Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011




Love love love and respect!! :)
Διαβάστε περισσότερα...

Σκεψεις μιας...εφηβης


Τις προαλλες, που λετε, πηγα οπως καθε μερα στη σχολη, οπου ειδαμε μια ταινια στο μαθημα του κινηματογραφου. Καποια στιγμη στην ταινια ειχε μια σκηνη οπου εδειχνε μια αιθουσα σχολειου σε μια αλλη εποχη, με τα θρανια που ανοιγαν και εβαζες πραγματα απο κατω. Ξερετε, αυτα που αν ειστε στην ηλικια μου θα ειχαν μαλλον οι μαμαδες σας. Η σχολη μου, δραματικη γαρ, δε χωριζεται σε τμηματα ηλικιακα. Ετσι, ειμαι στην ευχαριστη θεση να συνυπαρχω με ατομα ακομη και 18 χρονων. Οποτε, μια κοπελα, οπως το εφερε η κουβεντα, θεωρησε οτι εγω (και αλλοι συμφοιτητες συνομηλικοι μου) ειχα τετοια θρανια οταν πηγαινα σχολειο. Οχι επειδη μεγαλοδειχνω. Αλλα επειδη η ηλικια των 25 (στα 26 !) που ειμαι τωρα φανταζει μαλλον "καπως" στα ματια της. Και ξαφνικα καταλαβα οτι ειμαι για τους 18ρηδες οτι ηταν για μενα στην ηλικια των 18 μια 26αρα. Ομως...εδω ερχεται το περιεργο. Οτι για την ηλικια των 26 φανταζω 18! Κι ετσι καταληγω να εχω προβλημα, δεν ταυτιζομαι με καμια ηλικια. Θα μου πειτε τωρα, εχει καμια σημασια; Για μενα οχι. Αλλα δεν μπορω να σας κρυψω οτι μου φανηκε πολυ παραξενη η συνειδητοποιηση της ηλικιας μου μεσα απο τα ματια ενος 18αρη την ιδια ωρα που εγω νιωθω συνομηλικη του! Θα μου πειτε παλι, καλα εσυ μιλας σα να χεις πατησει τα 40! Ειμαι σιγουρη ομως για εναν περιεργο λογο οτι στα 40 θα κλεισω τα 26 μου. Κι ετσι θα παραμεινω για παντα στη χαραμαδα της αιωνιας νεοτητας αφηνοντας τους αλλους να μετρανε χρονια...
Διαβάστε περισσότερα...


Κι εγω τον χαβα μου


Κινδυνευοντας να παω με τα νερα της κακης πλευρας της τηλεορασης (μπορει να εχει και καλη, δεν ξερω, το ψαχνω), θα πω οτι τελικα η Ναταλι Πορτμαν πηρε το Οσκαρ και φυσικα πολυ χαρηκα γι' αυτο. Το περιμενα βεβαια αλλα εγινε κι επισημως. Οπως εχετε καταλαβει, αφου σας εχω ζαλισει μερες τωρα, ασχολουμαι με τα οσκαρ λογω των υποψηφιοτητων του Black Swan που ειναι η μεγαλη μου τρελα. Δεν ενδιαφερει κανεναν η γνωμη μου, αλλα εγω θα το ξαναπω: Πιστευω οτι περα απο το οσκαρ που δικαιως κερδισε η φοβερη Πορτμαν, η ταινια αξιζε για 'μενα και τα υπολοιπα. Γιατι απλα, μπορει να υπηρχαν καλες η και πολυ καλες ταινιες αλλα ο Μαυρος Κυκνος ηταν κυριολεκτικα το κατι αλλο. Στ' αληθεια κατι αλλο...

Οσο για τον Κυνοδοντα μπραβο για την υποψηφιοτητα...Απλως μου θυμιζει το ποσο σπανιο και κατι παραπανω ειναι γι' αυτην τη χωρα να αναδειχτει ΚΑΙ σε αυτον τον τομεα μιας και ειναι η πρωτη μετα απο χρονια (33 αν δεν κανω λαθος) ελληνικη παραγωγη (εστω κι αν το σεναριο βασιζεται σε παλιοτερο μεξικανικο) που φτανει ως εκει... Σταματαω την γκρινια και τον χαβα μου. Προς το παρον τουλαχιστον!
Διαβάστε περισσότερα...

Ένα άρθρο από τη σύγχρονη ιστορία, που γράφτηκε λίγο πριν την πτώση του Μουμπάρακ
Είναι λίγες οι φορές που οι εξουσιαστές δείχνουν περισσότερο παράλογοι από όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα λαϊκό ξεσηκωμό.


Όταν ο φόβος και η απάθεια τσακίζονται, οι απλοί άνθρωποι, οι νοικοκυρές, οι φοιτητές, οι εργάτες, οι άνεργοι αναγεννιούνται. Έχοντας υπάρξει κομμάτι της Ιστορίας, αποφασίζουν να γίνουν παράγοντές της! Διαδηλώνοντας κατά εκατομμύρια, επανακτώντας τους δημόσιους χώρους, συμμετέχοντας σε συνελεύσεις και... συζητώντας για το μέλλον της κοινωνίας τους, συνειδητοποιούν ότι κατέχουν ικανότητες για οργανωτικότητα και δράση που δεν τις φανταζόντουσαν ποτέ.Συλλαμβάνουν τη μυστική αστυνομία, υπερασπίζονται τις συλλογικότητες και τον αγώνα, οργανώνουν τη διανομή των τροφίμων, του νερού και των φαρμάκων. Ενθουσιασμένοι από τη διάχυτη αλληλεγγύη και ατσαλωμένοι από την κατανόηση ότι γράφουν Ιστορία, αφήνουν πίσω τους τις παλιές συνήθειες του ατομισμού και της παθητικότητας. Είναι ακριβώς αυτή την αυτο-μεταμόρφωση των καταπιεσμένων που οι παγκόσμιες ελίτ αδυνατούν να κατανοήσουν. Αυτή είναι η εξήγηση στην πραγματικά παραληρηματική ομιλία του Αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ την Πέμπτη, 10 Φλεβάρη 2011, στην οποία φλυαρούσε με μια σουρεαλιστική αποσύνδεση από την πραγματικότητα. Αλλά ακόμα και αν η μπογιά του ηλικιωμένου δικτάτορα δεν πιάνει πια, ο Μουμπάρακ αντανακλά τη μεροληπτική αντίληψη της τάξης του. Γιατί πρόκειται για μια αντίληψη που χαρακτηρίζει όλους αυτούς που μας κυβερνάνε, ότι εμείς οι από κάτω είμαστε εγγενώς ηλίθιοι και θα σεβόμαστε για πάντα τους θεσμούς τους.


Αντιμετωπίζουν εμάς τους από κάτω σαν εργαλεία και σαν κρέατα για τα κανόνια στις μιλιταριστικές περιπέτειές τους. Μας ταΐζουν ψέματα και κενές υποσχέσεις και στέλνουν τα ΜΑΤ, όταν οι υπήκοοί τους ξεσηκώνονται. Και συνήθως περνάει το δικό τους.
Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους οι λαϊκές επαναστάσεις τους είναι ακατανόητες. Καθώς οι καθημερινοί άνθρωποι σταματούν να παραιτούνται και να είναι υπάκουοι, καθώς παίρνουν τον έλεγχο των κοινοτήτων τους και των δρόμων, οι κυβερνώντες πλέον δεν τους αναγνωρίζουν. Κάπου εκεί καταρρέουν τα διάφορα κοινωνικοπολιτικά μοντέλα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα από την ασφάλεια με την οποία συζητάνε στους κοινωνικούς τους κύκλους, το πρόβλημα δεν είναι ότι τους διέφυγε η μία ή η άλλη παράμετρος ή ένδειξη των συντελούμενων αλλαγών, το πρόβλημα των μοντέλων της άρχουσας τάξης είναι ότι στηρίζονται στην προϋπόθεση ότι οι λαϊκές μάζες παραμένουν αδρανείς.
«Οι απλοί Αιγύπτιοι φημίζονται για τη μοιρολατρία τους» δήλωνε περίτρανα ένας παλιός Καναδός διπλωμάτης, εξηγώντας γιατί η Αίγυπτος δεν θα ακολουθούσε το δρόμο της Τυνησίας, όπου ο δικτάτορας Μπεν Άλι ανατράπηκε λίγες βδομάδες νωρίτερα. Με αυτή του τη φράση ο διπλωμάτης δεν απέδειξε απλώς την άγνοια του, αλλά και τη μοναδική ανικανότητα των ελίτ να κατανοήσουν τη δύναμη του λαού.


Άλλωστε οι επαναστάσεις δεν είναι απλώς πέρασμα από ένα καθεστώς σε ένα άλλο. Πάνω απ’ όλα η επανάσταση είναι η τρομακτική αλλαγή των καταπιεσμένων. Οι επαναστάσεις είναι σχολεία της βαθύτερης αυτομόρφωσης. Συνθλίβουν την υποταγή και την παραίτηση και απελευθερώνουν τις χρόνια καταπιεσμένες δημιουργικές ικανότητες: την ευστροφία, την αλληλεγγύη, την εφευρετικότητα, την πρωτοβουλία. Και αυτές οι αλλαγές υφαίνουν αλλιώτικα το νήμα της καθημερινής ζωής. Οι πιθανοί ορίζοντες διευρύνονται μοναδικά. Το αδιανόητο –δηλαδή το να παίρνουν οι καθημερινοί άνθρωποι τις ζωές τους στα χέρια τους– γίνεται πραγματικότητα.


Όλα τα παραπάνω διαφεύγουν από τα αφεντικά, τους γραφειοκράτες, τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς και τη μεγάλη μάζα των δημοσιογράφων, γιατί δεν κατανοούν την καρδιά μιας γνήσια επαναστατικής διαδικασίας, δεν κατανοούν ότι οι απλοί άνθρωποι δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιοι, όταν γίνονται κομμάτι της ιστορίας.


Αυτό το σφάλμα ερμηνεύει τις σπασμωδικές κινήσεις της άρχουσας τάξης, όταν έρχεται αντιμέτωπη με μαζική ανυπακοή. Τη μια στιγμή κάνουν παραχωρήσεις, την άλλη στέλνουν τους μπράβους τους, πάντα με την πεποίθηση ότι οι καθημερινοί άνθρωποι μπορούν είτε να υποταχθούν ξανά δια της βίας, είτε να δωροδοκηθούν με τα αποφάγια από τα τραπέζια των πλουσίων.


Όμως, όσο περισσότερο λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, τόσο περισσότερο οδηγούν το μαζικό κίνημα σε ακόμα μεγαλύτερη μαζικοποίηση και βάθεμα της αγωνιστικότητάς του. Ο Μπεν Άλι έκανε αυτό το λάθος στην Τυνησία, ο Μουμπάρακ συνεχίζει να το κάνει στην Αίγυπτο. Και καθώς γαντζώνονται στην εξουσία μπροστά στη διευρυνόμενη αντίσταση, δίνουν στον «απόπατο της κοινωνίας» το χώρο και το χρόνο να αναλάβει πολιτική δράση. Σαν αποτέλεσμα, οι λαϊκές επαναστάσεις ανοίγουν το δρόμο για μεγαλύτερες ανόδους στον αγώνα της εργατικής τάξης.


Το μεγαλύτερο σφάλμα του Μουμπάρακ ήταν αυτό. Γι’ αυτό οι Αιγύπτιοι καπιταλιστές, τμήματα του Αιγυπτιακού καθεστώτος και οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι έπρεπε να φύγει. Αλλά το τζίνι των Αιγύπτιων εργατών έχει πλέον ξυπνήσει και δεν θα είναι εύκολο να ξαναμπεί στο λυχνάρι του.

Η γέννηση της Λαϊκής Δύναμης
Ο φιλόσοφος Peter Hallward είναι ένας από τους λίγους σχολιαστές που αντελήφθησαν την εσωτερική διαδικασία της Αιγυπτιακής Επανάστασης. Γράφοντας στον «Guardian», αναφέρει:


«Βήμα το βήμα, η ουσία της εξέγερσης γίνεται όλο και πιο προφανής και ξεκάθαρη: με κάθε νέα σύγκρουση, οι διαδηλωτές συνειδητοποιούν και διατρανώνουν ότι είναι πιο ισχυροί από τους καταπιεστές τους. Όταν είναι έτοιμοι να δράσουν με επαρκή μεγέθη και με επαρκή αποφασιστικότητα, οι πολίτες αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει».


Ξανά και ξανά, οι συνεπαρμένοι διαδηλωτές σαστίζουν μπροστά στην ξαφνική ανακάλυψη της ίδιας τους της δύναμης. Συμμετέχοντες επανειλημμένα, περιγράφουν πως τα πόδια τους έβγαλαν φτερά. «Όταν σταματήσαμε να φοβόμαστε, ξέραμε ότι μπορούσαμε να νικήσουμε», είπε ο Ahmad Mahmoud σε ένα ρεπόρτερ. «Αυτό που πετύχαμε», συμπλήρωσε ένας άλλος, «είναι η επανάσταση στα μυαλά μας».


Η σημασία μιας τέτοιας επανάστασης στις αντιλήψεις είναι ανεκτίμητη. Αλλά τέτοιες μεταβολές δεν γίνεται να προκύψουν μόνο σε πνευματικό επίπεδο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την επανάσταση στις καθημερινές κοινωνικές σχέσεις –μέσω της γέννησης της λαϊκής δύναμης. Και αυτές οι νέες μορφές της λαϊκής δύναμης και της ριζοσπαστικής δημοκρατίας από τα κάτω προέκυψαν ως αναγκαία βήματα για να περιφρουρηθεί η επανάσταση και να συνεχίσει να προχωράει.


Έτσι, όταν δέχτηκαν βάρβαρη επίθεση, όπως στις 2 Φλεβάρη από ασφαλίτες και μπράβους του κυβερνώντος κόμματος με όπλα, μαχαίρια, βόμβες μολότοφ κ.λπ., οι εξεγερμένοι δεν υποχώρησαν και αντιστάθηκαν, υπερασπιζόμενοι την πλατεία Ταρχίρ στο κέντρο του Καΐρου. Το επόμενο βήμα ήταν να προχωρήσουν παραπέρα την αυτοοργάνωση από τα κάτω. Όπως σημείωσαν και δημοσιογράφοι στη «Washington Post», οι εξεγερμένοι της πλατείας Ταχρίρ έφτιαξαν λαϊκές φυλακές για να κρατούν τους ασφαλίτες και όσους υποκινούσαν τη βία και λαϊκές κλινικές για να περιθάλπτουν τους τραυματίες. Οργανωτικά μέλη του κινήματος ανέφεραν πως συνέλαβαν πάνω από 350 «τραμπούκους της κυβέρνησης» ανάμεσα στους φιλοκυβερνητικούς διαδηλωτές, αρκετοί από αυτούς είχαν αστυνομικές ταυτότητες, και τους παρέδωσαν στο στρατό.
Στο ίδιο πνεύμα, το κίνημα συγκρότησε λαϊκές πολιτοφυλακές αυτοπροστασίας, στο οποίο συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες, για να παρέχουν ασφάλεια στις γειτονιές και στις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις. Σε κάποιες πόλεις, όπως το Ελ Αρίς που είναι η μεγαλύτερη πόλη στο βόρειο Σινάι, η επίσημη αστυνομία και γενικότερα τα σώματα ασφαλείας διαλύθηκαν πλήρως και αντικαταστάθηκαν από ένοπλες λαϊκές πολιτοφυλακές που προστατεύουν την ειρήνη.


Παράλληλα με αυτές τις μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης εμφανίζονται και άλλες πτυχές της ριζοσπαστικής δημοκρατίας. Στην πλατεία Ταχρίρ, την καρδιά της επανάστασης, οι μάζες προχωρούν σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, καμιά φορά με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες. Οργανωμένοι σε μικρότερες ομάδες, οι πολίτες συζητούν, ανταλλάσουν απόψεις και έπειτα στέλνουν εκλεγμένους αντιπροσώπους στις συνελεύσεις για τα αιτήματα του κινήματος.


Ένας δημοσιογράφος εξηγεί: «Αντιπρόσωποι από αυτά τα μίνι-μαζέματα συναντιούνται για να συζητήσουν τις προοπτικές και έπειτα τα αιτήματα ανακοινώνονται στους συγκεντρωμένους μέσω μικροφωνικής εγκατάστασης, που λειτουργεί στην πλατεία. Τα αιτήματα γίνονται αποδεκτά ή απορρίπτονται ανάλογα με την αναλογία των επιδοκιμασιών που φωνάζει το πλήθος».


Η πλατεία Ταχρίρ και άλλοι δημόσιοι χώροι στην Αλεξάνδρεια, το Σουέζ και δεκάδες άλλες μικρότερες πόλεις, είναι πλέον χώροι διεξαγωγής του πανηγυριού των καταπιεσμένων. Περιγράφοντας τις πολιτοφυλακές και τα δίκτυα διανομής τροφίμων, ο διαδηλωτής Karim Medhat Ennarah αναφέρει χαρακτηριστικά: «Έχουμε δημιουργήσει μια ελεύθερη δημοκρατία στην καρδιά της Αιγύπτου».

Οι εργάτες στο προσκήνιο
Οι σκληροί αγώνες που έδωσαν για χρόνια οι εργάτες της Αιγύπτου, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες για τη σημερινή εξέγερση. Και τώρα, λίγες βδομάδες από την αρχή του αγώνα, δεκάδες χιλιάδες εργάτες κινητοποιούνται, εγείροντας οικονομικά και πολιτικά αιτήματα, σαν τμήμα ενός διογκούμενου απεργιακού κύματος. Οι συνέπειες μπορεί να είναι μνημειώδεις.


Τα κοινωνικά κινήματα στην Αίγυπτο ήταν γενικά πιο δραστήρια τα τελευταία χρόνια. Τα έτη 2002 και 2003 υπήρξαν σημαντικές αναταραχές σε αλληλεγγύη με την Παλαιστινιακή Ιντιφάντα και σε αντίθεση με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Έπειτα, το κίνημα Kefaya (Αρκετά) οργάνωσε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και η φεμινιστική οργάνωση Shayfenkom (Σας παρατηρούμε) ανέπτυξε δραστηριότητες, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των γυναικών.


Αλλά το 2004 σημαδεύτηκε από απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις εργατών, που συνέθεσαν την πιο αποφασιστική και επίμονη δύναμη αντίστασης –η οποία έδρασε σε καθεστώς παρανομίας υπό την απειλή διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης και νόμων που απαγορεύουν στους εργάτες να διαμορφώνουν ανεξάρτητα σωματεία. Στα τελευταία έξι χρόνια περίπου, περισσότεροι από 2 εκατομμύρια εργάτες συμμετείχαν σε χιλιάδες δράσεις. Κυρίως όμως κέρδισαν συχνά σημαντικές διεκδικήσεις στους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες. Το αποτέλεσμα ήταν μια αυξημένη αυτοπεποίθηση ανάμεσα στους εργάτες –τόσο αυξημένη που πραγματικά ανεξάρτητα σωματεία δημιουργήθηκαν σε μια χώρα που τα επίσημα σωματεία ήταν προέκταση του κράτους.


Τη διετία 2006-2007, μαζικές εργατικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στο δέλτα του Νείλου, καθοδηγούμενες από τα μάχιμα μπλοκ 50.000 εργατών στις κλωστοϋφαντουργίες, το τσιμέντο και στα εκτροφεία πουλερικών. Τα παραπάνω ακολούθησαν οι απεργίες των οδηγών στα τρένα, των δημοσιογράφων, των φορτηγατζήδων, των ανθρακωρύχων και των μηχανικών. Έπειτα το 2007-2008 υπήρξε νέα εργατική έκρηξη, με συγκρούσεις στο κρατικό εργοστάσιο υφαντουργίας στην Αλ-Μάχλα Αλ-Κόμπρα. Το νεολαιίστικο κίνημα της 6ης Απριλίου αναπτύχθηκε σε αυτή τη φάση, υποστηρίζοντας τις εργατικές κινητοποιήσεις. Ταυτόχρονα, οι εργάτες άρχισαν να κερδίζουν την προσοχή όλων των εργαζομένων, ειδικά των φτωχότερων στρωμάτων, πιέζοντας για μια σημαντική αύξηση στον κατώτατο μισθό.


Τώρα, οι εργάτες παρατάσσουν ξανά τη συλλογική δύναμή τους στις γραμμές του πολιτικού αγώνα στην Αίγυπτο. Και ο Μουμπάρακ και οι φίλοι του θα ζήσουν με αυτή την πίκρα.


Μέσα σε λίγες μέρες την εβδομάδα της 7ης Φλεβάρη, δεκάδες χιλιάδες απεργοί εισέβαλλαν στο προσκήνιο του αγώνα. Χιλιάδες εργάτες στους σιδηρόδρομους πήραν μέρος σε απεργίες, μπλοκάροντας παράλληλα τις γραμμές. Έξι χιλιάδες εργάτες στην Ασφάλεια της διώρυγας του Σουέζ έφυγαν με πορεία από τη δουλειά και πραγματοποίησαν καταλήψεις στο Σουέζ και σε δύο άλλες πόλεις. Στη Μαχάλα, 1.500 εργάτες στις κλωστοϋφαντουργίες Abul Sebae απήργησαν και μπλόκαραν τις λεωφόρους. Στο νοσοκομείο Kafr al-Zayyat, εκατοντάδες νοσοκόμες έκαναν καθιστική διαμαρτυρία και στηρίχθηκαν από εκατοντάδες άλλους εργαζόμενους στο νοσοκομείο.


Σε όλη την Αίγυπτο, χιλιάδες άλλοι –οδηγοί λεωφορείων στο Κάιρο, εργαζόμενοι στην Telecom Egypt, δημοσιογράφοι σε αρκετές εφημερίδες, εργάτες σε φαρμακευτικές εταιρίες και εταιρίες χάλυβα– μπήκαν στον απεργιακό χορό. Διεκδίκησαν αυξήσεις στους μισθούς, απόλυση των αδίστακτων manager, αναδρομικά, καλύτερες εργασιακές συνθήκες και ανεξάρτητα σωματεία.


Σε πολλές περιπτώσεις, τα σωματεία απαίτησαν την παραίτηση του προέδρου Μουμπάρακ. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε αυτή των δύο χιλιάδων εργατών στο εργοστάσιο μεταξιού Helwan, απαίτησαν την απομάκρυνση του διοικητικού συμβουλίου. Υπήρξαν επίσης οι χιλιάδες εργαζόμενοι στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, συγκρούστηκαν με τα σώματα ασφαλείας και δεν επέτρεψαν στον πρωθυπουργό Ahmed Shariq να πάει στο γραφείο του.
Με άλλα λόγια, αυτό που παρατηρούμε, είναι η άνοδος της Αιγυπτιακής εργατικής τάξης. Έχοντας βρεθεί στην καρδιά της λαϊκής εξέγερσης, δεκάδες χιλιάδες εργάτες μεταφέρουν τον επαναστατικό αγώνα στο χώρο εργασίας τους, επεκτείνοντας και βαθαίνοντας το κίνημα.


Λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο, αποδεικνύουν ξανά την επικαιρότητα των λόγων της μεγάλης Πολωνο-Γερμανίδας σοσιαλίστριας Ρόζας Λούξεμπουργκ. Στο έργο της «Μαζική Απεργία», που στηρίζεται στην εμπειρία των μαζικών απεργιών του 1905 ενάντια στην τσαρική δικτατορία στη Ρωσία, η Λούξεμπουργκ υποστήριξε ότι τα γνήσια επαναστατικά κινήματα αναπτύσσονται μέσα σε κύματα πολιτικού και οικονομικού αγώνα, όπου το ένα επιδρά στο άλλο, όπου το ένα εμπλουτίζει το άλλο. Σε μια παράγραφο, που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εμπνευστεί από την εξέγερση στην Αίγυπτο, εξηγεί:


«Κάθε νέα αρχή και κάθε νέα νίκη του πολιτικού αγώνα μετατρέπονται σε μια πανίσχυρη ώθηση για οικονομικό αγώνα... Κάθε κύμα πολιτικής δράσης αφήνει πίσω του μια αναζωογονητική ουσία, από την οποία ξεσπούν χίλιοι οικονομικοί αγώνες. Και αντίστροφα. Η αναπόφευκτη οικονομική σύγκρουση των εργατών με τους καπιταλιστές κρατά το μαχητικό τους πνεύμα ακέραιο σε κάθε πολιτική δοκιμασία».


Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα και με την Αιγυπτιακή επανάσταση. Δεκάδες εκατομμύρια εργάτες –στις μεταφορές, την Υγεία, τις υφαντουργίες, την Παιδεία, τη βαριά βιομηχανία, τις υπηρεσίες– αφυπνίζονται και κινητοποιούνται. Προσθέτουν αιτήματα για οικονομική δικαιοσύνη σε αυτά για δημοκρατία και βρίσκονται ανάμεσα στους εκατοντάδες χιλιάδες που οικοδομούν τη λαϊκή δύναμη και την αυτοοργάνωση. Επιπλέον, αν η άνοδος των εργατών οδηγήσει σε μαζικές απεργίες, που θα παραλύσουν την οικονομία, η Αιγυπτιακή Επανάσταση θα έχει κάνει ακόμα ένα βήμα προς ένα πολύ πιο ισχυρό επίπεδο.


Το τι θα συμβεί τις ερχόμενες εβδομάδες είναι αβέβαιο. Αλλά η ήττα του Μουμπάρακ πυροδότησε την άνοδο των εργατικών αγώνων και η επιρροή τους θα διαρκέσει. «Το πιο πολύτιμο πράγμα, επειδή είναι αυτό που διαρκεί περισσότερο σε αυτή την άμπωτη και παλίρροια του (επαναστατικού) κύματος, είναι η διανοητική, πολιτισμική ανάπτυξη της εργατικής τάξης», έγραφε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.


Στην πλατεία Ταχρίρ και αλλού, χιλιάδες πικέτες και πανό δείχνουν το πρόσωπο του Μουμπάρακ, συνοδευόμενο από τις λέξεις «Game over». Για τους εργάτες της Αιγύπτου αντίθετα, το ματς μόλις έχει αρχίσει.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3420&ac=0&Itemid=46
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011



Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
...
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,

Ηρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,

μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά

της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας

που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,

πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",

ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ενας λαός,

σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...

κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,

κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Με το «εγερτήριο» αυτό σάλπισμα του ΕΑΜίτη Αγγελου Σικελιανού πάνω από τη σορό του Παλαμά, ο ελληνικός λαός αποχαιρέτησε, στις 28 Φεβρουαρίου του 1943 τον πρωτοπόρο ποιητή τού 20ού αιώνα.

Νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο. Το έβγαλαν έξω στον κόσμο κι από εκεί η λαοθάλασσα κατευθύνθηκε στην τελευταία κατοικία του ποιητή για να τον αποχαιρετήσει. Την προηγούμενη μέρα, χαράματα, στις 27 Φεβρουαρίου, στις 3.20π.μ., «έσβησε» ο Κωστής Παλαμάς. Το μαντάτο απλώνεται σ' όλη τη χώρα. Βαρύ το πένθος του αντιστεκόμενου λαού που, μετατρέπει την κηδεία του ποιητή σε παλλαϊκή πράξη αντίστασης.

Με την είσοδο του 1943, οι Ελληνες, εκτός από την πείνα και την καταπίεση, αντιμετώπιζαν και τον κίνδυνο της πολιτικής επιστράτευσης, παρά τις διαψεύσεις από τις γερμανικές αρχές κατοχής. Στις 23 Φεβρουαρίου δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Γερμανικά Νέα» η διαταγή του στρατηγού Σπάιντελ για την πολιτική επιστράτευση των Ελλήνων. Οι κατοχικές δυνάμεις σκόπευαν να στείλουν κόσμο στη Γερμανία και ανά τη Μεσόγειο για να δουλέψει σε καταναγκαστικά έργα. Το ίδιο βράδυ ο κατοχικός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος και ο υπουργός Εργασίας Νικόλαος Καλύβας έσπευσαν να δημοσιεύσουν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σχετικό διάταγμα, με τίτλο «Περί υποχρεωτικής εργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος».


Η αντίδραση των δοκιμαζόμενων Ελλήνων υπήρξε ακαριαία. Την επόμενη μέρα (24 Φεβρουαρίου) χιλιάδες άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας για να βροντοφωνάξουν «Κάτω η επιστράτευση». Μία ομάδα διασπά τον αστυνομικό κλοιό και καταστρέφει το γραφείο του κατοχικού πρωθυπουργού στη Βουλή. Μια άλλη, αφού υπερφαλαγγίζει τους Ιταλούς καραμπινιέρους, πυρπολεί το υπουργείο Εργασίας, όπου είχε γίνει ο προπαρασκευαστικός σχεδιασμός για την επιστράτευση. Κατά τις συγκρούσεις, τρεις διαδηλωτές σκοτώνονται και τριάντα τραυματίζονται σοβαρά.

Τις επόμενες μέρες, το αυθόρμητο δίνει τη θέση του στο οργανωμένο. Τηλεφωνητές, δημόσιοι υπάλληλοι και μαθητές κατεβαίνουν στους δρόμους. Ενώ, η κηδεία του Κωστή Παλαμά μετατρέπεται σε αντικατοχική διαδήλωση. Με το θάνατό του ένωσε το λαό, τον εμψύχωσε, κι με κείνη την αυθόρμητη διαδήλωση ουσιαστικά προσκυνούσαν το μεγαλείο της ψυχής και της πέννας του.
Οραματίστηκε την κοινωνία του λαού

Αυτός ο πνευματικός «γίγαντας» - ποιητής, πεζογράφος, κριτικός και πρωτοπόρος μαχητής του Δημοτικισμού - ο οποίος με το αριστούργημά του, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», οραματίστηκε την κοινωνία του λαού, θα μείνει αθάνατος. Και καθώς ο λαός, περιφρονημένος, ξεγελασμένος, «αλυσωδεμένος», μοχθεί ξανά και η ανεργία, η φτώχεια και η εκμετάλλευση κατακλύζουν τη ζωή του, το παλαμικό έργο ξαναλάμπει, ξαναγίνεται επίκαιρο. Ξαναλάμπει σαν «φάρος» για μια νέα «αφύπνιση» του δουλευτή λαού ενάντια στους εκμεταλλευτές του, ενάντια στους πατριδοκάπηλους, πολεμοκάπηλους, ντόπιους και ξένους δυνάστες για νέα αναγεννητική πορεία του τόπου.

«Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού σαν τα σκουλήκια που πατεί μας/ μα για ν' αντισταθή με το σπαθί, βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας.»

Την ημέρα της κηδείας του 28/2/1943
Ο Παλαμάς ανασύνθεσε δημιουργικά μέσα στην ποίησή του τις παραδόσεις και την ιστορία δίνοντάς μας μεγάλες συνθέσεις οι οποίες δεν αποτελούν απλές σελίδες της Ιστορίας μας, αλλά σπουδαία ανεκτίμητα υλικά της ανθρώπινης ευαισθησίας και των σκιρτημάτων της ζωής, στο στερέωμα των συνειδήσεων.

«Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας/ κι ο εξουσιαστής/ του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου,/ γίνε δουλευτής./Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,/ ρίχ' το δαχτυλίδι σου αρραβώνα/ μέσα στο κανάλι του λαού,/ ένας γίνε από τους στύλους τους αμέτρητους/ του μεγάλου έργου του συντροφικού».

Ο Παλαμάς, μπορεί να ήταν άνθρωπος του γραφείου (ποιητής αλλά και πεζογράφος, και ιστορικός, και έγκυρος κριτικός της λογοτεχνίας μας, θεατρικός συγγραφέας και παράλληλα δημοσιογράφος και ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1931), αλλά δεν υπήρξε αποκομμένος από την οδυνηρή πραγματικότητα. Αντίθετα, την συνέλαβε με τις κεραίες της ευαισθησίας του και της ανθρωπιάς του και την κατέστησε σημαία αγωνιστική.

Αγκαλιαστείτε, αδέρφια, ορθοί! Με μια καρδιά, μια γνώμη, Δικαιοσύνη, βρόντηξε, και λάμψε, Προκοπή!;
«Εργάτη είδα το δίκιο σου»...


Το ποίημα «Εμείς οι Εργάτες», γραμμένο το 1913 (τ. 9, σ. 165), και δημοσιευμένο στη συλλογή Δειλοί και Σκληροί Στίχοι (α' έκδοση 1928 και β' έκδοση 1933), αν και γράφτηκε το 1913, η δημοσίευσή του την περίοδο, κατά την οποία κορυφώνεται σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο η μεγάλη κρίση, και είναι έκδηλη η δεινή κατάσταση των εργαζομένων, δεν μπορεί παρά να είναι μια συνειδητή επιλογή.

...Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ποτίζουμε τη γη για να γεννά

καρπούς, λουλούδια, τ' αγαθά του κόσμου ολόγυρά μας·

φτωχή, αλουλούδιαστη, άκαρπη, μονάχα η αργατιά,

Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί,

πιο δυνατά κι απ' τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας,

και μ' όλο το αλυσόδεμα, σκάφτουν, και η γη πλουτεί,

...Στου κόσμου τους θησαυριστές το βιος σου, εργάτη, νόμοι

στο τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή;

Επίσης, Ο Κύκλος των Τετραστίχων, δημοσιευμένος το 1929, είναι ενδεικτικός της στάσης του ποιητή. Στο τετρ. 118 (τ.9, σ. 274) γράφει:

Εργάτη, είδα το δίκιο σου κ' έλεα να ξεκινήσω

να σταθώ πλάι σου... Μια φωνή μου έκραζε πάντα: Πίσω!

Να είταν το αίμα μέσα μου που ρέει του νοικοκύρη;

Να είταν η Μούσα ρηγικό που μου 'δωκε ψαλτήρι;

Ο ποιητής διατυπώνει το σεβασμό και το θαυμασμό του μαζί για την εργατιά και στο τετρ. 117 (σ. 274):

Στην αργατιά, στη χωριατιά το χιόνι, η γρίππη, η πείνα,

οι λύκοι,

ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

Χειμώνας άγριος. Κ' η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά

μου.

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.
Θριαμβευτής λαός

Ο Κωστής Παλαμάς, τρεις μέρες μετά την κήρυξη του Ελληνοαλβανικού πολέμου (1η Νοεμβρίου 1940), απευθύνεται στα νιάτα της Ελλάδας με ένα τετράστιχό του που επιγράφεται «Στη νεολαία μας».

«Αυτό κρατάει ανάλαφρο μεσ' την ανεμοζάλη

το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι,

αυτό το λόγο θα σας πω

δεν έχω άλλο κανένα

Μεθύστε με τ' αθάνατο

κρασί του Εικοσιένα!»

Και καθώς οι φαντάροι έγραφαν σελίδες δόξας και μεγαλείου στις δυσπρόσιτες και χιονισμένες κορυφές της Πίνδου ο Κωστής Παλαμάς συνεπαρμένος απ' τις νίκες γράφει το τελευταίο του ποίημα με τίτλο: «Η νίκη».

«Παιδιά μου ο πόλεμος, / για σας περνάει θριαμβευτής/ των άδικων ο πόλεμος / δεν είν' εκδικητής / είναι ο θυμός της άνοιξης / και της δημιουργίας; / Κι' αν είναι, και στον / πόλεμο μέσα η ζωή θυσία, / ο τάφος είναι πέρασμα / προς την Αθανασία!»

Ο ουμανισμός και διεθνισμός του Παλαμά εκφραζόταν μέσα από τον αγώνα του για την ψυχοπνευματική εξύψωση κάθε ανθρώπου, κάθε φυλής και λαχταρούσε τη μέρα που «κι ο άνθρωπος ο βαριομοίρης/ θα υψωθεί θριαμβευτής/ σε μια γη πλατειά προφήτης/ μιας πλατύτερης ψυχής».

Ο Παλαμάς έγινε κατήγορος και των μακελάρηδων του λαού, δεόμενος για τους κατακτημένους αγωνιζόμενους «Δέομαι. Καίω θυμίαμα, καίω λαμπάδες, σ' εσέ του κόσμου Ειρήνη παναγία!».

Ο Παλαμάς από την ίδια την «πάλη» του με την τέχνη κι από τη διαλεκτική της κοινωνικής πραγματικότητας έμαθε ότι «ο κόσμος ο βαθύς/ γεννιέται πάντα από 'να πάλαιμα». Προφήτευε πως «θα 'ρθει η μέρα της νέας γέννας». Μ' αυτή τη θερμή πίστη του για το μέλλον αφήνει την ιερή παρακαταθήκη στη νέα γενιά:

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα...

Και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του...
«Τα σκολειά χτίστε»

Ομως όλες οι νέες αυτές ιδέες, που κατακλύζουν το έργο του Παλαμά, ένα έχουν κίνητρο: τη μόρφωση, με το πνευματικό ανέβασμα του λαού.

Πολεμάς να στυλώσεις, Κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα

της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι! Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα:

Το νου μας πρώτα στήλωσε και χτίσε, και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα...

Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε

κακά στοιχειά· το μάγεμά τους λύσε. Και στα χείλια οι καρδιές μας πάλι ας πάνε.

Σύμμετρα υψώσου, πύργε της ζωής. Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι.

Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς.

Πίστευε ότι στην αναγεννητική πορεία του ανθρώπου και του λαού βασικό ρόλο θα παίξει η Παιδεία.

... Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα,

μεγάλα, γερά θεμελιωμένα,

από της χώρας, ακάθαρτης,

πολύβοης, αρρωστιάρας, μακριά.

Μακριά τ' ανήλιαγα σοκάκια,

τα σκολειά χτίστε.

Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων

περίσσια ανοίχτε, να 'ρχεται ο κυρ΄ Ηλιος,

διαφεντευτής, να χύνεται,

να φεύγει, ονειρεμένο πίσω του

αργοσέρνοντας το φεγγάρι.

Γιομίζοντάς τα να τα ζωντανεύουν

μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια

με τους κελαηδισμούς και με τους μόσκους,

κι ο δάσκαλος, ποιητής

και τα βιβλία να είναι σαν τα κρίνα...

Η ποίησή του έγινε πρωτεργάτρια στη μάχη υπέρ του δημοτικισμού. Χτύπησε αμείλικτα και με το ποίημά του «Δημοτικισμός» τους καθαρευουσιάνους: «Κάμπιες και σκόροι, / και παπαγάλοι,/ κ' εσείς, δασκάλοι,/ κ' εσείς, ρητόροι,/ τι; με το ζόρι,/ και τη μεγάλη/ τη Γλώσσα κόρη,/ τα γυμνά κάλλη/ να τα ντροπιάστε/ ζητάτε; Να 'στε/ καταραμένοι!/ Πέρνα, μπαμπούλα!/ Μα ο Στίχος, βούλα/ πυρή, και μένει».

Μη μαρξιστής, αλλά πραγματιστής και διαλεκτικός ο Παλαμάς θεωρούσε ότι «ο ιστορικός υλισμός έχει, αναμφίβολα, κι αυτός την αλήθεια του (...) δεν πρέπει να μας τρομάζει σα να είτανε σκιάχτρο. (...) Αν, καλά κακά, ξαναβγήκε η ελληνική πολιτεία, και με όλα της τα ελαττώματα, στον ήλιο και στη ζωή, και με μόνο το κίνητρο των οικονομικών προβλημάτων, ευλογημένος ο ιστορικός υλισμός».

Ο Παλαμάς σχετικά με τα πιστεύω του δήλωνε «επαναστάτης, αλλά όχι σοσιαλιστής» και πιο συγκεκριμένα έγραφε «εφτά χρονών ασυμπλήρωτων ανθρωπάκος έλαβα την υψηλή τιμή να διαλαλήσω προς το γένος μου το κήρυγμα του πιο περίεργου προμαρξικού σοσιαλισμού, μαγειρεμένο με χορταρικά και με κανελλογαρύφαλα ρωμαντικής κοινωνιστικής φιλοσοφίας(...)».

Ασκητής και μύστης

Ο Αγγελος Σικελιανός στην ομιλία του στον «Παρνασσό» το 1936 με θέμα: «Ο Παλαμάς ασκητής και μύστης», θέλοντας να τοποθετήσει την τελική εικόνα του ποιητή μπροστά στους ακροατές του, «απλά και καθαρά» όπως λέει, τον ονομάζει, άγιο.

«Ο Παλαμάς», γράφει, «εμόχθησε, έλπισε, αγάπησε, αιμάτωσε, αγωνίστηκε, ενίκησε, για μας. Ο Παλαμάς λοιπόν, είναι ένας άγιος». Η ποίηση, η ζωή, το όνειρο και η πράξη του ήταν πάνω απ' όλα πόθος να εξυψωθεί και να αξιωθεί ο «δουλευτής λαός» μας να φτιάξει ο ίδιος τη δική του ελεύθερη, δίκαιη, ισότιμη κοινωνία, τη δική του ανεξάρτητη Ελλάδα της ειρήνης και της φιλίας των λαών.

Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου

και σμίγ' η Ανατολή μ΄ ένα φιλί τηΔύση,

κι ανθεί παντού με την ελιά το κυπαρίσσι,

βαθύχρωμη στολή στο γαλανό του Απείρου

...

Πατρίδες! Αέρας, γη, νερό, φωτιά! Στοιχεία,

αχάλαστα και αρχή και τέλος των πλασμάτων,

σα θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων,

θα σας ξανάβρω, πρώτη και στερνή ευτυχία!

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Πηγη: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6115417&publDate=27%2F2%2F2011
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011


Περιμενοντας την παρεα μου να αποφασισει που θα παμε και τι θα κανουμε εντος ολιγου σαν παιδια κι εμεις, εβαλα τηλεοραση, ετσι, για να ακουγεται κατι. Επεσα πανω στην αξιολατρευτη κυρια Τρεμη και τον αξιολογοτατο δημοσιογραφο κυριο Πρετεντερη. Απ' εξω ακουω τις χαρωπες βουβουζελες απο τους καρναβαλιστες που εχουν ξεχυθει στους δρομους, ενω ακουω το χιλιοειπωμενο "αστειο" περι χρεωκοπιας της χωρας απο τους γλοιωδεις καρναβαλους των ειδησεων και της βουλης. Τσικνοπεμπτη σημερα. Και στην κορφη κανελα...Μαλλον θα προτιμησω τους καρναβαλιστες. Εχω ετοιμη και τη στολη. Πηρα ιδεες απο τις ειδησεις! Α! Κατι πηρε το αφτι μου και για μια ελπιδα για το αυριο...Ετσι για να σας φτιαξω το κεφι βρε! Αντε καλες Αποκριες! Και καλα κρασια!
Διαβάστε περισσότερα...


http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/02/sos_21.html#more

http://24wro.blogspot.com/2011/02/blog-post_3635.html

http://ballikrateia.blogspot.com/2011/02/blog-post_3661.html



Το ειδα ανερτημενο απο μια φιλη στο facebook. Για δες...ανελπιστο... Δεν ειναι ειρωνια. Πικρια ειναι.

Η ιδια φιλη μου απο κατω εχει γραψει:

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ..ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ!!~ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΜΕ ΛΟΥΚΕΤΟ...ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ(!!) ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΗ...ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΜΕ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ..ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΧΟΛΕΙΤΑΙ ΑΠΛΑ!...!!
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ..ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ,
Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΧΕΙ ΟΡΓΙΑΣΕΙ, ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ, ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΑΙΡΝΑΝΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΠΛΑΤΗ
ΜΑΣ, Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΕΧΕΙ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ, Η ΧΩΡΑ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ...ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΜΕ
ΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ....ΔΗΛΑΔΗ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟ??????? ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΛΛΗ ΠΑΠΑΡΙΑ
ΚΑΙ ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ...Ο ΑΛΛΟΣ ΛΕΕΙ "ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ"..ΕΕΕ ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ,
ΑΝ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΣΟΥ ΑΠΛΑ!!!! ΔΕ ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ
ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΠΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΤΟ ΤΕΙ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΑΕΙ..ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΝΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ...ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ, ΑΝ ΒΓΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΓΗΣ ΜΑΔΙΑΜ ΘΑ ΦΤΑΙΩ?????
Διαβάστε περισσότερα...

Ο Σιωνισμός είναι ένα πολιτικό κίνημα που αρχικά εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως απάντηση στον αντισημιτισμό, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη. Την εποχή εκείνη, η καπιταλιστική ανάπτυξη είχε υπονομεύσει τον εμπορικό ρόλο που παραδοσιακά εξασκούσαν πολλοί Εβραίοι στην παλιά φεουδαρχική οικονομία. Έτσι, οι άρχουσες τάξεις σε πολλές χώρες μπόρεσαν να μετατρέψουν τους Εβραίους σε αποδιοπομπαίους τράγους, ώστε να εκτρέπουν τη οργή των μαζών στις περιόδους που η οικονομία παρουσίαζε κρίσεις.

Οι σιωνιστές κατέληξαν στο απαισιόδοξο συμπέρασμα ότι...ο αντισημιτισμός δεν θα μπορούσε να εξαλειφθεί – και επομένως για να γλυτώσουν από τις διώξεις, οι Εβραίοι έπρεπε να μεταναστεύσουν σε μια περιοχή όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα αποκλειστικά εβραϊκό κράτος.

Ο Theodore Herzl, γνωστός ως ο πατέρας του Σιωνισμού, έγραψε για «την κενότητα και τη ματαιότητα της προσπάθειας ‘καταπολέμησης’ του αντισημιτισμού», και κάλεσε για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους σε μια υπανάπτυκτη χώρα εκτός Ευρώπης. Ο Herzl ήταν σαφής στο ότι το σχέδιο αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με την υποστήριξη μιας από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Μόλις η υποστήριξη αυτή εξασφαλιζόταν, το σιωνιστικό κίνημα θα μπορούσε να αποικίσει αυτή τη χώρα όπως άλλα εγχειρήματα αποικισμού. Ο Herzl υποστήριξε ότι, αν ένα εβραϊκό κράτος δημιουργούνταν στην Παλαιστίνη, θα αποτελούσε «ένα προπύργιο της Ευρώπης ενάντια στην Ασία, ένα φυλάκιο του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα». Με άλλα λόγια, το νέο κράτος θα ήταν μέρος του συστήματος της αποικιοκρατικής κυριαρχίας του υπόλοιπου κόσμου.

Οι ιδρυτές του Σιωνισμού ήταν διατεθειμένοι να συμμαχήσουν με τους πιο φανατικούς αντι-Σημίτες. Ο Herzl προσέγγισε τον Κόμη Von Plehve, που χρηματοδοτούσε τα χειρότερα αντι-εβραϊκά πογκρόμ στη Ρωσία, λέγοντας:

«Βοήθησε με να φτάσω στην περιοχή νωρίτερα, και η εξέγερση ενάντια στο Τσαρικό καθεστώς θα τερματιστεί».

Οι σιωνιστές ηγέτες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στη διασφάλιση των συμφερόντων του Τσάρου στην Παλαιστίνη και να απαλλάξουν την Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία από τους «επικίνδυνους και ανατρεπτικούς αναρχο-μπολσεβίκους Εβραίους» -με άλλα λόγια, τους ανθρώπους που ήθελαν να πολεμήσουν τον αντισημιτισμό αντί να τον ασπαστούν. Ο Von Plehve συμφώνησε να χρηματοδοτήσει το σιωνιστικό κίνημα, σαν ένα τρόπο να περιοριστεί η πάλη της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης απέναντι στο τσαρικό καθεστώς.

Όταν η Βρετανία ανέλαβε τον έλεγχο της Παλαιστίνης, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι σιωνιστές άρχισαν να ασκούν πίεση στη βρετανική κυβέρνηση. Ο σιωνιστής ηγέτης Chaim Weizmann υποστήριξε ότι «μια εβραϊκή Παλαιστίνη θα αποτελούσε εγγύηση για την Αγγλία, ιδίως σε σχέση με το ζήτημα της διώρυγας του Σουέζ». Το επιχείρημα αυτό άρχισε να φαίνεται όλο και πιο ελκυστικό στη βρετανική άρχουσα τάξη. Ο πόλεμος είχε αναδείξει τη σημασία της Μέσης Ανατολής, που διασφάλιζε τους θαλάσσιους δρόμους προς την Άπω Ανατολή και που περιλάμβανε τα εξαιρετικά κερδοφόρα και στρατηγικά απαραίτητα περσικά κοιτάσματα πετρελαίου. Τον Νοέμβριο του 1917, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Λόρδος Balfour (γνωστός αντισημίτης) ανακοίνωσε ότι η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει «την ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας πατρίδας για τον εβραϊκό λαό». Η δήλωση του Balfour δεν δημιούργησε ένα εβραϊκό κράτος, αλλά ενθάρρυνε τη μαζική μετανάστευση προς την Παλαιστίνη και τη δημιουργία μιας εκτεταμένης κοινότητας εποίκων που έμελλε να γίνει η βάση του κράτους του Ισραήλ.

Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Αντίθετα με τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι η Παλαιστίνη ήταν «μια γη χωρίς λαό για ένα λαό χωρίς γη», η περιοχή ήταν στην πραγματικότητα η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με ένα αραβικό πληθυσμό που ζούσε εκεί για περίπου 1.000 χρόνια και ο οποίος είχε αναπτύξει τοπική οικονομία.

Αν και στην Παλαιστίνη υπήρχαν μικροί εβραϊκοί οικισμοί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, μετά το 1917 η διαδικασία εποικισμού επιταχύνθηκε σημαντικά. Πολλές Εβραϊκές οργανώσεις αγόρασαν μεγάλες εκτάσεις γης, εκτοπίζοντας μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων αγροτών. Οι σιωνιστές, επίσης, άρχισαν να οικοδομούν μια αποκλειστικά εβραϊκή οικονομία, οργανωμένη γύρω από την Histadrut -τη Γενική Συνομοσπονδία των Εβραίων Εργαζομένων στην Παλαιστίνη. Οι έποικοι αρνούνταν να απασχολούν Άραβες εργάτες και μποϊκόταραν αραβικά εμπορεύματα.

Στη δεκαετία του 1930, η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη έδωσε περαιτέρω ώθηση στην εβραϊκή μετανάστευση, έστω κι αν οι περισσότεροι Εβραίοι δεν είχαν κανένα όφελος από τη μετανάστευση προς την Παλαιστίνη. Ο Σιωνισμός ήταν ακόμη ένα περιθωριακό κίνημα μεταξύ των Εβραίων, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μόνο το 8,5% των Εβραίων μεταναστών πήγε στην Παλαιστίνη. Ο αριθμός θα ήταν ακόμη μικρότερος αν χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία δεν είχαν ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές που εξαιρούσαν τους περισσότερους Εβραίους. Όμως, οι πρόσφυγες που τελικά έφτασαν στην Παλαιστίνη ενίσχυσαν την κοινότητα των εποίκων.

Συχνά η άνοδος του φασισμού και η φρίκη του Ολοκαυτώματος, που εξόντωσε 6 εκατομμύρια Εβραίους, παρουσιάζονται ως δικαιολογίες για την ίδρυση ενός σιωνιστικού κράτους. Όμως, οι σιωνιστές, αντί να αγωνιστούν κατά του φασισμού, συχνά συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Το 1933, η Σιωνιστική Ομοσπονδία της Γερμανίας έστειλε ένα μνημόνιο στήριξης στους Ναζί:

«Όσον αφορά στην ίδρυση του νέου (ναζιστικού) κράτους, το οποίο έχει εισάγει φυλετικές αρχές, θα ευχόμασταν να ενσωματωθεί η κοινότητά μας στη συνολική νέα δομή, έτσι ώστε και εμείς να συμβάλλουμε, όσο μας αναλογεί, ώστε να καρποφορήσει η προσπάθεια για την Πατρίδα».

Το σιωνιστικό κίνημα έφτασε μάλιστα στο σημείο να αντιταχθεί σε αλλαγές στους νόμους για τη μετανάστευση στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, οι οποίες θα επέτρεπαν σε περισσότερους Εβραίους να βρουν καταφύγιο στις χώρες αυτές. Το 1938, ο David Ben-Gurion, που επρόκειτο να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, έγραψε:

«Αν ήξερα ότι θα ήταν δυνατό να σωθούν όλα τα παιδιά στη Γερμανία με τη μεταφορά τους στην Αγγλία, ή μόνο τα μισά από αυτά αν μεταφερθούν στην Eretz Yisrael [Γη του Ισραήλ], τότε θα επέλεγα τη δεύτερη εναλλακτική λύση».

Στους Εβραίους της Παλαιστίνης δόθηκαν προνόμια από το βρετανικό αποικιακό καθεστώς. Οι Βρετανοί βοήθησαν να συγκροτηθεί και να εκπαιδευτεί η σιωνιστική πολιτοφυλακή, παραχώρησαν στο Εβραϊκό κεφάλαιο το 90% των οικονομικών δικαιωμάτων, και πλήρωναν τους Εβραίους με υψηλότερο μισθό από τους Άραβες. Από τη δεκαετία του 1920 και μετά, η βρετανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε τους Εβραίους εποίκους στην καταστολή των μαζικών διαδηλώσεων των Αράβων με αιτήματα για γη, δουλειά και ανεξαρτησία.

Η πιο σημαντική εξέγερση των Παλαιστινίων έλαβε χώρα από το 1936 έως το 1939, και περιελάμβανε μια γενική απεργία αρκετών μηνών, άρνηση πληρωμής φόρων, πολιτική ανυπακοή και ένοπλο αγώνα. Οι Βρετανοί απάντησαν με κήρυξη στρατιωτικού νόμου και μαζική καταστολή, στηριζόμενοι κυρίως στις σιωνιστικές δυνάμεις. Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν, χιλιάδες φυλακίστηκαν, ενώ χιλιάδες σπίτια κατεδαφίστηκαν.

Όμως η Βρετανία σε μεγάλο βαθμό αποδυναμώθηκε από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την Παλαιστίνη. Το 1947, οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, αποφάσισαν να διχοτομήσουν τη χώρα σε δύο ξεχωριστά κράτη, ένα εβραϊκό και ένα παλαιστινιακό. Παρά το ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν μόνο το 31% του πληθυσμού, στους σιωνιστές δόθηκε το 54% της εύφορης γης. Αλλά ούτε αυτό δεν ήταν ικανοποιητικό για τους σιωνιστές. Το 1938, ο Μπεν Γκουριόν δήλωσε:

«Φιλοδοξούμε τα όρια του Σιωνισμού να περιλαμβάνουν το νότιο Λίβανο, τη νότια Συρία, την Ιορδανία, ολόκληρη τη δυτική Ιορδανία (τη Δυτική Όχθη) και το Σινά… Αφού γίνουμε μια ισχυρή δύναμη με τη δημιουργία του κράτους, θα καταργήσουμε τη διχοτόμηση και θα επεκταθούμε σε όλη την Παλαιστίνη. Το κράτος θα είναι μόνο ένα στάδιο στην υλοποίηση του Σιωνισμού και καθήκον του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για την επέκταση μας. Το κράτος θα πρέπει να προστατεύει την τάξη -όχι με το κήρυγμα, αλλά με τα όπλα».

Το σιωνιστικό σχέδιο θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μόνο εάν ο ντόπιος αραβικός πληθυσμός εκδιωχθεί. Ο Joseph Weitz, επικεφαλής του Τμήματος Αποικισμού του Εβραϊκού Οργανισμού, δήλωσε το 1940:

«[…] δεν υπάρχει χώρος και για τους δύο λαούς σε αυτή τη χώρα… Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από το να μεταφερθούν οι Άραβες από εδώ στις γειτονικές χώρες. Να μεταφερθούν όλοι, ούτε ένα χωριό, ούτε μια φυλή να μην μείνει».

Το 1948, η πολιτική αυτή τέθηκε σε ισχύ. Οι σιωνιστικές δυνάμεις κατέλαβαν τα τρία τέταρτα της περιοχής και απομάκρυναν περίπου 750.000 Παλαιστινίους. Στρατιωτικές ομάδες, στους ηγέτες των οποίων περιλαμβάνονταν και οι μελλοντικοί πρωθυπουργοί του Ισραήλ Menachem Begin και Yitzhak Shamir, πραγματοποίησαν σφαγές σε χωριά όπως το Ντέιρ Γιασίν -όπου πάνω από 100 άνδρες, γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν- και σχεδίασαν την τρομοκράτηση του υπόλοιπου παλαιστινιακού λαού ώστε να τραπεί σε φυγή για να σώσει τη ζωή του.

Οι επίσημες Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ πραγματοποίησαν άλλες σφαγές. Ένας στρατιώτης έδωσε την παρακάτω μαρτυρία των όσων συνέβησαν στο χωριό Dueima:

«Σκότωσαν μεταξύ 80-100 Αράβων -άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σκότωναν τα παιδιά σπάζοντας τα κεφάλια τους με τα κοντάρια. Δεν υπήρξε ούτε ένα σπίτι χωρίς πτώματα… Μορφωμένοι, με καλούς τρόπους, διοικητές, οι οποίοι θεωρούνται “καλοί άνθρωποι”… έγιναν κοινοί δολοφόνοι, όχι στη θύελλα της μάχης, αλλά ακολουθώντας μια μέθοδο απέλασης και εξόντωσης».

Περίπου 500 παλαιστινιακά χωριά στην περιοχή τέθηκαν υπό ισραηλινή κατοχή μετά τη διχοτόμηση. Κατά τη διάρκεια του 1948 και το 1949, σχεδόν τα 400 ισοπεδώθηκαν. Ακόμα περισσότερα καταστράφηκαν τη δεκαετία του 1950.

Το 1969, ο Μοσέ Νταγιάν, πρώην αρχηγός του επιτελείου στρατού και υπουργός άμυνας, παραδέχθηκε:

«Ήρθαμε εδώ, σε μια χώρα που κατοικούνταν από Άραβες και χτίζουμε εδώ ένα εβραϊκό κράτος. Αντί για αραβικά χωριά, δημιουργούνται εβραϊκά χωριά… Δεν υπάρχει ούτε ένας (εβραϊκός) οικισμός που να μην έχει δημιουργηθεί στο χώρο ενός πρώην αραβικού χωριού».

Το Ισραήλ επίσης έμαθε να παρουσιάζει τη δική του επιθετικότητα ως αυτοάμυνα απέναντι στους εχθρικούς γείτονες. Το 1948, μετά την επίθεση του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους, οι άλλες αραβικές χώρες κινητοποίησαν μόνο μια συμβολική δύναμη, μια προσπάθεια που σε μεγάλο βαθμό έγινε για να ηρεμήσουν τους δικούς τους πληθυσμούς, παρά ως μια σοβαρή στρατιωτική προσπάθεια. Οι αραβικές χώρες δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την εκδίωξη των Παλαιστινίων, με αποτέλεσμα, αφού έληξε ο πόλεμος του 1948, οι σιωνιστές να έχουν τον έλεγχο του 78% της ιστορικής Παλαιστίνης.

Ο Moshe Sharett, ο ισραηλινός πρωθυπουργός τη δεκαετία του 1950, παραδέχθηκε ότι η ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ουδέποτε πίστεψε ότι οι αραβικές κυβερνήσεις αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για το Ισραήλ. Αντίθετα, το Ισραήλ προσπάθησε να σύρει τα αραβικά κράτη σε στρατιωτικές αντιπαραθέσεις που ήταν βέβαιο ότι θα νικήσει, με στόχο την αποσταθεροποίηση των καθεστώτων αυτών και την κατάκτηση περισσότερου εδάφους. Στόχος του Ισραήλ, σύμφωνα με τον Sharett, ήταν:

«Να διαιρέσει τον αραβικό κόσμο, να νικήσει το αραβικό εθνικό κίνημα και να δημιουργήσει καθεστώτα μαριονέτες κάτω από τον έλεγχο του Ισραηλινού καθεστώτος» και «να τροποποιήσει ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, μετατρέποντας το Ισραήλ στην κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή».

Πριν από το 1947, οι Εβραίοι κατείχαν περίπου το 6% των εδαφών στην Παλαιστίνη. Κατά τη διαδικασία της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, οι σιωνιστές απαλλοτρίωσαν το 90% του εδάφους, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου ανήκε προηγουμένως στους Άραβες. Ολόκληρες πόλεις εκκενώθηκαν από Παλαιστίνιους και κατασχέθηκαν οι παλαιστινιακοί οπωρώνες, η βιομηχανία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, τα εργοστάσια, τα σπίτια και οι περιουσίες. Η πλειοψηφία των Παλαιστινίων εκδιώχθηκε από την πατρίδα τους. Οι Άραβες που παρέμειναν στο Ισραήλ μετατράπηκαν σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ενώ οι Παλαιστίνιοι οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τη χώρα ζούσαν ως επί το πλείστον σε συνθήκες φτώχειας σε καταυλισμούς προσφύγων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Το Ισραήλ πέρασε το «νόμο της επιστροφής», το οποίο επιτρέπει σε κάθε άτομο εβραϊκής καταγωγής να μεταναστεύσει στο Ισραήλ. Αλλά οι Παλαιστίνιοι δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, το Ισραήλ κατέλαβε περισσότερο έδαφος, συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Στη Δυτική Όχθη, το 55% της γης και το 70% του νερού κατασχέθηκαν προς όφελος των παράνομων Εβραίων εποίκων. Στη Γάζα, 2.200 Εβραίοι έποικοι κατείχαν πάνω από 40% του εδάφους, ενώ 500.000 Παλαιστίνιοι συνωστίζονταν στα στρατόπεδα και τις φτωχογειτονιές. Το Ισραήλ αποσύρθηκε τελικά από τη Γάζα το 2005, αλλά έχει διατηρήσει τον αποκλεισμό, ώστε τελικά η Γάζα να μοιάζει με ένα τεράστιο στρατόπεδο αιχμαλώτων.

Οι ενέργειες του Ισραήλ έχουν επανειλημμένα καταδικαστεί από τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξασφαλίζει ώστε να μην υπάρχουν κυρώσεις παρά τη σειρά ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Από τη σύστασή του, το Ισραήλ υπήρξε υπερασπιστής των συμφερόντων της Ουάσιγκτον στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή. Η μεγάλης απήχησης εβραϊκή εφημερίδα Ha’aretz έγραφε το 1951:

«Το Ισραήλ πρόκειται να γίνει ο φύλακας στην περιοχή. Δεν υπάρχει φόβος το Ισραήλ να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια κατά αραβικών κρατών, αν αυτό δεν το επιθυμούν ΗΠΑ και Βρετανία. Αλλά, εάν για οποιονδήποτε λόγο, οι δυτικές δυνάμεις επιλέξουν κάποιες φορές να κλείσουν τα μάτια τους, το Ισραήλ θα μπορούσε να τιμωρήσει ένα ή περισσότερα γειτονικά κράτη των οποίων η αγένεια προς τη Δύση υπερέβη τα επιτρεπτά όρια».

Ως συνέπεια των παραπάνω, το Ισραήλ λαμβάνει κάθε χρόνο δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια από τις ΗΠΑ, που το έχουν καταστήσει ένα από τα πλέον μιλιταριστικά κράτη του κόσμου – ένα κράτος που εύκολα μπορεί να πραγματοποιεί τη σφαγή στη Γάζα, που βλέπουμε σήμερα.

Aπο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη:http://www.aformi.gr/2010/06/%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%87%CE%AC%CE%B9/
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011


Αφιερωμα στη Μαρια Πολυδουρη.

Συχνα μιλανε καποιοι για τεχνικες αδυναμιες στην ποιηση της και ευκολους στιχους, οπως θα δειτε και παρακατω. Η Μαρια Πολυδουρη ομως για πολλους λογους αλλα ακομη και για τα δυο παραπανω στοιχεια που για τους πολλους θεωρουνται μειονεκτηματα, ειναι η αγαπημενη μου ποιητρια. Δεν με πειραξε ποτε η ομορφη απλοτητα και ειμαι υπερμαχος των συναισθηματων και του αυθορμητισμου. Στην ποιηση της Μαριας Πολυδουρη το συναισθημα ξεχειλιζει και δε γνωριζει τυπους και τετραγωνισμενες τεχνικες. Οπως αλλωστε κανονικα θα επρεπε ως εναν βαθμο.

Ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής από την Καλαμάτα. Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1902 και ήταν κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές ανησυχίες. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, αφού προηγουμένως είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών.

Στα γράμματα εμφανίζεται σε ηλικία 14 ετών, με το πεζοτράγουδο «Ο πόνος της μάνας». Αναφέρεται στο θάνατο ενός ναυτικού, τον οποίον ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μανιάτικα μοιρολόγια που άκουγε στο Γύθειο. Σε ηλικία 16 ετών διορίζεται στη Νομαρχία Μεσσηνίας, κατόπιν διαγωνισμού και παράλληλα εκδηλώνει ζωηρό ενδιαφέρον για το γυναικείο ζήτημα. Το 1920 χάνει, σε διάστημα σαράντα ημερών, τον πατέρα και τη μητέρα της.

Το 1921 μετατίθεται στη Νομαρχία Αθηνών και παράλληλα εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην υπηρεσία της θα γνωρίσει τον συνάδελφο και ομότεχνό της Κώστα Καρυωτάκη και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί... ένας σφοδρός έρωτας, που θα κρατήσει λίγο, αλλά θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή και το έργο της.

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922, όταν η Πολυδούρη ήταν 20 χρονών και ο Καρυωτάκης 26. Εκείνη είχε δημοσιεύσει κάποια πρωτόλεια ποιήματα, εκείνος είχε εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, τον «Πόνο των ανθρώπων και των πραμάτων» (1919) και τα «Νηπενθή» (1921), και είχε ήδη κατακτήσει την εκτίμηση ορισμένων κριτικών και ομοτέχνων του.

Το καλοκαίρι του 1922 ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι έχει προσβληθεί από σύφιλη, νόσημα τότε ανίατο και κοινωνικά στιγματισμένο. Το ανακοινώνει πρώτα στην αγαπημένη του και της ζητά να χωρίσουν. Εκείνη, του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά, αλλά ο Καρυωτάκης είναι πολύ περήφανος για να δεχθεί τη θυσία της. Εκείνη πάλι αμφιβάλλει για την ειλικρίνειά του, νομίζει ότι η αρρώστια του είναι πρόφαση για να την απομακρύνει από κοντά του.

Στη διάρκεια του 1924 μπαίνει στη ζωή της ο δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, άρτι αφιχθείς εκ Παρισίων. Είναι νεαρός, ωραίος και πλούσιος. Θα τον αρραβωνιαστεί στις αρχές του 1925, αν και στην καρδιά της σιγοκαίει ο έρωτάς της για τον Καρυωτάκη.

Παρά την αφοσίωση του αρραβωνιαστικού της, η Μαρία Πολυδούρη δείχνει να μην μπορεί να συγκεντρωθεί σοβαρά σε καμιά δραστηριότητα. Χάνει τη δουλειά της στο Δημόσιο από τις αλλεπάλληλες απουσίες της κι εγκαταλείπει τη Νομική. Φοιτά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, προλαβαίνει μάλιστα να εμφανισθεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση.

Το καλοκαίρι του 1926 διαλύει τον αρραβώνα της και φεύγει στο Παρίσι. Σπουδάζει ραπτική, αλλά δεν κατορθώνει να εργαστεί, επειδή προσβάλλεται από φυματίωση. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου μαθαίνει για την αυτοκτονία του πρώην εραστή της Κώστα Καρυωτάκη. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Οι τρίλλιες που σβήνουν» και το 1929 τη δεύτερη, με τίτλο «Ηχώ στο Χάος». Η φυματίωση τελικά θα την καταβάλει και θα αφήσει την τελευταία της πνοή στην Κλινική Χριστομάνου τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930.

Η Μαρία Πολυδούρη ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του '20, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής. Ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της. Είναι μεστή από πηγαίο λυρισμό που ξεσπά σε βαθιά θλίψη και κάποτε σε σπαραγμό, με εμφανείς τις επιδράσεις από τον Καρυωτάκη και τα μανιάτικα μοιρολόγια. Οι συναισθηματικές και συγκινησιακές εξάρσεις της Πολυδούρη καλύπτουν κάποιες φορές τις τεχνικές αδυναμίες και της στιχουργικές ευκολίες της ποίησής της. Η Μαρία Πολυδούρη άφησε και δύο πεζά έργα: Το «Ημερολόγιο» της και μια ατιτλοφόρητη νουβέλα, με την οποία ανελέητα σαρκάζει το συντηρητισμό και την υποκρισία της εποχής της.

Τα «Άπαντα» της Μαρίας Πολυδούρη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Αστάρτη», σε επιμέλεια Τάκη Μενδράκου. Ο συγγραφέας και ποιητής Κωστής Γκιμοσούλης έγραψε μία μυθιστορηματική βιογραφία της Μαρίας Πολυδούρη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος» με τον τίτλο «Βρέχει Φως». Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει έλληνες συνθέτες «κλασικοί», «έντεχνοι» και «ροκ». Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Μενέλαο Παλλάντιο, Κωστή Κριτσωτάκη, Νίκο Μαμαγκάκη, Γιάννη Σπανό, Νότη Μαυρουδή, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μιχάλη Κουμπιό, Στέλιο Μποτωνάκη και το συγκρότημα «Πληνθέτες».

πηγη: http://www.sansimera.gr/biographies/245
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011



Η Γενική Απεργία στις 23 Φλεβάρη είναι μια μεγάλη ευκαιρία να εκφραστεί μαζικά και μαχητικά η αγανάκτηση που πνίγει εκατομμύρια εργαζόμενους, νέους και συνταξιούχους από τη βάρβαρη επίθεση που έχει εξαπολύσει εναντίον τους η κυβέρνηση.
Τηρώντας κατά γράμμα την πολιτική του μνημονίου, η κυβέρνηση επιχειρεί να αποτελειώσει και τα τελευταία μας δικαιώματα. Όπως αναμενόταν μετά το χοντρό μαχαίρι στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, έρχεται η επίθεση στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, με τις επιχειρησιακές συμβάσεις. Καθόλου τυχαία τον τελευταίο μήνα υπάρχουν στο Πρωτοδικείο 600 αιτήσεις για δημιουργία επιχειρησιακών σωματείων. Οι εργοδότες προσπαθούν να στήσουν δικά τους σωματεία.


Ακρίβεια
Την ίδια ώρα η ακρίβεια σαρώνει. Η αύξηση της... τιμής των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες και τον ΟΣΕ, τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, τα διόδια, καθιστούν ανέφικτο σε πλατιές μάζες της κοινωνίας να ζουν τουλάχιστον με αξιοπρέπεια. Αν συνυπολογίσουμε την επίθεση στο χώρο της υγείας, με τη διάλυση του ΙΚΑ και την προσπάθεια να κλείσουν νοσοκομεία, την επίθεση στο χώρο της παιδείας με τις συγχωνεύσεις σχολείων και την επίθεση σε 350 κλάδους με το νόμο για τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα, η κυβέρνηση, οι καπιταλιστές και η τρόικα έχουν απέναντί τους τη συντριπτική πλειοψηφία των λαϊκών μαζών.


Στις 23 Φλεβάρη όλοι αυτοί θα έχουμε την ευκαιρία να συντονίσουμε την αντίστασή μας. Οι κλάδοι που βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αλλά και οι κλάδοι που προγραμματίζουν κινητοποιήσεις για το επόμενο διάστημα. Επίσης όλοι όσοι θέλουν, αλλά δεν μπορούν να μετατρέψουν την οργή τους σε άμεσες κινητοποιήσεις, είτε λόγω της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που έχει την πλειοψηφία σε πολλούς χώρους, είτε λόγω του ότι δουλεύουν σε χώρους μικρούς, που δεν έχουν τη δυνατότητα να δράσουν.
Τα πρώτα θετικά βήματα συντονισμού υπάρχουν μεταξύ των εργαζομένων στα λεωφορεία και των γιατρών που συμμετέχουν στην κατάληψη του υπουργείου Υγείας. Είναι ένας τρόπος απάντησης στην ξεδιάντροπη στάση της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ, που καθυστέρησε να κηρύξει γενική απεργία, θέλοντας να αφήσει μόνους τους εργαζόμενους των κλάδων που βρίσκονται σε κινητοποίηση. Αλλά και για να δώσει χρόνο στην κυβέρνηση να περάσει όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια (συγκοινωνίες, υγεία) πριν την πανεργατική απεργία.


Συντονισμός
Για να εκφραστεί πολύ καλύτερα η αντίσταση στο μνημόνιο και την κυβέρνηση, πρέπει η 23 Φλεβάρη να γίνει κέντρο για όλες τις δυνάμεις που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Από τους μαθητές και τους φοιτητές στα σχολεία και τις σχολές, ως τις παρατάξεις και τις απεργιακές επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς. Ως τις επιτροπές αγώνα στις γειτονιές που πρέπει να συνδέσουν τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων με τη γενική απεργία.

Στις 23 Φλεβάρη χρειάζεται να τους δείξουμε ξανά ότι η εργατική τάξη μπορεί να κάνει το «βράχο να κυλήσει». Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη με μαζικές απεργίες να σταματήσει τις μηχανές του συστήματος και να δώσει το έναυσμα για την ανατροπή κάθε νόμου και κάθε μνημονίου.
 

Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3378&Itemid=42

Aπο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011


Δε θελω κοιτωντας τα ματια σου να βλεπω ολα οσα δεν μπορεσα να γινω
Υπαρχει αραγε τροπος να με κανεις ξανα να εντυπωσιαστω με κατι;
Μπορεις να ξυπνησεις μια σπιθα μεσα μου για το οτιδηποτε;
Υπαρχει ενα μικρο αγκαθι, ξερεις, καπου εκει μεσα...
μικρο, αλλα ποναει. Κι εγω δεν τα καταφερα ν' απαλλαγω τοσα χρονια
γι' αυτο σου λεω. Δε θελω πια να μου θυμιζεις τα εν δυναμει
Δως μου ζωη και παλι, μπορεις; Δειξε μου τροπο για να ενδιαφερθω
Το παθος μου γυριζει εναντιον μου τωρα πια. Καιει σιγα σιγα το κορμι μου
γιατι δεν εχει διεξοδο. Δεν εχει στοχο. Δεν εχει αντικειμενο.
Ξερεις ποιο ειναι το πιο περιεργο; Οτι παρολαυτα υπαρχει ακομη.
Μπορει για πεισμα μου. Μπορει απο κεκτημενη ταχυτητα. Μπορει...
Δειξε μου εσυ τον τροπο να διαχειριστω αυτο το παθος
Γιατι εγω το παραδεχομαι. Εχω χαθει.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011


...οπως ειναι ρημαγμενο!
Δε μ' αρεσει να ασχολουμαι με αυτες τις "ειδησεις" (http://www.inews.gr/141/poleitai-i-ellada.htm), οχι επειδη δε βλεπω τι μου γινεται αλλα επειδη γουσταρω να εθελοτυφλω. Γουσταρω ρε παιδι μου, πως το λενε, βλεπω αλλα δε θελω να βλεπω! Αυτο δε σημαινει οτι δεν πραττω. Εχω βαλει το κεφαλι κατω (οχι σα δειλη, κατι σαν τα κριαρια εννοω που κουτουλιουνται μεταξυ τους) και παω μπροστα, ετσι, με το ζορι. Επειδη βαρεθηκα τα παντα και τους παντες γυρω μου, επειδη θελω οντως να δωσω μια κουτουλια σε ολα για να γκρεμιστουν και να φυγει η σαπιλα, επειδη θελω να ξαναγεννηθει μεσα απο τις σταχτες των συντριμιων που θα εχω δημιουργησει κατι αλλο. Κατι που να εχει νοημα βρε αδερφε. Κατι που να ταιριαζει με αυτο που λεμε ζωη. Δε βλεπω, δεν ακουω αλλα το κακο ειναι οτι μιλαω. Και μιλαω πολυ. Και κανω πολλα. Και μοιαζω με αυτο που χτενιζεται αναμεσα στα καραβια που χανονται γι' ακομη μια φορα. Ρε δωστε μου εμενα ενα σωσιβιακι και θα δειτε...μια χαρα θα τα καταφερω να βγω στη στερια και χωρις το σαπιοκαραβο τους. Αι σιχτιρ πια! Φευγει ο κοσμος σε αλλες χωρες και καλα κανει! Εγω θελω να φυγω για αλλον πλανητη, πειραζει; Καπου εκει αναμεσα στα πρασινα ανθρωπακια με τις κεραιες θα βρω την ηρεμια μου. Αλλα ενα κακο δικο μου ανθρωπακι μεσα μου χαιρεται που καποιοι οι οποιοι εχουν ψηλα αυτην την ελληναραδικη πιασαρχιδικη τακτικη τωρα καταφευγουν σε χωρες "κρυοκωλες" για να κυνηγησουν την τυχη που στραγγαλισε η Ελλαδαρα μας! Μα, μου, μα τι φταιει τωρα η Ελλαδα που την καταντησαν ετσι τα μεγαλα κεφαλια κλπ κλπ κλπ. Δεν ξερω εγω τι θα πει μεγαλα και μικρα κεφαλια! Εγω ξερω τι κανει και τι δεν κανει ο καθε ενας απο εμας. Ο καθε ενας ομως. Ελλαδα...η χωρα που λατρευουμε να μισουμε και μισουμε να λατρευουμε. Ελλαδα. Παντα παθητικη μεσα στον ηρωισμο της, παντα τελευταια και καταιδρωμενη, παντα υπολογη και παντα ταλαιπωρη. Ελλαδα. Μια χωρα που αν δεν την πολεμανε η αλλοι την πολεμανε οι ιδιοι οι Ελληνες...Και εγω νομιζω τελικα οτι ο χειροτερος εχθρος αυτης της χωρας ειναι ο ιδιος ο κοσμος της. Οι ιδιοι της οι πολιτες. Ειτε εχουν μεγαλο κεφαλι ειτε μικρο. Και τωρα ετσι βιασμενη που ειναι, πουληστε την μπας και την εκτιμησει κανενας αλλος...ααααχχχ... καταντια και ξευτιλα!
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011


O Gustav Klimt (14 Ιουλίου 1862 – 6 Φεβρουαρίου 1918) γεννήθηκε στην πόλη Μπάουμγκαρτεν της Αυστρίας. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος της Απόσχισης (Sezession) της Βιέννης που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αρ Νουβό (Art Nouveau). Η Απόσχιση (σύμφωνα με τη διακήρυξη του Χέρμαν Μπαρ, Hermann Bahr), αποτελούσε μία «μάχη για την πρόοδο των σύγχρονων καλλιτεχνών ενάντια στα γεράκια που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες αλλά έχουν εμπορικό συμφέρον να παρακωλύουν την άνθιση της τέχνης». Αναμφισβήτητα το πιο αναγνωρίσιμο έργο του, και ένα από διασημότερα έργα ζωγραφικής, αποτελεί το Φιλί (Der Kuss 1907-1908). Πρόκειται για μια υπέροχη ελαιογραφία διαστάσεων 1.80 Χ 1.80m διακοσμημένη με φύλλα χρυσού . Το «Φιλί» είναι χαρακτηριστικό της «χρυσής περιόδου» του ζωγράφου, κατά την οποία χρησιμοποιούσε κατά κόρον το... χρυσό χρώμα ως διακοσμητικό στοιχείο .Ο Klimt αποτύπωσε στην αιωνιότητα το φιλί ενός ζευγαριού στην άκρη ενός ανθισμένου γκρεμνού. Αποτελεί παράδειγμα της έμφασης που έδινε ο Κλίμτ στον ερωτισμό και στην ολοκλήρωση των ατόμων μέσα από αυτόν (αν και η γυναικεία μορφή στον καμβά παρεκκλίνει από το πρότυπο της μοιραίας γυναίκας που τόσο άρεσε στον ζωγράφο να αποτυπώνει στα έργα του).Οι ερμηνείες πολλές και ποικίλες. Δεν ξέρουμε αν ένα έργο τέχνης χωρά μια και μοναδική ερμηνεία ή αν ο καθένας μας βλέπει μέσα του αυτά που θέλει ή μπορεί να φανταστεί. Ίσως σημασία δεν έχει τόσο πολύ η λεπτομερής ανάλυση του έργου αλλά το αν μας εγγίζει ή όχι. Αν μας αγγίζει προφανώς αυτό γίνεται για διαφορετικούς και άκρως προσωπικούς λόγους για έκαστο εξ' ημών. Εντάξει μια "εισαγωγή" και πρώτη περιγραφή από κάποιον ίσως να είναι απαραίτητα ώστε να τοποθετήσουμε χωροχρονικά το έργο. Ας επιχειρήσουμε μια παρουσίαση των κυριοτέρων σημείων των (διαφορετικών) ερμηνειών του έργου. Αλλά όπως προείπαμε η δική μας/σας οπτική ανάλυση, απόλαυση και αγαλλίαση στην θώρηση του έργου είναι το παν. Αρχίζουμε με αυτά που είναι ορατά και δεν χρειάζονται ειδική ερμηνεία:

Το ζευγάρι δείχνει "κλειδωμένο" και απορροφημένο στον εναγκαλισμό του. Ο άνδρας φορά (στο κεφάλι) στεφάνι αμπέλου, ένα χρυσό πανωφόρι ντυμένο με απλά άσπρα και μαύρα ορθογώνια ενώ το ταίρι του ένα αντίστοιχο αλλά γεμάτο πολύχρωμους κύκλους και λουλούδια. Ο άνδρας (του οποίου το πρόσωπο δεν βλέπουμε) έχει τυλίξει με το ένδυμά του και τα άκρα του την γυναίκα η οποία είναι γονατισμένη στην άκρη του ανθισμένου γκρεμνού. Αυτά είναι τα προφανή που όλοι μας βλέπουμε. Υπάρχουν όμως και οι διαφορετικές ερμηνείες των ειδικών:

* τo χρυσό φόντο και τα φωτεινά χρώματα του πίνακα αντιπροσωπεύουν την ομορφιά και την λάμψη που νιώθει κανείς όταν φιλά τον/την αγαπημένη του.
* Αποτελεί μια συμβολική αναπαράσταση του φιλιού του Απόλλωνα στην Δάφνη τη στιγμή της μεταμόρφωσης της σε φυτό.
* Εκείνος κρατά προστατευτικά το γερμένο κεφάλι της. Εκείνη είναι αγκιστρωμένη πάνω του, απόλυτα παραδομένη και σε ερωτική έκσταση, όπως μαρτυρούν τα κοκκινισμένα της μάγουλα. Tο σμίξιμο του ζευγαριού γίνεται μέσα από ένα αστραφτερό χρυσό μωσαϊκό από ορθογώνια και κυκλικά μοτίβα που προοιωνίζονται την ερωτική τους συνεύρεση. Η χρυσή άλως γύρω τους και ο ανθισμένος γκρεμνός στα πόδια τους υποδηλώνουν την Εδέμ και τη μυστικιστική αγαλλίαση που μπορούν να βιώσουν, ως άλλοι Πρωτόπλαστοι, μόνο οι ερωτευμένοι.
* Εκείνος έχει χαθεί στο φιλί ενώ εκείνη αμέτοχη και απόμκρη στρέφει το κεφάλι της αλλού.
* Τα άσπρα και μαύρα παραλληλόγραμμα στο πανωφόρι του συμβολίζουν την γνώση, την βασική πληροφόρηση και την υπεροχή της δύναμή του πάνω στην γυναίκα. Εκείνη γονατισμένη στην άκρη του ανθισμένου γκρεμνού, δείχνει να είναι ριζωμένη στην μητέρα γη κάτι που υποδηώνουν και τα λουλούδια στην φορεσιά της. Από την μία η δύναμη και η γνώση και από την άλλη η μητέρα γη. Η αρμονική σύνδεση των δυο που αποτελεί την πραγματική και μοναδική ουσία της αιώνιας αγάπης.

Όποια και να είναι η ερμηνεία δεν έχει τόση σημασία σε σχέση με το τι χαράζετε μέσα σας όταν αντικρίζετε τον πίνακα. Αν εσείς φαντάζεστε και αισθάνεστε άλλα πράγματα από όλα αυτά μην ανησυχείτε. Αυτή (πρέπει να) είναι η μαγεία της τέχνης. Αγγίζει τον καθένα μας τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια. Πολλοί υποστηρίζουν ότι τα μοντέλα του πίνακα δεν είναι άλλα από τον ίδιο και την αγαπημένη του Εμίλιε Φλέγκε. Το φιλί βρίσκεται στην Osterreichische Galerie στο ονειρικό παλάτι Belvedere της Βιέννης.
Πηγη:http://giusurum.blogspot.com/2010/08/klimt.html

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011



Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός;

Άνθρωποι με απλοϊκή σκέψη πιστεύουν ότι η βασιλική ιδιότητα βρίσκεται στο πρόσωπο του βασιλιά, στο μανδύα του από ερμίνα και στο στέμμα του, στη σάρκα του και στο αίμα του. Στην πραγματικότητα, αυτή η βασιλική ιδιότητα είναι μια σχέση μεταξύ προσώπων. Ο βασιλιάς είναι βασιλιάς γιατί στο πρόσωπό του διαθλώνται τα συμφέροντα και οι προλήψεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Όταν οι σχέσεις αυτές απορριφθούν από το ρεύμα της εξέλιξης, ο βασιλιάς γίνεται ένας κοινός άνθρωπος με κρεμασμένο χείλος. Σχετικά μ΄ αυτό το ζήτημα θα μπορούσαν να ρωτήσουν για τις εντυπώσεις του εκείνον που λεγόταν άλλοτε Αλφόνσος 13ος.

Από τον ελέω Θεού αρχηγό διακρίνεται ο ελέω λαού γιατί αυτός είναι... αναγκασμένος, αν όχι ν΄ ανοίξει ο ίδιος το δρόμο του, τουλάχιστον να βοηθήσει τις περιστάσεις να του τον ανοίξουν. Μα παρ΄ όλα αυτά ο αρχηγός παραμένει μια σχέση μεταξύ προσώπων, μια ατομική προσφορά σε μια ομαδική ζήτηση. Οι συζητήσεις για την προσωπικότητα του Χίτλερ είναι ζωηρότερες όσο πιο πολύ αναζητούν το μυστικό της νίκης του μέσα στον ίδιο. Θα ήταν ωστόσο δύσκολο να βρεθεί μια άλλη πολιτική φιγούρα που να είναι στον ίδιο βαθμό ο κόμβος απρόσωπων ιστορικών δυνάμεων. Κάθε μανιασμένος μικροαστός δεν θα μπορούσε να γίνει Χίτλερ, αλλά ένα κομματάκι Χίτλερ υπάρχει μέσα σε κάθε μανιασμένο μικροαστό. Η γοργή ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού προπολεμικά δεν σήμαινε καθόλου την απλή καταστροφή των μεσαίων τάξεων. Καταστρέφοντας μερικά στρώματα της μικρομπουρζουαζίας αυτός ο καπιταλισμός δημιουργούσε άλλα: βιοτέχνες και μικρομαγαζάτορες γύρω από τα εργοστάσια, τεχνικούς και υπαλλήλους μέσα στα εργοστάσια. Αλλά διατηρούμενες και αυξανόμενες αριθμητικά – η παλιά και η νέα μικρομπουρζουαζία αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από το μισό του γερμανικού λαού – οι ενδιάμεσες τάξεις έχαναν και το τελευταίο ίχνος ανεξαρτησίας τους, ζούσανε στην περιφέρεια της μεγάλης βιομηχανίας και του τραπεζικού συστήματος, τρέφονταν από τα ψίχουλα του τραπεζιού των μονοπωλιακών τραστ και των καρτέλ και από την πνευματική ελεημοσύνη των εξ επαγγέλματος θεωρητικών και πολιτικών τους.

Στο δρόμο του γερμανικού ιμπεριαλισμού η ήττα όρθωσε έναν τοίχο. Η εξωτερική δυναμική μετασχηματίστηκε σε εσωτερική δυναμική. Ο πόλεμος μετατράπηκε σε επανάσταση. Η σοσιαλδημοκρατία που βοήθησε τον Χοεντζόλερν να κάνει τον πόλεμο ως το τραγικό τέλος του, δεν άφησε το προλεταριάτο να ολοκληρώσει την επανάστασή του. Δεκατέσσερα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν από την δημοκρατία της Βαϊμάρης για να ζητά συγγνώμη που υπάρχει η ίδια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα καλούσε τους εργάτες σε μια νέα επανάσταση, αλλά αποδεικνύονταν ανίκανο να την κατευθύνει. Το γερμανικό προλεταριάτο περνούσε από τις ανόδους και τις καθόδους του πολέμου, της επανάστασης, του κοινοβουλευτισμού και του ψευτομπολσεβικισμού. Τον ίδιο καιρό που τα παλιά αστικά κόμματα, εξαντλούνταν κατά βάθος, η δυναμική ισχύς της εργατικής τάξης βρισκόταν υποσκαμένη.

Το χάος του μεταπολέμου έπληξε τους βιοτέχνες, τους εμπόρους και τους υπαλλήλους όχι λιγότερο σκληρά από τους εργάτες. Η αγροτική κρίση χαντάκωνε τους χωρικούς. Ο μαρασμός των μεσαίων τάξεων δεν σήμαινε την προλεταριοποίησή τους αφού το ίδιο το προλεταριάτο τροφοδοτούσε μια γιγάντια στρατιά από μόνιμα ανέργους. Η πτώχευση της μικρομπουρζουαζίας που δύσκολα καμουφλάρονταν με τις γραβάτες και τις κάλτσες από φυτικό μετάξι, ροκάνιζε όλες τις καθιερωμένες πεποιθήσεις και πριν απ΄ όλα το δόγμα του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Ο μεγάλος αριθμός των κομμάτων, ο ψυχρός πυρετός των εκλογών, η αδιάκοπη διαδοχή των κυβερνήσεων, περιπλέκανε την πολιτική κρίση σ΄ ένα καλειδοσκόπιο στείρων πολιτικών συνδυασμών. Μέσα στην ατμόσφαιρα την υπερθερμασμένη από τον πόλεμο, την ήττα, τις επανορθώσεις, τον πληθωρισμό, την κατοχή του Ρουρ, την κρίση, την εξαθλίωση και την απελπισία, η μικρομπουρζουαζία ορθώθηκε ενάντια σ΄ όλα τα παλιά κόμματα που την είχαν εξαπατήσει. Τα έντονα παράπονα των βουτηγμένων στη χρεοκοπία μικροϊδιοκτητών, των γιων τους πανεπιστημιακών αποφοίτων χωρίς απασχόληση και πελάτες, των άπροικων και ανύπαντρων θυγατέρων τους, απαιτούσανε τάξη και σιδερένια πυγμή.

Η σημαία του εθνικοσοσιαλισμού υψώθηκε από ανθρώπους που προέρχονταν από την κατώτερη και μέση διοίκηση του παλιού στρατού. Φορτωμένοι παράσημα, οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί δεν μπορούσαν να ανεχθούν ότι ο ηρωισμός τους και οι ταλαιπωρίες τους όχι μόνο πήγανε χαμένες για την πατρίδα, αλλά ούτε καν τους έδιναν ειδικά δικαιώματα στην ευγνωμοσύνη. Από εδώ γεννιόταν το μίσος τους για την επανάσταση και το προλεταριάτο. Αλλά και δεν δέχονταν να βολευτούν από τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, τους υπουργούς, στις μέτριες θέσεις του λογιστή, του μηχανικού, του ταχυδρομικού και του εκπαιδευτικού. Από εδώ ξεπηδούσε ο σοσιαλισμός τους. Πάνω στον Ιζέρ και κάτω από το Βερντέν είχαν μάθει να θυσιάζονται, να θυσιάζουν άλλους και να μιλάνε μια γλώσσα διαταγών που επιβαλλόταν στους μικροαστούς των μετόπισθεν. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν αρχηγοί.

Στην αρχή της πολιτικής καριέρας του ο Χίτλερ ξεχώρισε ίσως μόνο επειδή είχε ισχυρότερο ταμπεραμέντο, δυνατότερη φωνή, βεβαιότερη για τον εαυτό της διανοητική μετριότητα. Δεν πρόσφερε στο κίνημα κανένα άλλο πρόγραμμα εκτός από τη δίψα της εκδίκησης ενός προσβεβλημένου στρατιώτη. Ο Χίτλερ άρχισε με παράπονα και κατηγορίες ενάντια στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, στην ακρίβεια της ζωής, στην έλλειψη σεβασμού στους γενναίους υπαξιωματικούς, στις μηχανορραφίες των δημοσιογράφων και των τραπεζιτών της θρησκείας του Μωϋσή. Στη χώρα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι κατεστραμμένοι, ναυαγισμένοι, με ουλές, με πρόσφατες εκχυμώσεις. Καθένας τους ήθελε να χτυπήσει τη γροθιά του στο τραπέζι.

Ο Χίτλερ ήξερε να το κάνει καλύτερα από τους άλλους. Είναι αλήθεια πως δεν ήξερε πως θα θεραπεύσει το κακό. Αλλά οι διαθέσεις αντηχούσαν άλλοτε σαν διαταγή κι άλλοτε σαν προσευχή που απευθυνόταν στη σκληρή μοίρα. Όπως οι απελπισμένοι ασθενείς, οι καταδικασμένες τάξεις δεν κουράζονται να παραλλάζουν τους στεναγμούς τους, ούτε να ακούνε συμβουλές. Ολοι οι λόγοι του Χίτλερ είναι οικοδομημένοι σ΄ αυτό τον τόνο. Ο άμορφος αισθηματισμός, η έλλειψη μιας πειθαρχίας της σκέψης, η άγνοια συνδυασμένη με παρδαλόχρωμα διαβάσματα, όλα αυτά τα πλην μετασχηματίζονταν σε συν. Έδιναν στο Χίτλερ τη δυνατότητα να ενώσει στο δισάκι του ζητιάνου του εθνικοσοσιαλισμού όλα τα είδη της δυσαρέσκειας και να οδηγήσει τη μάζα εκεί όπου αυτή τον ωθούσε. Από τους αρχικούς αυτοσχεδιασμούς δεν έμεινε στη μνήμη του δημεγέρτη παρά ότι συναντούσε την επιδοκιμασία. Οι πολιτικές του σκέψεις υπήρξαν ο καρπός της ρητορικής ακουστικής. Έτσι πραγματοποιήθηκε η εκλογή των συνθημάτων. Έτσι συσσωρεύτηκε το πρόγραμμα. Έτσι από την ακατέργαστη ύλη σχηματίστηκε ο “αρχηγός”.

Από την αρχή ο Μουσολίνι ήξερε να εκτιμά την κοινωνική ύλη συνειδητότερα από το Χίτλερ, στον οποίο ο αστυνομικός μυστικισμός ενός Μέττερνιχ ταίριαζε περισσότερο από την πολιτική άλγεβρα ενός Μακιαβέλι. Από πνευματική άποψη ο Μουσολίνι είναι πιο θαρραλέος και πιο κυνικός από το Χίτλερ. Φτάνει να σημειώσουμε εδώ ότι ο άθεος της Ρώμης χρησιμοποιεί την Εκκλησία όπως την Αστυνομία ή τη Δικαιοσύνη, ενώ ο συνέταιρός του του Βερολίνου πιστεύει πραγματικά στο αλάθητο της ρωμαϊκής Εκκλησίας. Την εποχή όπου ο μελλοντικός Ιταλός δικτάτορας θεωρούσε ακόμα το Μαρξ σαν “αθάνατο δάσκαλο για όλους μας”, υπεράσπιζε, όχι άτεχνα, τη θεωρία που στη σύγχρονη κοινωνία παρατηρεί πριν απ΄ όλα τη σχέση των δύο βασικών δυνάμεων: της μπουρζουαζίας και του προλεταριάτου. Είναι αλήθεια – έγραφε ο Μουσολίνι στα 1914 – ότι ανάμεσα σ΄ αυτές τις δυνάμεις υπάρχουν πολυάριθμα ενδιάμεσα στρώματα που σχηματίζουν “ένα είδος συνεκτικού ιστού της ανθρώπινης κοινότητας”, αλλά “στις περιόδους κρίσης, οι μεσαίες τάξεις προσελκύονται, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις ιδεολογίες τους, από τη μια ή την άλλη από τις βασικές τάξεις”.

Πολύ σημαντική γενίκευση. Όπως η επιστημονική ιατρική παρέχει τη δυνατότητα όχι μόνο θεραπείας των ασθενών, αλλά επίσης και αποστολής τους, από το συντομότερο δρόμο στον άλλο κόσμο, το ίδιο η ανάλυση των σχέσεων των τάξεων, προορισμένη απο τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, έδωσε στο Μουσολίνι, όταν πέρασε στο αντίθετο στρατόπεδο, τη δυνατότητα να κινητοποιήσει τις μεσαίες τάξεις ενάντια στο προλεταριάτο. Ο Χίτλερ συμπλήρωσε αυτή τη δουλειά μεταφράζοντας την ιδεολογία του φασισμού στη γλώσσα του γερμανικού μυστικισμού.

Οι πυρές που καίνε την ανίερη φιλολογία του μαρξισμού φωτίζουνε ζωηρά την ταξική φύση του εθνικοσοσιαλισμού. Όσο οι νάτσηδες δρούσαν σαν κόμμα κι όχι σαν κρατική εξουσία, δεν βρίσκανε σχεδόν πέρασμα προς την εργατική τάξη. Από το άλλο μέρος, η μεγαλομπουρζουαζία ακόμα και εκείνη που υποστήριζε με το χρήμα της το Χίτλερ, δεν θεωρούσε αυτό το κόμμα σαν δικό της. Η εθνική “αναγέννηση” στηρίχτηκε ολοκληρωτικά στις ενδιάμεσες τάξεις το πιο καθυστερημένο τμήμα του έθνους, το βαρύ φορτίο της ιστορίας. Η πολιτική τέχνη ήταν να συγκολλήσουν τους μικροαστούς με μια κοινή εχθρότητα ενάντια στο προλεταριάτο. Τι έπρεπε να γίνει για να πάνε τα πράγματα καλά; Πριν απ΄ όλα να συντρίψουν αυτούς που ήταν από κάτω. Ανίσχυρη μπροστά στο μεγάλο κεφάλαιο, η μικρομπουρζουαζία ελπίζει με την καταστροφή των εργατών να ξανακερδίσει πάλι μια κοινωνική αξιοπρέπεια.

Οι νάτσηδες χαρακτηρίζουν το πραξικόπημά τους με το σφετερισμένο όνομα της επανάστασης. Ο φασισμός αφήνει το κοινωνικό σύστημα απείραχτο. Αυτό καθαυτό το πραξικόπημα του Χίτλερ δεν έχει ακόμα δικαιώματα, ούτε στο όνομα της αντεπανάστασης. Αλλά δεν μπορούμε να το απομονώσουμε. Είναι το συμπλήρωμα του κύκλου των τρανταγμών που άρχισαν το 1918 στη Γερμανία. Η επανάσταση του Νοέμβρη που έδωσε την εξουσία σ΄ ένα Συμβούλιο εργατών και των στρατιωτών, ήταν προλεταριακή από τη θεμελιώδη τάση της. Αλλά το κόμμα που βρισκόταν επικεφαλής του προλεταριάτου, ξανάδωσε την εξουσία στην μπουρζουαζία. Μ΄ αυτή την έννοια η σοσιαλδημοκρατία άνοιξε την εποχή της αντεπανάστασης πριν ακόμα κατορθώσει η επανάσταση να αποτελειώσει την εργασία της. Εντούτοις όσο η μπουρζουαζία εξαρτώνταν ακόμα από τη σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή από τους εργάτες, το καθεστώς διατηρούσε τα στοιχεία ενός συμβιβασμού. Πάντως η διεθνής κατάσταση και η εσωτερική κατάσταση του γερμανικού καπιταλισμού δεν άφηνε περιθώρια για παραχωρήσεις. Αν η σοσιαλδημοκρατία έσωσε τη μπουρζουαζία από την προλεταριακή επανάσταση, ο φασισμός ήρθε με τη σειρά του να απελευθερώσει τη μπουρζουαζία από τη σοσιαλδημοκρατία. Το πραξικόπημα του Χίτλερ είναι ο τελικός κρίκος στην αλυσίδα των αντεπαναστατικών μετατοπίσεων.

Ο μικροαστός είναι εχθρικός στην ιδέα της εξέλιξης βαδίζει αναπόφευκτα ενάντιά του. Η πρόοδος δεν του έφερε τίποτε άλλο εκτός από χρέη, που δεν μπορεί να τα πληρώσει. Ο εθνικοσοσιαλισμός αποτάσσεται όχι μονάχα το μαρξισμό, αλλά επίσης και το δαρβινισμό. Οι νάτσηδες καταριούνται το ματεριαλισμό γιατί οι νίκες της τεχνικής πάνω στη φύση σημαίνουνε τη νίκη του μεγάλου κεφαλαίου πάνω στο μικρό. Οι αρχηγοί του κινήματος εκκαθαρίζουνε τη διανόηση όχι μόνο γιατί οι ίδιοι διαθέτουν διανοούμενους δεύτερης ή τρίτης σειράς αλλά προπάντων γιατί ο ιστορικός τους ρόλος δεν ανέχεται την καλλιέργεια μιας σκέψης ως το τέλος. Ο μικροαστός έχει ανάγκη από μια ανώτερη παρουσία, πάνω από τη φύση και την ιστορία, προστατευμένη ενάντια στο συναγωνισμό, τον πληθωρισμό, την κρίση και τον εκπλειστηριασμό. Στην εξέλιξη, στη ματεριαλιστική αντίληψη και στον ορθολογισμό – στον 20ο, στο 19ο και στο 18ο αιώνα – αντιτάσσεται ο εθνικός ιδεαλισμός σαν πηγή ηρωικής έμπνευσης. Το έθνος του Χίτλερ είναι η μυθολογική σκιά της ίδιας της μικρομπουρζουαζίας, παθητικό παραλήρημα που της δείχνει τη χιλιόχρονη βασιλεία της πάνω στη Γη.

Για να υψώσουν το έθνος πάνω από την ιστορία, του δίνουν το υποστήριγμα της ράτσας. Η ιστορία θεωρείται σαν το απόσταγμα της ράτσας. Οι φυλετικές ιδιότητες δημιουργούνται ανεξάρτητα από τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές συνθήκες. Απορρίπτοντας την οικονομική αντίληψη σαν κατώτερη, ο εθνικοσοσιαλισμός κατεβαίνει έναν όροφο παρακάτω: από τον οικονομικό ματεριαλισμό καταφεύγει στο ζωολογικό ματεριαλισμό. Η θεωρία της ράτσας, σαν να είχε επινοηθεί ειδικά για ένα φαντασμένο αυτοδίδακτο που αναζητεί ένα παγκόσμιο κλειδί για όλα τα μυστήρια της ζωής, φαίνεται προπάντων αξιοθρήνητη στο φως της ιστορίας των ιδεών. Για να δημιουργήσει τη θρησκεία του καθαρού γερμανικού αίματος ο Χίτλερ χρειάστηκε να δανειστεί από δεύτερο χέρι τις ρατσιστικές ιδέες ενός Γάλλου διπλωμάτη και ερασιτέχνη συγγραφέα, του κόμητα Γκομπινώ. Την πολιτική μεθοδολογία ο Χίτλερ τη βρήκε ολοέτοιμη στους Ιταλούς – ο Μουσολίνι είχε πλατιά χρησιμοποιήσει τη θεωρία της πάλης των τάξεων του Μαρξ. Ο ίδιος ο μαρξισμός ήταν ο καρπός της ένωσης της γερμανικής φιλοσοφίας, της γαλλικής ιστορίας και της αγγλικής οικονομίας. Ανατρέχοντας στη γενεαλογία των ιδεών, έστω και των πιο αντιδραστικών και των πιο ηλίθιων, δεν βρίσκουμε ίχνος ρατσισμού.

Η τεράστια φτώχεια της εθνικοσοσιαλιστικής φιλοσοφίας δεν εμπόδισε τις πανεπιστημιακές επιστήμες να μπούνε με διάπλατα πανιά μέσα στο αραξοβόλι του Χίτλερ όταν η νίκη του φάνηκε καθαρά. Τα χρόνια του καθεστώτος της Βαϊμάρης υπήρξαν για το μεγάλο τμήμα του καθηγητικού όχλου μια εποχή ταραχής και ανησυχίας. Οι ιστορικοί, οι οικονομολόγοι, οι νομικοί πελαγοδρομούσαν σε εικασίες για να μάθουν ποιο από τα αλληλοσυγκρουόμενα κριτήρια της αλήθειας ήταν το ορθότερο, δηλαδή ποιο στρατόπεδο τελικά θα επικρατούσε. Η φασιστική δικτατορία παραμέρισε τις αμφιβολίες του Φάουστ και τους δισταγμούς του Αμλετ από την πανεπιστημιακή έδρα. Από το σούρουπο της κοινοβουλευτικής σχετικότητας η επιστήμη πέρασε ξανά στο βασίλειο του απολύτου. Ο Αϊνστάιν υποχρεώθηκε να στήσει το τσαντίρι του έξω από τη Γερμανία.

Στον τομέα της πολιτικής ο ρατσισμός είναι μια πομπώδης και αυθάδης παραλλαγή του σωβινισμού συνδυασμένου με φρενολογία. Όπως η καταστραμμένη αριστοκρατία βρίσκει παρηγοριά στην ευγένεια του αίματός της, το ίδιο και η φτωχή μικρομπουρζουαζία μεθάει με τους μύθους για τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα της φυλής της. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ηγέτες του εθνικοσοσιαλισμού δεν είναι γερμανικής καταγωγής αλλά προέρχονται από την Αυστρία όπως ο ίδιος ο Χίτλερ, από τις βαλτικές επαρχίες της παλιάς αυτοκρατορίας των Τσάρων όπως ο Ρόζενμπεργκ, από αποικιακές χώρες, όπως ο Ες, ο αναπληρωτής του Χίτλερ στη διεύθυνση του κόμματος. Χρειάστηκε η βάρβαρη οχλοβοή των εθνικισμών στην περιφέρεια του πολιτισμού για να επιβάλλει στους “αρχηγούς” τις ιδέες που βρήκαν ακόλουθα μια απήχηση στην καρδιά των πιο βάρβαρων τάξεων της Γερμανίας.

Η προσωπικότητα και η τάξη – ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός – είναι το κακό. Το έθνος είναι το καλό. Μα στο κατώφλι της ιδιοκτησίας αυτή η φιλοσοφία αναποδογυρίζεται. Μόνο στην ατομική ιδιοκτησία βρίσκεται η σωτηρία. Η ιδέα της εθνικής ιδιοκτησίας είναι καρπός του μπολσεβικισμού. Αποθεώνοντας το έθνος ο μικροαστός δεν θέλει να του προσφέρει τίποτα. Αντίθετα, περιμένει από το έθνος να του χορηγήσει ιδιοκτησία και να τον προστατεύσει από τον εργάτη και το δικαστικό κλητήρα. Δυστυχώς το 3ο Ράϊχ δεν θα δώσει τίποτα στους μικροαστούς εκτός από νέους φόρους. Στον τομέα της σύγχρονης οικονομίας, διεθνούς από τους δεσμούς της, απρόσωπης από τις μεθόδους της, η αρχή της φυλής φαίνεται να βγαίνει από ένα κοιμητήριο του Μεσαίωνα. Η καθαρότητα της ράτσας που, στο βασίλειο του πνεύματος, διαβεβαιώνεται με το διαβατήριο, πρέπει να διαπιστωθεί, κυρίως στον τομέα της οικονομίας, με την αποδοτικότητα. Στις σύγχρονες συνθήκες αυτό σημαίνει: την ικανότητα του συναγωνισμού. Από την πίσω πόρτα ο ρατσισμός ξαναγυρίζει στον οικονομικό φιλελευθερισμό απαλλαγμένο από τις προλεταριακές ελευθερίες.

Στην πράξη ο εθνικισμός στην οικονομία περιορίζεται σε εκρήξεις αντισημιτισμού, αδύναμες παρ΄ όλη την κτηνωδία τους. Από το σύγχρονο οικονομικό σύστημα οι νάτσηδες παραμερίζουν το τοκογλυφικό και το τραπεζικό κεφάλαιο σαν να ήταν ο σατανάς. Ε, λοιπόν, είναι ακριβώς σ΄ αυτή τη σφαίρα που η ισραηλιτική μπουρζουαζία κατέχει μια μεγάλη θέση. Ενώ υποκλίνονται μπροστά στο κεφάλαιο στο σύνολό του, οι μικροαστοί κηρύττουν τον πόλεμο ενάντια στο κακό πνεύμα της συσσώρευσης κάτω από το σχήμα ενός Πολωνοεβραίου με μακρύ καφτάνι που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχει ούτε πεντάρα στην τσέπη του. Το πογκρόμ γίνεται η μεγαλύτερη απόδειξη της ανωτερότητας της ράτσας.

Το πρόγραμμα με το οποίο ο εθνικοσοσιαλισμός ανέβηκε στην εξουσία – αλίμονο! – θυμίζει πολύ τα μεγάλα εβραϊκά μαγαζιά σε μια απόμακρη επαρχία. Και τι δεν βρίσκει κανείς εκεί; – σε χαμηλή τιμή και σε ακόμη χαμηλότερη ποιότητα: την ανάμνηση των ευτυχισμένων χρόνων του ελεύθερου συναγωνισμού και την αόριστη λαχτάρα της σταθερότητας μιας κοινωνίας αποτελούμενης από κάστες, τις ελπίδες σε μια αναγέννηση της αποικιακής αυτοκρατορίας και τα όνειρα μιας κλειστής οικονομίας, τις φράσεις για την επιστροφή από το ρωμαϊκό δίκαιο στο παλιό γερμανικό δίκαιο και τα διαβήματα στις ΗΠΑ σχετικά με το χρεοστάσιο, τη ζηλόφθονη εχθρότητα απέναντι σε μια ανισότητα που παίρνει τη μορφή μιας βίλας κι ενός αυτοκινήτου και το ζωώδη φόβο από την ισότητα που παίρνει τη μορφή ενός εργάτη με τραγιάσκα και χωρίς κολάρο, η λύσσα του εθνικισμού και ο φόβος μπροστά στον παγκόσμιο πιστωτή… όλα τα απορρίμματα της διεθνούς πολιτικής σκέψης χρησιμεύσανε για να γεμίσουν τον πνευματικό θησαυρό του νέου γερμανικού μεσσιανισμού.

Ο φασισμός ανέβασε στην πολιτική το βούρκο της κοινωνίας. Οχι μόνο στα σπίτια των χωρικών αλλά και στους ουρανοξύστες των πόλεων, πλάι στον εικοστό αιώνα, ζουν ακόμα σήμερα ο δέκατος και δέκατος τρίτος αιώνας. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν το ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς να παύουν να πιστεύουν στη μαγική δύναμη των χειρονομιών και των εξορκισμών. Ο Πάπας της Ρώμης διαδίδει με το ραδιόφωνο το θαύμα της μεταμόρφωσης του νερού σε κρασί. Οι κινηματογραφικοί αστέρες καταφεύγουν στις μάγισσες. Οι αεροπόροι, που διευθύνουν τους θαυμαστούς μηχανισμούς τους δημιουργημένους από τη μεγαλοφυΐα του ανθρώπου, φέρνουν φυλαχτά πάνω στα σουέτερ τους. Τι ανεξάντλητα αποθέματα σκοταδισμού, άγνοιας και αγριότητας! Η απελπισία τα ξεσήκωσε, ο φασισμός τους έδωσε μια σημαία. Κάθε τι που μέσα στην κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας θα απορρίπτονταν από τον εθνικό οργανισμό σαν έκκριμα του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα από το λαρύγγι: ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά μια βαρβαρότητα που δεν χωνεύτηκε, αυτή είναι η φυσιολογία του εθνικοσοσιαλισμού.

Ο γερμανικός φασισμός, όπως και ο ιταλικός, ανέβηκε στην εξουσία πατώντας στη ράχη της μικρομπουρζουαζίας που τη μεταμόρφωσε σε κριό ενάντια στις οργανώσεις της εργατικής τάξης και τις οργανώσεις της δημοκρατίας. Αλλά ο φασισμός στην εξουσία είναι λιγότερο από κάθε τι άλλο κυβέρνηση της μικρομπουρζουαζίας. Αντίθετα είναι η δικτατορία η πιο αλύπητη του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο Μουσολίνι έχει δίκοιο: οι μεσαίες τάξεις είναι ανίκανες για μια ανεξάρτητη πολιτική. Στις περιόδους της μεγάλης κρίσης καλούνται να φέρουν μέχρι παραλογισμού την πολιτική μιας από τις δύο βασικές τάξεις. Ο φασισμός πέτυχε να τις βάλει στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Συνθήματα όπως η κρατικοποίηση του τραστ και η κατάργηση των άνομων ωφελημάτων πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων από τότε που ανέβηκε στην εξουσία. Αντίθετα ο ιδιομορφισμός των γερμανικών “περιοχών” που στηρίζονταν στις ιδιομορφίες της μικρομπουρζουαζίας άφησε θέση στον καπιταλιστικό και αστυνομικό συγκεντρωτισμό. Κάθε επιτυχία της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής του εθνικοσοσιαλισμού σημαίνει αναπόφευκτα τη συντριβή του μικρού κεφαλαίου από το μεγάλο.

Το πρόγραμμα των μικροαστικών αυταπατών δεν έχει καταργηθεί. Αποσπάται απλώς από την πραγματικότητα και διαλύεται μέσα σε τελετουργικές πράξεις. Η ενοποίηση όλων των τάξεων περιορίζεται στο μισοσυμβολισμό της υποχρεωτικής υπηρεσίας εργασίας και τη δήμευση “υπέρ του λαού” της εργατικής γιορτής της Πρωτομαγιάς. Η διατήρηση του γοτθικού αλφαβήτου ενάντια στο λατινικό αλφάβητο αποτελεί μια συμβολική ρεβάνς ενάντια στο ρεύμα της παγκόσμιας αγοράς. Η εξάρτηση από τους διεθνείς, μαζί και τους Εβραίους, τραπεζίτες δεν περιορίστηκε ούτε κατά ένα γιώτα. Αντίθετα, απαγορεύτηκε η σφαγή των ζώων σύμφωνα με τη ρήση του Ταλμούδ. Αν ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, οι δρόμοι του 3ου Ράϊχ είναι στρωμένοι με σύμβολα. Ταπεινώνοντας το πρόγραμμα των μικροαστικών αυταπατών σε καθαρά γραφειοκρατικές μασκαράτες, ο εθνικοσοσιαλισμός ορθώνεται πάνω από το έθνος σαν η χειρότερη μορφή του ιμπεριαλισμού.

Είναι απολύτως μάταιη η ελπίδα ότι η κυβέρνηση του Χίτλερ θα μπορούσε να πέσει σήμερα ή αύριο, θύμα της δικής της εσωτερικής ασυνέπειας. Ένα πρόγραμμα ήταν αναγκαίο στους νάτσηδες για να φτάσουνε στην εξουσία, αλλά η εξουσία δεν χρησιμεύει καθόλου στο Χίτλερ για να πραγματοποιήσει αυτό το πρόγραμμα. Το καθήκον του έχει υπαγορευθεί από το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Η αναγκαστική συγκέντρωση όλων των πόρων και όλων των μέσων του λαού σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, που είναι η πραγματική ιστορική αποστολή της φασιστικής δικτατορίας, σημαίνει την προετοιμασία του πολέμου, αυτό το καθήκον με τη σειρά του δεν ανέχεται καμιά εσωτερική αντίδραση και οδηγεί στην κατοπινή μηχανική συγκέντρωση της εξουσίας. Δεν είναι δυνατόν ούτε να μεταρρυθμιστεί ούτε να παραιτηθεί ο φασισμός. Μπορεί μόνο να ανατραπεί.

Η πολιτική τροχιά του εθνικοσοσιαλισμού θα καταλήξει σ΄ αυτό το δίλημμα: πόλεμος ή επανάσταση.

Η πρώτη επέτειος της νατσιστικής δικτατορίας πλησιάζει. Όλες οι τάσεις του καθεστώτος φάνηκαν με σαφήνεια και ακρίβεια. Η “σοσιαλιστική επανάσταση”, που οι μικροαστικές μάζες φαντάζονταν πως θα είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της “εθνικής επανάστασης”, έχει καταδικαστεί επίσημα και εξαφανιστεί. Η συναδέλφωση των τάξεων αποκορυφώθηκε στο γεγονός ότι οι κατέχοντες σε μια μέρα ειδικά ορισμένη από την κυβέρνηση παραιτούνται υπέρ των μη κατεχόντων από τα ορεκτικά και τα φρούτα τους. Η πάλη ενάντια στην ανεργία κατέληξε στη διχοτόμηση της μερίδας της πείνας. Τα υπόλοιπα είναι καθήκον της υποδουλωμένης στατιστικής. Η “σχεδιασμένη” αυτάρκεια αποκαλύπτεται ότι είναι απλώς ένα νέο στάδιο της οικονομικής αποδιοργάνωσης. Όσο πιο πολύ το αστυνομικό καθεστώς των νάτσηδων είναι ανίσχυρο στον τομέα της οικονομίας, τόσο πιο πολύ είναι υποχρεωμένο να συγκεντρώνει τις προσπάθειές του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό ανταποκρίνεται απόλυτα στην εσωτερική δυναμική του βαθιά επιθετικού γερμανικού κεφαλαίου. Η ξαφνική αλλαγή στάσης των εθνικοσοσιαλιστών ηγετών, που κάνουνε τώρα φιλειρηνικές διακηρύξεις, μπορεί να παραξενέψει μονάχα τους ολότελα ηλίθιους. Ποια άλλη μέθοδο έχει στη διάθεσή του ο Χίτλερ για να ξαναρίξει τις ευθύνες για τις εσωτερικές δυστυχίες στους εξωτερικούς εχθρούς και να συσσωρεύσει κάτω από την πρέσα της δικτατορίας την εκρηκτική δύναμη του ιμπεριαλισμού;

Αυτό το μέρος του προγράμματος που αναγγέλθηκε κιόλας ανοιχτά πριν από την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία πραγματοποιείται τώρα με σιδερένια λογική μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από μια νέα ευρωπαϊκή καταστροφή καθορίζεται από τον αναγκαίο χρόνο επανεξοπλισμού της Γερμανίας. Δεν πρόκειται για μήνες, αλλά δεν πρόκειται επίσης και για δεκάδες χρόνια. Μερικά χρόνια θα είναι αρκετά για να συρθεί πάλι η Ευρώπη στον πόλεμο αν ο Χίτλερ δεν εμποδιστεί έγκαιρα από τις εσωτερικές δυνάμεις της ίδιας της Γερμανίας.

2 Νοέμβρη 1933

Λ. Τρότσκι

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 10 Ιουνίου 1933 και πρωτο-δημοσιεύτηκε στο The Modern Thinker τον Οκτώβριο του 1933. Στα ελληνικά εκδόθηκε σε ξεχωριστή μπροσούρα το 1995 από το Περιοδικό «Κονσερβοκούτι».

Αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα γραφής της αναλυτικής σκέψης του Τρότσκι και θεωρείται από τα κλασικά του κείμενα, γραμμένο στην εξορία την εποχή που εκδιώχνεται από την Τουρκία για την Γαλλία. Επιχειρεί να καταδείξει το πώς οι εξαθλιωμένοι μικροαστοί στην εποχή της κρίσης γίνονται πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του φασισμού]
 

Πηγη: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/10/25/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα