να περιμενεις να αλλαξουν ολον τον κοσμο μονο η δικες μου προσπαθειες. Θα σου πω κατι. Μου ανεφερες και καποια αλλη στιγμη οτι ειμαστε ζουγκλα κι οτι οπως τα ζωα ετσι κι εμεις τρωμε ο ενας τον αλλον. Και με βαση αυτο ειχες καταληξει στο οτι δεν μπορω να αλλαξω τους νομους της φυσης. Ξεχνας ομως οτι τα ζωα δε σκοτωνουν το ενα το αλλο συνηθως για πλακα η για συμφερον αλλα για να φανε. Δεν ειναι δεσμια λοιπον σε κανενος ειδους συμφερον παρα μονο στο ενστικτο της πεινας που τα οδηγει στο να σκοτωνουν ο,τι χρειαζονται εκεινη τη στιγμη για να επιβιωσουν κι οχι στο να ξεκληρησουν ολη τη ζουγκλα για να γινουν οι κατακτητες του συμπαντος. Μου συγκρινεις την τροφη με την απληστια και προσπαθεις να μου το εξηγησεις και με βαση τη φυση...Οι νομοι της φυσης ομως μας διδασκουν μια ισορροπια που σε διαψευδει. Αν ειμαστε ζουγκλα λοιπον που νομιζω οτι ειναι μια ακαταλληλη λεξη τελικα, ειμαστε για εντελως διαφορετικους λογους. Συνεχιζοντας θελω να πω οτι εγω δεν εχω πειστει ακομη πως οι πιο πολλοι ανθρωποι πανω στη γη ειναι "κακοι", αδιστακτοι και απληστοι λογω ανθρωπινης φυσης. Οι πιο πολλοι εχουμε μεσα μας και κακα και καλα στοιχεια τα οποια αναπτυσσονται συμφωνα με το ποιο θα καλλιεργηθει περισσοτερο με βαση τις συνθηκες διαβιωσης κλπ αν καταλαβαινεις τι εννοω. Ισως υπαρχουν κι εκεινοι οι οποιοι ο,τι κι αν συμβαινει γυρω τους εξελισσονται σε καθικια. Αντε, αυτο να το δεχτω. Ολοι οι υπολοιποι ομως τι κανουν; Αυτο που ζουμε εχει χτιστει αιωνες πριν αργα και υπουλα. Τωρα πια το βρισκουμε ετοιμο και το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι η να προσαρμοστουμε σε αυτο υποβοηθωντας το (αρα ενω δεν ειμαστε εμεις κακοι συμβαλλουμε στην κακια) η να το πολεμησουμε ενας ενας ξεμπαρκοι οσοι ακομη πιστευουν και τολμουν (οι οποιοι επειδη δεν ειναι παρα ελαχιστοι δε θα καταφερουν κατι τεραστιο ωστε να γινει και φανερο) η να το πολεμησουμε ολοι μαζι πηγαινοντας κοντρα με τις πραξεις μας στην επιβολη του εστω και σιγα σιγα (πραγμα που για να συμβει χρειαζεται το ακριβως αντιθετο απο το δικο σου σκεπτικο). Αυτη τη στιγμη που μιλαμε οι περισσοτεροι ανηκουν στην πρωτη κατηγορια. Ετσι λοιπον χωρις να ειναι κακοι με την επαναπαυση τους και την ατολμια τους διαιωνιζουν τα καθιερωμενα. Η δευτερη και η εν δυναμει τριτη κατηγορια (που χρειαζεται πιο πολλους απο τη δευτερη για να πραγματοποιηθει) για σενα ειναι οι γνωστοι ουτοπικοι. Καταλαβαινεις τωρα λοιπον γιατι μοιαζουν να ειναι λιγοτεροι; Οχι εξαιτιας της φυσης αλλα εξαιτιας της ατολμιας και της επαναπαυσης των υπολοιπων που τους εμποδιζει να μιμηθουν τους "ουτοπικους". Αφηνοντας ετσι το τιμονι στους λιγους επιτηδειους αλλα φαινομενικα πιο ισχυρους το καραβι βουλιαζει ολο και βαθυτερα. Παραδοθηκαμε, φοβομαστε, επαναπαυτηκαμε η θεωρουμε ουτοπικα οσα θα θελαμε να γινουν και δεν τα προσπαθουμε καν. Που θα παει ετσι ομως; Αν εγω πιστεψω οτι εσυ εχεις δικιο που λες οτι απλα δεν μπορουμε να κανουμε τιποτε και τελος, τοτε αυτοματως πολλα πραγματα γινονται ματαια πριν καν γεννηθουν. Αρα τι μου προτεινεις; Κατι σαν το γνωστο "σκασε και τρωγε"; Δηλαδη να βλεπω διχως να μιλαω; Μηπως τελικα η δικη σου οπτικη ειναι που μας μετατρεπει σε αδυναμα οντα; Μηπως ετσι μας εχουν γαλουχησει ανα τους αιωνες ωστε να πιστευουμε πως "ετσι ειναι και δεν αλλαζει"; Πολυ βολικο αυτο για τις τυψεις μας και για τον φοβο μας αλλα για μενα δεν ισχυει. Εσυ κι εγω αυτη τη στιγμη ειμαστε δυο ατομα που θα ηθελαν ο κοσμος μας να ειναι καλυτερος. Ετσι δεν ειναι; Ασχετα με το γεγονος οτι δεν πιστευεις οτι αυτο ειναι δυνατον να συμβει, θα ηθελες. Ειναι βεβαιο πως δεν μπορει να ειμαστε μονο εμεις οι δυο πανω στη γη με την ιδια επιθυμια καλυτερευσης του κοσμου. Δεν ξερω ποσοι ακριβως ειμαστε. Ξερω ομως οτι ειμαστε αρκετοι για να κανουμε μια πολυ καλη αρχη αν αποφασισουμε ποτε απο τις φαντασιωσεις να περασουμε στην πραξη. Ολοι ομως. Αυτο θα πει μαζικα. Γιατι δε συμβαινει αυτο; Θα σου πω γιατι: Ηδη οποιος διαβαζει αυτες τις γραμμες θα εχει σκεφτει οπως και 'συ οτι οσα λεω δε γινονται. Κι ετσι ακυρωνεται καθε προσπαθεια πριν καν γινει. Αυτο οπως σου ειπα ειναι δουλεια αιωνων. Αν πιστευαμε πως μπορουμε να αλλαξουμε τα πραγματα θα αρχιζαμε ατομικα μεν αλλα ολοι μαζι παραλληλα να καλυτερευουμε πρωτα σαν ανθρωποι κι επειτα θα αλλαζε και το συνολο. Οι επομενες γενιες τοτε δε θα μεγαλωναν με την αισθηση της ματαιοτητας, του προσωπικου βολεματος (κατι που ειναι και θεμα παιδειας) και της λογικης οτι καθετι καλο ειναι ουτοπια. Κι ετσι θα ξεκινουσε απο την αρχη να προσπαθει για κατι ακομη καλυτερο. Μπορει να μη συμφωνουσαν σε ολα γιατι οι ανθρωποι διαφερουμε μεταξυ μας και ισως σε καποια θεματα να ειχαμε προβλημα εφαρμογης με βαση αυτες τις διαφωνιες, το δεχομαι. Αλλα πιστευω πως υπαρχει μια αντικειμενικη δικαιοσυνη που για να τη δει κανεις αρκει να μην ειναι τυφλωμενο καθικι. Παλευοντας λοιπον γι' αυτην σιγουρα κατι θα εβγαινε! Δεν ειναι ευκολο. Και χρειαζεται πολλες ισως θυσιες και χρονο. Γι' αυτο προφανως και δειλιαζουμε να προσπαθησουμε. Δε θα ονομασω ομως τα πιστευω  μου "ουτοπια" επειδη λογω ατολμιας και παραδοσης οι ανθρωποι δεν τα εχουν καν προσπαθησει. Ακομη ομως κι αν ζουσα σ' εναν κοσμο με εκ φυσεως κακους ανθρωπους δεν μπορω να καταλαβω τι θα επρεπε να κανω κατ' εσε. Θα επρεπε να γινω κι εγω μια απο αυτους για να μην κατηγορουμαι ως ουτοπικη; Αν ομως οι ανθρωποι ειναι εκ φυσεως κακοι τοτε εμεις οι υπολοιποι που προφανως πηγαινουμε εναντια στην ανθρωπινη φυση δε θα επρεπε να στοχευομε σε εναν καλυτερο κοσμο αλλα στην εξαφανιση του ανθρωπινου ειδους. Αν πιστευεις πως ειμαστε εκ φυσεως κακοι τοτε ειναι λογικο να παραιτεισαι και να με θεωρεις απο αλλον πλανητη. Σκεψου μονο πριν παραδοθεις εντελως μηπως εχουν καποια βαση κι αυτα που σου λεω. Οτι δηλαδη μεσα μας εχουμε καλα και κακα στοιχεια που καλλιεργουνται αναλογα με τις συνθηκες τις οποιες βιωνουμε. Οι ανθρωποι για παραδειγμα που γεννιουνται σε διαφορες φυλες μεσα στη φυση εχουν μεγαλωσει με εντελως διαφορετικο τροπο απο εμας και συνεπως λειτουργουν και εντελως διαφορετικα. Αυτο ειναι μονο ενα μικρο παραδειγμα του οτι ισως και να διαμορφωνονται πολλα χαρακτηριστικα μας απο τις συνθηκες. Οσο για εκεινη την κατηγορια ανθρωπων που μεγαλωνοντας ανεξαρτητως συνθηκων αποδυκνειονται "κακοι" νομιζω πως αν ολοι οι υπολοιποι ημασταν σωστοι δε θα ειχαμε να φοβομαστε κατι απο αυτους. Θα υπηρχαν τροποι να τους αντιμετωπισουμε χωρις να μας αλλοιωσουν η να μας κανουν κακο. Δεν ειπα φυσικα πως μια αλλαγη ενος συστηματος που πηρε αιωνες για να χτιστει θα συμβει σε μια νυχτα. Χρειαζεται χρονο και προσπαθεια. Αλλα δεν ειναι ακατορθωτο. Αντι λοιπον να ενθαρρυνουμε τους ανθρωπους εκεινους που ακομη πιστευουν σε κατι καλυτερο και προσπαθουν γι' αυτο πρεπει να τους αποθαρρυνουμε εντελως; Μη σκοτωνεις την ελπιδα! Εξαλλου με λες ουτοπικη αλλα εχω να πω πως οταν καποιος στοχευει στο 100 προσπαθωντας να το φτασει μπορει να αγγιξει το 60 με σταθερα βηματα. Οταν καποιος στοχευει στο 1 απο ατολμια η επειδη δεν πιστευει πως μπορει να κανει κατι καλυτερο τι περιθωρια βελτιωσης εχει; Θα φτασει που; Στο 0,1; Αυτο δηλαδη που πιστευω και κανω εγω κατ εσε δεν οδηγει πουθενα. Κατ εμε προσθετει εναν σωστο ανθρωπο στον κοσμο. Αυτο που (δεν) κανεις εσυ ομως οδηγει αραγε καπου; Η μηπως εισαι της λογικης ο σώζων εαυτον σωθητο; Μηπως ομως αυτο διαιωνιζει ενα προβλημα που κι εσυ ο ιδιος παραδεχεσαι οτι υπαρχει; Ξερω οτι το να φιλοσοφω εν καιρο κρισης δεν ειναι και ο,τι καλυτερο. Δεν ξερω ομως τελικα, ποιος καιρος θα ηταν καταλληλος για να πω και να κανω αυτα τα οποια πιστευω; Μοιαζουμε με μια κοινωνια ανδρεικελων με σκυμμενα κεφαλια απ' οπου πεταγεται που και που απο κανενας σηκωνει το κεφαλι σα μαριονετα, προτεινει μια λυση και ξανακατεβαζει το κεφαλι παραμενοντας ακινητος. Αυτο μας το ειχε πει μια καθηγητρια μας με βαση τον Βυσσινοκηπο του Τσεχωφ στον οποιο καναμε αναλυση και με βρηκε απολυτα συμφωνη. Ποιος θα κανει επιτελους αυτο το πρωτο βημα; Ποτε θα ακολουθησουν και οι υπολοιποι αυτον τον τολμηρο αντι να τον κατακρινουν ως ουτοπικο την ωρα που ξαναπεφτουν απραγοι γκρινιαζοντας για υπνο; Θα ημουν απλως φιλοσοφος αν τα πιστευω μου τα διαφημιζα για να πουλησω μουρη χωρις να κανω πραξη τιποτε απο αυτα. Απο τη στιγμη ομως που προσπαθω να τα κανω και πραξη εχω δικαωμα να μιλαω γι' αυτα. Δε λεω οτι ειμαι τελεια. Αλλα βαρεθηκα να θεωρειται η υποταγη και η ατολμια ρεαλισμος την ωρα που οσοι προσπαθουν για το καλυτερο μετατρεπονται σε θυματα πανω στων οποιων τις πλατες χορευουν ακομη και οι επαναπαυμενοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα