Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011





Αιώρα... by Lit Maiden 
Το ζεστό αεράκι χόρευε τα κρεμόμενα σμαραγδένια μαλλιά της ιτιάς καθώς άγγιζαν τα κύματα της λίμνης. Γαλήνη. Ουρανός. Χρυσός έπεφτε ο ήλιος πάνω στον υγρό καθρέφτη, αλλά ο δικός του καθρέφτης ήταν θολός. Ξάπλωνε αναπαυτικά στην αγκαλιά της αιώρας που απαλά έτριζε με την ανάσα του ανέμου και άκουγε την μελωδία που ερχόταν απ'το σπίτι του μέσα. Ανατρίχιασε στο άκουσμα της και αναρωτιόταν πως ένα τραγούδι μπορούσε να σε προκαλέσει ρίγος.

Τι είναι η ζωή; Ένα όνειρο λένε πολλοί. Γι'αυτόν όμως ήταν ένας παρατεταμένος αναστεναγμός. Τι έβλεπε στον καθρέφτη του τώρα; Κούραση, μαύρους κύκλους κάτω από στεναχωρημένο βλέμμα. Δεν ήταν έτσι όμως πάντα. Παλιά ήταν όνειρο. Παλιά ήταν καλοκαίρι, κόκκινα μάγουλα, καρδιοχτύπι στις άκρες των δακτύλων.

Η μελωδία τον γέμιζε με κάτι που δεν μπορούσε να προσδιορίσει και αυτό τον ανησυχούσε. Η γερασμένες γραμμές στο μέτωπο του βάθαιναν με κάθε νότα που έφτανε στ'αυτιά του. Θα τον άγγιζε κάτι βαθιά μέσα του ξανά σαν αυτές τις νότες; Θα αισθανόταν την σιγουριά, την ηρεμία όπως παλιά; Είχε ζήσει και αυτό τον αποχαιρετούσε σιγά σιγά. Η αναμνήσεις αφόρητα γλυκόπικρες, και οι εικόνες τους άλλαζαν όσο πιό μακριά του έφευγαν. 

Τι είχε που τον κρατούσε εδώ; Την είχε χάσει την ψυχή του πριν καιρό. Τώρα την έβλεπε μόνο σε μια ταφόπλακα, και την ομόρφυνε με άσπρους κρίνους που της πήγαινε κάθε μέρα. Ήταν τα πάντα για αυτόν. Η σκιά μέσα στο κενό που ήταν η ξεριζωμένη του καρδιά γέμιζε με το τραγούδι που επίμονα του μιλούσε απ'το σαλόνι του μέσα.

Έχεις καρδιά, του έλεγε. Είσαι ολόκληρος και όχι διαμελισμένος, ξεπεσμένος. Η ηλικία αλλάζει, η 



φλόγα μέσα σου όχι, επέμενε το ρεφρέν. 

Αβάσταχτα ήταν τα πράγματα κάποιες μέρες όπως την σημερινή. Όλα έξω ρόδινα, όλα μέσα μαύρα. Το χαμόγελο πλατύ και ο πόνος να πηγάζει απ'τα σπλάχνα. Πότε θα ένιωθε ξανά αυτή τη σταθερή, ακλόνητη φωνή του βιολοντσέλου να κυριεύει το σώμα του, την απελευθερωτική προσευχή τον άλλων εγχόρδων να του ψιθυρίζουν ότι ζει γιατί αισθάνεται ακόμα;

Αμείλικτα έφτανε το τραγούδι στο τέλος του - εμβατήριο ηρωισμού - και αυτός σαν μουδιασμένος αιχμάλωτος ανήμπορος να αντιδράσει στον καταστροφικό χτύπο του ωρολογίου. Κυλούσε το κάθε αιματηρό λεπτό από τις φλέβες του μέσα σε αόρατη τεφροδόχο που δεν θα υμνούσε κανείς μέσα απο ποιήματα. 

Τελείωσε η μελωδία, τελείωσε και η μέρα. Το βράδυ θα ήταν μεγάλο και ψυχρό. Έκλεισε τα μάτια του να ξαποστάσει.






Πηγη:http://mysatelite.wordpress.com/2011/03/07/%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B1-by-lit-maiden/


Home Page: http://mysatelite.wordpress.com/
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011



Περνω μπροστα απο εικονες καταχωνιασμενες στις χαραμαδες του νου
καθως ακολουθω την αβεβαιη διαδρομη μου
σ' εναν δρομο γεματο λαθη και παθη
Σ'εναν δρομο με πορεια προς το απαγορευμενο και την προκληση
Σε περιθωριακες επιλογες και αποφασεις της καρδιας

Σε ολεθριες σχεσεις παραδινομαι ψυχη τε και σωματι
Συναντω απωθημενα καυτα σαν πυρωμενο φιλι
Φαντασιωσεις που δε λεγονται μα ικανοποιουν τις ανησυχες υπαρξεις
Αλλοιωνομαι και ξαναφτιαχνομαι παλι και παλι
σ' ενα ατερμονο ταξιδι ερωτικης και συναισθηματικης αναζητησης

Σε μια αυτοκαταστροφικη δινη παραλογης τολμης στροβιλιζομαι ηδονικα
Ανασαινω βαρια και χωρις ενοχη αφηνομαι σε κρυφες επιθυμιες
που με τραβανε απ' το χερι σα λαγνες σειρηνες
σ' εναν χορο μυησης και αιωνιας περιπλανησης
με εναν μονο συνταξιδιωτη καθε φορα
εναν μονο τολμηρο συνταξιδιωτη μυστηριωδη και ενοχο
Ενοχο οσο κι  εγω...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011



Καθισμενη εκει, στο ξυλινο ξεφτισμενο παγκακι
περιμενε υπομονετικα τη γνωστη φιγουρα να εμφανιστει
μα δεν ηταν σιγουρο οτι θα ερχοταν
μπορει να δειλιαζε, μπορει να την ειχε και παλι κοροιδεψει
μπορει να φοβοταν ξανα οπως τοτε
οπως παντα

Ειχαν περασει περιπου σαρανταπεντε λεπτα.
Σαρανταπεντε ολοκληρα αποδεικτικα στοιχεια οτι την ειχε και παλι εξαπατησει
Τα ποδια της ομως, ολοκληρο το κορμι της, ειχαν πεισμωσει
σε μια ανουσια εφηβικη αρνηση που ανεσηρε η μνημη της
απο μια περασμενη σχεδον δεκαετια

"Θα 'ρθεις!" Μουρμουριζαν τα σφιγμενα δοντια της
"Αυτην τη φορα θα 'ρθεις γαμωτο, θα 'ρθεις!", ουρλιαζε ο πληγωμενος της εγωισμος
Επρεπε να επανορθωσει γι' αυτα που ειχε πει
αλλα ακομη περισσοτερο για οσα δεν ειπε
Επρεπε να δει για μια τελευταια φορα εκεινο το μισητο σαγηνευτικο προσωπο
και να ξορκισει οσα αδικα απωθημενα ειχε αφησει ζωντανα καποτε

Οι χουφτες της ειχαν σφιχτει σε γροθιες
και τα νυχια της αφηναν τα σημαδια τους
στις κρυες απο την αγωνια παλαμες της
"Θα 'ρθεις..." ψιθυρησε με σμιγμενα φρυδια κοιτωντας το χωμα κατω απο τα ποδια της

Τα βηματα της γνωστης φιγουρας την ξαφνιασαν.
Δεν περιμενε πως θα ερχοταν τελικα,
δεν ηταν καν λογικο που ειχε εμφανιστει μια ωρα μετα
Ισως να μην περιμενε καν να τη βρει εκει.
Ισως οπλιστηκε με το "εκ του ασφαλους" της ηθελημενης αργοποριας.
Μα ηταν εκει. Η αμηχανη γνωστη φιγουρα την κοιταζε με το αμηχανο γνωστο χαμογελο
που ελεγε "δε συμβαινει τιποτε, δεν εγινε ποτε τιποτε"

Δεν ειπε ουτε γεια. Δε ρωτησε ουτε τι κανει, ουτε τιποτε τυπικο.
Τα ματια της κοιταζαν τη γνωστη φιγουρα επιμονα, γεματα ερωτηματα χρονων.
"Φοβηθηκα", ψελλισε η γνωστη φιγουρα "Τοτε φοβηθηκα..."
"Και τωρα;", ρωτησε εκεινη ψυχρα.
"Τωρα εχω αλλαξει. Δεν ειμαι πια παιδι, ξερω τι θελω..."
Ηταν η ιδια γνωστη αβεβαιη φωνη που δεν επειθε ουτε τον εαυτο της.
"Ναι...αλλα για κακη σου τυχη τωρα πια ξερω κι εγω τι θελω."
Οι λεξεις βγηκαν απο το στομα της σαν φτυσιμο, σαν απαξιωση καταπιεσμενη.

Κοιταξε με αηδια τη γνωστη φιγουρα για τελευταια φορα πριν φυγει.
Δεν ενιωθε τιποτε πια. Κι ετσι ελευθερη γυρισε την πλατη της
κι εφυγε χαμογελωντας ειρωνικα στο παρελθον.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011


 Ευχες λιγο στα προχειρα!

Αγαπημενοι μου φιλοι Χριστος Ανεστη και χρονια πολλα! Τις θερμοτερες ευχες μου σε ολους σας! Ημουν στην πολη μου για το τριημερο και σημερα επιστρεφω Θεσσαλονικη. Εσεις πως περασατε το Πασχα; Εμεις που λετε την Μ. Παρασκευη το βραδυ που ειχαμε παει στον επιταφιο, ζησαμε μια ανεπαναληπτη εμπειρια. Πρωτη φορα ετρεξα τοσο σε επιταφιο...Δεν ξερω για ποιον λογο ο παπας μετετρεψε την περιφορα σε κατοσταρι και ολοκληρο μπουλουκι απο νεους, γιαγιαδες, παππουδες και παιδια κωλοπιλαλουσαν αλαφιασμενοι απο πισω του. Σε καποια στιγμη βλεποντας τους ηλικιωμενους να αγκομαχανε και να κανουν προσπερασεις προσπαθωντας να προλαβουν τον επιταφιο, με επιασε νευρικο γελιο... Μεσα σε ολον τον πανικο που επικρατουσε ηταν και μια γριουλα η οποια εσερνε ενα καροτσακι σχεδον τρεχοντας και ακουγονταν οι ροδες κρικ κρακ κρικ  κρακ ετσι που αγχωνοσουν ακομη πιο πολυ. Καποια στιγμη πανω σε εναν ελιγμο επεσε επανω μου με το καροτσι κι εκει ηταν που ξεσπασα σε απροκαλυπτα γελια! Αυτο δεν ηταν επιταφιος! Σκυταλοδρομια ηταν...Οταν δε σε μια στροφη ο παπας εκοψε δεξια και καποιοι που δεν τον ειχαν δει συνεχισαν ευθεια ντουγρου ηταν το αποκορυφωμα! Τι τρεχαμε να προλαβουμε ακομη δεν το εχω καταλαβει αλλα δυστυχως γελασα σε μια εντελως ακαταλληλη στιγμη...Ειναι απο τις περιπτωσεις που χωρις να το θες εκλογικευεις καταστασεις και σε πιανει νευρικο γελιο καθως το μυαλο σου πλεκει σατυρα ανεξελεγκτο!

Ελπιζω τωρα που θα επιστρεψω Θεσσαλονικη να ειναι κανενας γειτονας με ασυρματο νετ τριγυρω ανοιχτο μπας και καταφερω να σας γραψω και κατι ακομη μιας και τωρα βιαζομαι λιγακι...Εδω, στην πολη μου, οι γονεις μου εχουν βαλει ιντερνετ στο σπιτι...Αντε να παρω κι εγω σειρα γιατι δεν αντεχω αλλο με τα κλεμενα! Αφηστε που οταν δεν πιανει εκνευριζομαι τοσο που μου ερχεται να πεταξω το λαπτοπ απο το παραθυρο! Και δε μου φταιει και σε τιποτε το μηχανημα! Αυτα, ετσι προχειρα και γρηγορα! Πιο πολυ μπηκα για να σας γραψω τις ευχες μου! Να ειστε καλα λοιπον και οπως λεει και μια μαντιναδα: Η φλογα της Αναστασης να καιει στην καρδια σας και να κραταει ζωντανα ολα τα ονειρα σας! Η καπως ετσι... Επανερχομαι!!!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011



L.F.E+F.F.E=? 
Καθως βολταρα μονη μου περιμενωντας να περασει η ωρα για να παω να συναντησω την κολλητη μου, περασα μπροστα απο ενα σχολειο...Εκεινη τη στιγμη αρχισαν να πεφτουν ψιχαλες απο τον ηδη συννεφιασμενο ουρανο κι ετσι σκεφτηκα να μπω κατω απο το υποστεγο της πορτας του σχολειου για να προστατευτω σε περιπτωση που επιανε πιο δυνατη βροχη. Οσο πλησιαζα διεκρινα ολο και πιο καθαρα καποια μηνυματα στους τοιχους με ανεξιτηλο μαρκαδορο. Χριστινα+Γιωργος=L.F.E ελεγε διπλα απο την πορτα. Χιονατη σ' αγαπω, διαβασα λιγο πιο περα. Ζωη+Κατερινα+Ιωαννα=F.F.E ελεγε σε μια κολωνα... Τα γραφουν ακομη αυτα, σκεφτηκα. Love for ever, friends for ever...Με μιας μου ηρθαν στο μυαλο ολα τα δικα μου forever..οσα ισχυσαν και οσα δεν ισχυσαν. Οσα κρατησαν και οσα δεν κρατησαν στον χρονο. Ξαναγινα για λιγο 15-16 χρονων...γυρισα δηλαδη...10 χρονια πισω. Ποσο ευκολα πιστευα, ποσο δυνατα κι ολοκληρωτικα δινομουν...πως μοιραζομουν τα παντα με ατομα που θεωρουσα αδερφικους μου φιλους...Θυμηθηκα την παρεα μου, τις περιπετειες μας, τους ερωτες και τις απογοητευσεις μας, τις επιτυχιες και τις στεναχωριες μας. Θυμηθηκα που τοτε πεφταμε να πεθανουμε με το παραμικρο και ενθουσιαζομασταν ακομη πιο ευκολα με τα παντα. Θυμηθηκα τι εφταιξε και αρχισα σιγα σιγα να μην πιστευω στους ανθρωπους. Νοσταλγησα ξανα την εφηβη εκδοχη μου μαζι και οσα λατρευω να μισω και μισουσα να λατρευω. Προσπαθησα να καταλαβω πως ειναι δυνατον ανθρωποι που συνοδευαν ολη σου τη ζωη να αλλαζουν προσωπο εν μια νυκτι και να γινονται αγνωστοι μπροστα στα εμβροντητα ματια σου. Προσπαθησα ξανα να καταλαβω πως μετατρεπεται η αγαπη σε πονο κι αντιπαθεια, Η ακομη χειροτερα...σε αδιαφορια. Και ολα αυτα εξαιτιας εκεινων των forever που διαβασα  πανω στους τοιχους. Πανω στους κιτρινους τοιχους κατι μαυρα ανεξιτηλα "για παντα". Κι ομως δεν αμφισβητω εκεινα τα για παντα τους. Τα δικα μου για παντα αμφισβητω. Κι οσα πιστευω τα φοβαμαι... Τοτε κοιταξα το ρολοι ασυναισθητα και συνειδητοποιησα πως ειχε ερθει η ωρα να παω να συναντησω την κολλητη μου...Την κολλητη μου που ανηκει στα για παντα που φοβαμαι επειδη τα πιστευω. Κι ετσι καθως κατηφοριζα χαμενη στις σκεψεις μου ακουσα τη φωνη ενος αγοριου να φωναζει μεσα απο την αυλη του σχολειου "κυρια!". Συνεχισα τον δρομο μου οταν το ακουσα να φωναζει πιο κοντα μου. Κοιταξα τριγυρω και ειδα πως ημουν μονη στον δρομο. Τοτε καταλαβα οτι φωναζε εμενα. Το κοιταξα παραξενεμενη. "Κυρια, εχετε ωρα;", με ρωτησε μεσα απο τα καγκελα. "5.10", απαντησα σα χαμενη. Το παιδι με ευχαριστησε και επεστρεψε στον φιλο του που περιμενε λιγο πιο περα με μια μπαλα στο χερι. Μαλιστα...σκεφτηκα. Τωρα εγινα ξαφνικα κυρια...Χαμογελασα δυσπιστα και συνεχισα τον δρομο μου περπατωντας πιο γρηγορα απο πριν. Σα να ηθελα να ξεφυγω απο εκεινο το ευγενικο κατα τα αλλα "κυρια" που χαστουκισε την πεισμωμενη παιδικοτητα μου.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

ΜΕ ΤΟ ΔΕΞΙ!

Αγαπητοι μου ταξιδευτες η ανακαίνιση σχεδον τελειωσε...Ο χωρος μας απεκτησε μια λιγο πιο καλλιτεχνικη ατμοσφαιρα θελω να πιστευω, κατι που χρειαζομουν γιατι με αντιπροσωπευει περισσοτερο. Ελπιζω να αρεσει και σ' εσας! Η κολλητη μου ειπε οτι της αρεσει πολυ ετσι, αλλα σκεφτηκε μηπως δεν ταιριαζει τοσο με το γεγονος οτι καμια  φορα σχολιαζω και αλλα θεματα πλην των σκεψεων μου, των στιχων, κλπ...Θεματα ισως λιγο πιο πεζα...Δεν πειραζει, της ειπα. Κι εγω η ιδια σαν ανθρωπος εχω ψυχη αλλιως διακοσμημενη απο τα περισσοτερα πραγματα που συμβαινουν γυρω μου. Παρολαυτα μπορω και τα συζηταω χωρις να χρειαστει ν' αλλαξω "φορεσια"! Ετσι και το blog... Εδω μπορουμε να συζηταμε ο,τι θελουμε εστω κι αν βαψαμε τους τοιχους κοκκινους, εστω κι αν κρεμασαμε ασπρομαυρα ταξιδιαρικα καδρα... Εξαλλου αυτο το ιστολογιο οπως και να 'χει ειναι παντα ο δικος μας χωρος! Απλως τωρα ειναι και λιγο πιο κοντα στο ψυχικο ντεκορ της κατοχου! Σας υποδεχομαι με χαρα, μπειτε με το δεξι και κεραστειτε ο,τι θελετε!!!


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011



Λοιπον εδω και καποιες μερες σκεφτομαι να κανω μια μικρη ανανεωση στο blog...Οχι τιποτε φοβερο, μη φανταστειτε...Σας προειδοποιω ομως πως μεχρι να καταληξω καπου και δεδομενου οτι κολλαει και η κλεμμενη συνδεση, οτιδηποτε περιεργο δειτε μη δωσετε σημασια! Προς το παρον επικεντρωθειτε στις αναρτησεις και θα τη βρω την ακρη! Ελπιζω! :)
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011



Ενα ιδιαίτερο ψυχολογικό τεστ

Ένα ψυχολογικό τεστ το οποίο είναι η αρχή ενός μακρύσκελους τέστ που έγινε στο πανεπιστήμιο του Καναδά απο ένα κορυφαίο καθηγητή-ερευνητή ψυχολογίας (M.G.fherner).Το τέστ αυτό (αν και δε φαινεται στο σημειο αυτο) εγινε με σκοπό να αποδείξει τον επηρεασμό της δόμησης του σώματος στον ψυχισμό..Με πιο απλα λόγια το πόσο επηρεάζει η εξωτερική εμφάνιση τού άλλου την ψυχολογική μας διάθεση όχι ερωτικά μα σε οποιαδήποτε κατάσταση...
Λοιπόν.......

Ξυπνάτε ξαφνικά σ'ενα πολύ σκοτείνο δωμάτιο......

Το δωμάτιο ειναι τέραστιο θα έλεγα καλύτερα σαν ένα μεγάλο σπίτι χωρίς μεσοτοιχίες...

Δέν ξερετε γιατί και πώς είστε εκει μέσα......Καταλαβαίνετε ότι

τα ρούχα που φόρατε δεν είναι δικά σας.Είστε πάρα πολύ ιδρωμένοι παρ'ολο που... το δωμάτιο ειναι κρύο και τα ρούχα που φοράτε ελαφριά.....Θέλετε να φωνάξετε μα φοβάστε να το κάνετε...νομίζετε πως κάποιος θα ακούσει οτι ξυπνήσατε και θα έρθει να σας κάνει κακό.....

Μένετε λοιπόν αγχωμένοι μέσα στην ένταση προσπαθώντας να εξηγήσετε κάτιμ έστω και το παραμικρό μα τίποτα δεν φτάνει τη λογική σας.....

Όπως είπα και πρίν το δωμάτιο είναι πάρα πολυ σκοτεινό...Όμως στο βάθος αρκετά μακρυά ένα μικρό φως απάλυνει το απόλυτο σκοτάδι απο τη χαραμάδα μιας πόρτας...

Θέλετε να πάτε εκεί,έστω για ένα δευτερόλεπτο...

Κάτι μέσα σας σας λέει για εκεί....κατι μέσα σας σας κάνει να ξεκίνησετε για εκείνο το φώς...Νίωθετε πως εκει μεσα κάθεται ένα και μόνο ένα άτομο το οποίο αγαπάτε και οτι αυτο το άτομο έχει έρθει εκεί για ένα και μόνο σκοπό...όχι για σας λυτρώσει μα για να σας πει μία και μόνο μία λέξη και μετά να χαθεί...Δε σας πειράζει όμως αυτό...εσείς απλά θέλετε να ακούσετε αυτή τη λέξη..αυτή η λέξη θα είναι η λυτρωσή σας....αυτη η λέξη θα σας διώξει κάθε φοβο......

...............Πόιο άτομο θα θέλατε να είναι αυτο?

...............Ποία λέξη θα θέλατε να ακούσετε απο το στόμα του?

................Τι ρόυχα φαντάζεστε οτι φοράτε?

.................Πώς φαντάζεστε το δωμάτιο?

.................έξω τι είναι μέρα ή νυχτα?

..................Γιατί βρισκεστέ εκεί?





ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Ο σεναριογράφος λοιπόν μας τοποθετεί σε μια σκοτεινή κατασταση,αποσκοπώντας έτσι να τονίσει μια μοναδίκη στιγμή της "ζωής" μας: Την αμέσως πρώτη μετά το τέλος της..
Ναι λοίπον βρισκόμαστε στο πρώτο στάδιο του θανάτου μας..Για κάποιο λόγο έχουμε πεθάνει(το δωματιο είναι κρύο μα δε κρυώνουμε),Ξέρουμε οτι κάτι δε πάει καλά ομώς δεν έχουμε την νοητική υποδομή να το συνειδητοποιήσουμε.Δεν είμαστε φορείς έντονων αναμνήσεων παρα μόνο συναισθημάτων αυτοεπιβίωσης και προσαρμογής στο νέο μας περιβάλλον..Κάθε ψυχική μας δύναμη λειτουργεί μόνο για τον εγκλιματισμό και τη νόηση της νέας μας κατάστασης.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ
Ο σεναριογράφος λοιπόν εδώ λοιπον γίνεται καλός μαζί μας προσφέροντας μας μια μοναδική ευκαιρία..Τη συνάντηση ενός πολυαγαπημένου μας προσώπου Κανοντας μας έτσι να ξεχαστούμε απο κάθε τι τρομακτικό και πρωτογνωρο που συναντάμε στο νέο μας περιβάλλον..Όλοι έχουμε την αίσθηση οτι είναι η τελευταία φορά που αντικρύζουμε αυτο το άτομο μα όπως οι περισσότεροι θα καταλάβατε και θα νιώσατε αυτο δε μας ενοχλεί,δε μας στενοχωρεί.Μια του λέξη μόνο μας φτάνει να μας κάνει να ξεχαστούμε απο όλο αυτο τον εφιάλτη και να νιώσουμε αδιαφορία για κάθε τι που πρόκειται να συνάντησουμε..Αυτό το άτομο λοιπόν ειναι το άτομο που αγαπάμε ή εμπιστευόμαστε η και τα δύο όσο κάθε τι στη ζωή μας..Είναι το μονάδικό άτομο που θα θέλαμε να συναντησούμε σε αυτή τη στιγμή της καινούριας μας "ζωής" έστω και για μια μόνο φορά.....

Η ΛΕΞΗ
Όσο καλός γινεται μαζί μας ο σεναριογράφος λοιπόν τόσο σκλήρος μετατρέπεται περιορίζοντας την επαφή μας με το αγαπημένο μας πρόσωπο σε μια μόνο λέξη....
Οι λέξεις λοιπόν που είπαμε δηλώνουν τα έξης:
1)Κάτι που λαχταρούσαμε να ακούσουμε απο το συγκέκριμενο πρόσωπο μα οι εγωισμοί ή άλλες συνθήκες της καθημερινότητας του απαγόρευαν να ξεστομιστεί...
2)Κάτι που ακούγαμε και νιώθαμε καθημερινά απο το συγκεκριμένο άτομο και μας άρεσε τόσο που μας έκανε να ζουμέ μόνο γι αυτο ώστε να είναι και το τελευταίο πράγμα που θα θελήσουμε να παρουμε μαζί μας.
3)Κάτι που θα έπρεπε να ε'ιχαμε πει εμείς στο συγκεκριμένο πρόσωπο μα δεν το είπαμε ποτέ.........
(Τα άτομα της περίπτωσης 2 είναι και οι πιο ευτυχισμένοι)

ΤΑ ΡΟΥΧΑ
Τά ρούχα που φανταζόμαστε οτι μας συνοδευόυν λοιπόν στο θανατό μας εκφράζουν το οικονομικό επίπεδο της βιολογικής μας ζωής....ή ακομα και το πόσο "κακομαθημένοι" είμασταν ώς "ζωντανοί "
'Αλλοι αδιαφόρουν αν στη κατασταση που βρίσκονται θα είναι γυμνοι,ξεσκισμένοι,σκονισμένοι και άλλοι φαντάζονται τον εαυτό τους με μεταξωτά λευκα φορέματα,φτερα κ.α. τετοιά...

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Το δωμάτιο είναι ένα κομμάτι δύσκολο να περιγραφεί....
Έχει να κάνει με την συνειδησιακή μας ισορροπία....
Δηλώνει με ένα ξεχωριστό τροπο το καλό και το κακό μεσα μας.Το δωμάτιο είναι το αποτέλεσμά των τύψεων μας ώς ζώντες άνθρωποί..Δε μας ανέφερε κανείς οτι το δωμάτιο είναι τρομάκτικο γεμάτο υγρασία και ανατριχιαστικά αντικείμενα..Το μόνο που αναφέρθηκε είναι σκοτείνο απου σκοτείνο δε σημαίνει και τρομάχτικο..Ενα αρμονικό σκοτάδι δεν είναι φρικιαστικό...
Ετσι λοίπον καθένας ανάλογα με τις συνειδησιακές του ανυσηχίες κατατάσσει τον εαυτό του στο ανάλογο δωμάτιο..

ΜΕΡΑ Η ΝΥΧΤΑ
Θέλοντας ο καθηγητής να κατανοήσει τη λαχτάρα μας για τη ζωή επινόησε την κατάσταση του φωτός εκτός δωματίου...
Τό "έξω" λοιπόν ειναι η ΖΩΗ...οποίου το μυαλό έπλασε τη ζωη φωτείνη (δηλ ημέρα) δηλώνει πως η ζωή του είχε νόημα και σκοπό και νιώθει πως είναι αδικημένος να είναι κλεισμένος στο σκοτάδι...Όποιου το μυαλό ενεπλασε το σκότος πρέπει να βρεί περισσότερα ενδιαφέροντα στη ζωή του....Ειναι σαν να μην είχε διαφορά η μία κατάσταση απο την άλλη..Σαν να λεει :Ε σιγά δεν άλλαξε και τίποτα......

ΓΙΑΤΙ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΚΕΙ...
Αυτό το κομμάτι έχει να κάνει καθάρα με την αξιολόγηση της φαντασίας του καθενός..Δεν υπαρχει ερμηνεία για τις απαντήσεις αυτές και αποσκοπεί μονο στη λειτουργία της σκέψης......

Ακούστε τι απάντησε μια 25χρονή κοπέλα οταν ρωτήθηκε τις παραπάνω ερωτήσεις......

Πρόσωπο: Παναγία
Λέξη: Θέατρο
Ρούχα: Ένα λευκό μανδύα
Δωμάτιο: Ενα τεράστιο δωμάτιο με τα παιδικά μου πράγματα στην άκρη μαζεμένα (σαν να μετακομίζω)
Εξω: Μέρα αλλα σε λίγο νυχτώνει....
Γιατι: Γιατι δεν έκανα όσα έπρεπε να κάνω..Είναι η τιμωρία μου....

Όπως καταλαβαίνετε στηρίζει την εμπιστοσύνη του σε κάτι τόσο Αγιο που καλείται Πανάγιο..Η λέξη που λαχταράει να ακούσει είναι το θέατρο...Στην αρχή θεώρησα πως θέλει να ακούσει μια λέξη που δηλώνει μια ψεύτικη κατάσταση απο ένα άγιο πρόσωπο μα γελώντας με διέψευσε όταν μου περιέγραψε τη λαχτάρα της να γίνει ηθοποιός....
Μιλούσε για το θέατρο και έκλαιγε.....Ενιώθε πως έχει κάτι μέσα της που πρέπει να το μοιράστει με ένα κοινό που θα τη χειροκροτήσει..Το χειροκρότημα μου είπε θέλει να είναι η ανταμοιβή της...Μου ανέφερε επίσης πως έχει ένα μοναδικό τροπο στο να προσφέρει γέλιο μα και κλάμα....ένα μοναδικό τρόπο να σε κερδίσει με τα μάτια τής...να μπεί αναμεσά σου και να σε κάνει να τη χαζεύεις.....Μα αυτο δε θέλει να το μοιραστει με έναν δύο.....Θέλει να το μοιράστει με το πλήθος που αποτελεί το κοινό ενός θεάτρου.......Το δωμάτιο που περιέγραψε δηλώνει την αθωωτητά της....Το κοριτσάκι που είναι κρυμμένο μέσα της...Το κοριτσακι αυτό με το μελίρρυτο χαμόγελο....Το (σε λίγο νυχτώνει) θέλει να δηλώσει αργοπορία στο προορισμό της....και όπως και πιο κάτω αναφέρει δεν έκανα αυτο που έπρεπε να κάνω και τώρα δεν προλαβαίνω...Νυχτωσε............

πηγη: http://iparxei-mageia.pblogs.gr/2008/01/ena-idiaitero-psyhologiko-test.html
Διαβάστε περισσότερα...



Εκει, πισω απο καθε σκεψη μου, εισαι το κοκκινο φοντο
Eισαι το ανεξελεγκτο παθος της τρομαγμενης μου υπαρξης
Απαγορευμενος καρπος που δε δαγκωσα ποτε
και ειμαι ετοιμη να σε γευτω σαν αμβροσια αποψε
Υβρις! Φωναζει το τελευταιο ιχνος της ενοχλητικης μου ντροπης
Δε μου ταιριαξε ποτε το ηθικο κατασκευασμα του κοσμου
γι' αυτο ζοριστηκα για χρονια σ' ενα στεναχωρο ξενο κορμι
Μα τωρα στεκομαι γυμνη κι ελευθερη μπροστα σε κοκκινο φοντο
και παραδινομαι ξαναγεννημενη Αφροδιτη στο παθος σου
Τωρα στεκομαι σα μαγεμενη Ευα μπροστα στον κοκκινο καρπο
Μια αμαρτια που ονομασα ερωτα θα γευτω αποψε 
Μεσα σε κοκκινα σκοταδια θα τυλιχτω κι ετσι ελευθερη,
παραδομενη σε μια κοκκινη επιθυμια, θα σε ανακαλυψω απ' την αρχη
και θα σου δωσω οσα ποτε κανεις δεν εμαθε δικα μου...

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011


Drinking coffee near the window...

Απο μικρη ειχα μια αδυναμια σε φωτογραφιες και ζωγραφιες που εδειχναν κοπελες να κοιταζουν εξω απο ενα παραθυρο με βλεμμα ονειροπολο και χαμενο σε σκεψεις...Θα μπορουσε να σημαινει πολλα αυτο για μενα. Η λεξη ελευθερια και η παρομοια της ανεξαρτησια ηταν παντα ψηλα στη λιστα του λεξιλογιου μου. Δεν τις ειχα κατακτησει απο μικρη φυσικα αλλα παντα τις ονειρευομουν να συνοδευουν το μελλον μου. Κοιτουσα εξω απο το παραθυρο της τοτε ζωης μου, την μελλοντικη μου ζωη. Ειχα μια εικονα λοιπον στο μυαλο μου τοτε απλοικη αλλα για μενα αρκετα ελκυστικη. Ημουν λεει φοιτητρια σε μια αλλη πολη (πραγμα που εγινε) εκει γυρω στα 20τοσα, σε ενα σπιτι με μποεμικη-vintage διακοσμηση (πραγμα που εγινε), πηγαινοερχομουν με ενα ποτηρι καφε στο χερι μεσα στα ηλιολουστα δωματια ετοιμαζοντας το χωρο για την υποδοχη της παρεας μου, φορωντας ενα καλοκαιρινο φαρδυ t-shirt, ενα σορτσακι κι εχοντας τα μαλλια μου πιασμενα σ' εναν αναλαφρο προχειρο κοτσο. Τοσο απλα. Με μια διαθεση απολυτης ανεξαρτησιας και μια ζωη γεματη εμπειριες ταιριαστες με μια τετοια ατμοσφαιρα...Ερωτες, παρεες, ταξιδια, γνωριμιες, μια ενδιαφερουσα καποτε δουλεια...Ε, λοιπον οταν γνωριζω εναν ανθρωπο με εναν τετοιον αερα ανεξαρτησιας με γοητευει. Μου βγαζει κατι πολυ ελκυστικο ακομη και τωρα. Μενω να τον κοιταζω μεχρι παρεξηγησεως, ανεξαρτητως φυλου, σαν υπνωτισμενη. Μ' εκεινα τα μεγαλα κοριτσιστικα ματια μου που ανακαλυπταν τον κοσμο. Ισως γατι αντιπροσωπευει ολα οσα φανταζομουν καποτε οτι θα γινω. Κι αρχιζει το μυαλο μου να πλαθει ιστοριες, οπως κανω παντα...Ενταξει, δεν αρνουμαι οτι ως εναν σεβαστο βαθμο κατι καταφερα κι εγω. Αλλα η ζωη μου και οι εμπειριες μου με εφτασαν μεχρι εδω μεσα απο ενα πολυ σκοτεινο και περιεργο μονοπατι. Εμοιαζαν...πως να το πω...λιγο οπως οι ζωες καποιων ανθρωπων αντιδραστικων, συνηθως γνωστων και ισως μετα θανατον αναγνωρισμενων, μεσα απο τον χωρο της τεχνης (οποιαδηποτε ομοιοτητα με προσωπα και καταστασεις ειναι τυχαια), που ως περιεργως ταραχωδεις γινονταν βιβλια και ταινιες...Απο αυτες που ολοι ακουνε σαν ιστοριες με δεος και θαυμασμο, αλλα που ισως κανεις δε θα τολμουσε να επιλεξει να ζησει. Αυτη η ανεμελη ανεξαρτητη κοπελα υπηρξε τελικα καθε αλλο παρα ανεμελη. Κι αυτη η ανεξαρτησια που τοσο θαυμαζαν τα κοριτσιστικα μου ματια ερχεται λιγο λιγο, βασανιστικα και με πολυ αγωνα. Θα μου πειτε οτι τιποτε δεν κερδιζεται χωρις αγωνα και θα συμφωνησω. Αλλα αγωνας απο αγωνα διαφερει και αφηνει ο καθενας πισω του τα δικα του καταλοιπα... μερικα απο τα οποια μπορει να αλλαξουν κομματια σου και να σε κανουν να μην αναγνωριζεις τον εαυτο σου. Και μετα αντε να αγωνιστεις και για να σε επαναφερεις...Τι σας λεω κι εγω τωρα. Μαλλον δεν ειναι ωρα για τετοια! Και να φανταστειτε οτι η αφορμη μου ηταν ευχαριστη. Τριγυρνουσα στο σπιτι μου μεσα στα ηλιολουστα δωματια  πινοντας καφε κι ετσι θυμηθηκα καποιες παλιες φαντασιωσεις. Αραγε θα μπορεσω να ζησω καποια πραγματα που οι "μεγαλοι" εχουν ξεχασει, ακομη κι οταν περασω τα 20τοσα; Εγω θελω. Αλλα αρκει; Για μενα τα θελω μου παντα αρκουσαν για να καταφερω κατι. Για την ιδια τη ζωη ομως ειναι αρκετα; Η μηπως η ζωη μας ειναι φτιαγμενη απο μικρες και μεγαλες δικες μας επιλογες; Ξερετε τι εχω συνειδητοποιησει; Οτι ενα σημαντικο ποσοστο καταστασεων που βιωνουμε ειναι απορροια δικων μας επιλογων η μη επιλογων (δηλαδη αποφασεων που φοβηθηκαμε να παρουμε) ακομη κι οταν δεν το εχουμε συνειδητοποιησει εμεις οι ιδιοι. Αυτο φυσικα το εχω πει και σε εσας αμετρητες φορες αφου συχνα επιανα παλιοτερα τον εαυτο  μου να γκρινιαζει για την "κακη μου τυχη" σε καποια θεματα. Τωρα επαψα. Οσο μπορω επαψα να σκεφτομαι ετσι. Η ιστορια  μου μεχρι τωρα εχει χαραξει και καποια καλα σημαδια στην ψυχη μου. Μπορει να εδωσε και περισσοτερη τροφη στην οποια δημιουργικοτητα μου, μπορει παλι και οχι, αλλα εχει νοημα αληθεια να σκεφτομαι τωρα πως θα ηταν τα πραγματα αν, τι θα ειχε γινει αν, που θα ημουν αν κλπ; Δεν εχει νοημα για τον απλουσταστο λογο οτι τωρα ειμαι εδω, ειμαι ετσι, με μια κατασταση τετοια. Και πανω σε αυτον τον καμβα εχω πολυ δουλεια ακομη να ριξω. Δουλεια που δεν επιτυγχανεται με τα αν και τα ισως αλλα με τα εδω και τα τωρα. 

Ξερετε τι θελω να κανετε; Σκεφτειτε ποια πεντε πραγματα εχουν προτεραιοτητα στη ζωη σας αυτη τη στιγμη... Απο αφηρημενες εννοιες μεχρι πρακτικα ζητηματα. Και μετα αν μπορειτε συγκρινετε τα με τα αντιστοιχα πεντε πραγματα που σκεφτοσασταν στην εφηβεια οτι θα θελατε να εχουν παντα προτεραιοτητα για εσας. Αλλαξε η λιστα σας...;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011



Μου ειχες πει σε μια αλλη ζωη σ'αγαπω,
μα αυτο ηταν τοτε...


Γεννημενος αλλου και σε αλλη εποχη
σε αλλιωτικη αγαπη πιστευω
Με καρδια ανοιχτη και αθωα ψυχη
δε γνωριζω το φοβο και τα οχι
Αγκαλιαζω στιγμες και μετραω αγκαλιες
δεν ξεχαστηκες ποτε και ας εισαι χαμενη
Σε μια αλλη ζωη, ισως σε αλλη εποχη
ημουν τοτε για σενα τα παντα
Μα γεννηθηκα αλλου και γι' αυτο σαν παιδι
στην αγκαλια σου γεννιεμαι ακομη
μη μιλας, δε χρειαζεται πια η φωνη
η σιωπη μες στα ματια προδιδει
το σ'αγαπω που χες πει το κραταω σαν παιδι
κι ας ξεψυχησε σε μια αλλη ζωη...


Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011



Ενα τεστακι που βρηκα στο ιστολογιο καραμελα! (http://karamela-ok.blogspot.com/)

Προχωράς προς το σπίτι του αγοριού/κοπελιάς σου. Υπάρχουν δυο δρόμοι
για να πας εκεί. Ο ένας είναι ένας ίσιος δρόμος που σε πάει εκεί γρήγορα,
αλλα είναι συνηθισμένος και βαρετός. Ο άλλος είναι ένας με αρκετές στροφές
και γεμάτος με αξιοθέατα στη διαδρομή, αλλα αργείς λίγο για να φτάσεις στο
σπίτι του/της αγαπημένου/αγαπημένης σου




====> ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ; τον μικρό ή τον μεγάλο;






2) Στο δρόμο βλέπεις δυο θάμνους με τριαντάφυλλα. Ο ένας είναι γεμάτος με
άσπρα τριαντάφυλλα και ο άλλος με κόκκινα τριαντάφυλλα. Αποφασίζεις να
πάρεις 20 τριαντάφυλλα για το/την αγόρι/κοπέλα σου.




====> ΤΙ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ; (Οποιοσδήποτε συνδιασμός ακόμη
και ένα χρώμα είναι εντάξει)






3) Επιτέλους φτάνεις στο σπίτι του/της αγοριού/κοπέλας σου. Χτυπάς το
κουδούνι και απαντάει η καμαριέρα. Μπορείς να ζητήσεις απο την καμαριέρα
να πει στο/στην αγόρι/κοπέλα σου να κατέβει, ή μπορείς να πας να τον/την
πάρεις ο ίδιος.


====> ΠΟΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ; ζητάς απο την καμαριέρα ή πας μόνος σου;



4) Τώρα ανεβαίνεις στο δωμάτιο του/της φίλου/φίλης σου και δεν είναι
κανείς εκεί. Μπορείς να αφήσεις τα τριαντάφυλλα στο παράθυρο ή στο
κρεβάτι.


=====> ΠΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ; στο κρεβάτι ή στο παράθυρο;



5) Αργότερα είναι ώρα για ύπνο. Εσυ και ο/η αγαπημένος/αγαπημένη σου πάτε
για ύπνο σε ξεχωριστα δωμάτια. Ξυπνας το πρωι, και πας στο δωμάτιο του/της
φίλης σου για να τον/την δεις.
Μπαίνεις στο δωμάτιο:


=====> ΑΥΤΟΣ/ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΞΥΠΝΙΟΣ/Α Ή ΚΟΙΜΑΤΑΙ; (διάλεξε ένα)



6) Είναι ώρα να πάς σπίτι σου τώρα, και ξεκινάς να πας πίσω. Μπορείς να
πάρεις τους δύο δρόμους: Τον συνηθισμένο, βαρετό που σε πάει σπίτι γρήγορα
ή αυτόν με τις στροφές, γεμάτο με τα αξιοθέατα που πάς με το πάσο σου.


====> ΠΟΙΟΝ ΔΡΟΜΟ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ; τον μικρό ή τον μεγάλο;


ακολουθουν οι απαντησεις......................







1. Οι δρόμοι αντιπροσωπεύουν την στάση σου στον έρωτα. Αν διάλεξες τον
σύντομο, Ερωτεύεσαι γρήγορα και ευκολα. Αν διάλεξες τον μεγάλο, το πας αργά και δεν
ερωτεύεσαι ευκολα.
2. Ο αριθμός των κόκκινων τριανταφύλλων αντιπροσωπεύει πόσο περιμένεις να
δώσεις σε μια σχέση. Ο αριθμός των άσπρων λουλουδιών αντιπροσωπεύει ποσο
περιμένεις να πάρεις απο μια σχέση. Γι αυτό αν κάποιος διάλεξε όλα κόκκινα
και ένα άσπρο, αυτός ή αυτή περιμένει να δώσει 90% σε μια σχέση και
περιμένει να πάρει πίσω μόνο 10%.
3. Αυτή η ερώτηση δείχνει τη στάση σου στο να αντιμετωπίζεις προβλήματα σε
μια σχέση. Αν ζήτησες απο την καμαριέρα να φέρει την αγαπημένη σου, τότε
κρύβεσαι απο τα προβλήματα και ίσως ζητάς κάποιον άλλο να παρέμβει. Αν
πήγες και πήρες την αγαπημένη σου μόνος, τότε είσαι αρκετά ευθύς. Αν
υπάρχει κάποιο πρόβλημα, το αντιμετωπίζεις. Θες να το παλέψεις κατευθείαν.
4. Το που τοποθετείς τα λουλούδια δείχνει πόσο συχνά θα ήθελες να βλέπεις
τον σύντροφο σου. Βάζοντας τα λουλούδια στο κρεβάτι : Χρειάζεσαι πολύ
επιβεβαίωση στη σχέση, και θα ήθελες να βλέπεις τον συντροφο σου κάθε
μέρα, αν είναι δυνατον. Βάζοντας τα τριαντάφυλλα στο παράθυρο δείχνει: Οτι
δεν περιμένεις να βλέπεις τον συντροφο σου συχνά, το να τον/την βλέπεις
μια φορά την εβδομάδα είναι εντάξει.
5. Βρίσκοντας τον συντροφο σου να ΚΟΙΜΑΤΑΙ: Δέχεσαι τον ανθρωπο σου όπως
είναι. Βρίσκοντας τον σύντροφο σου ΞΥΠΝΙΟ: Περιμένεις ο σύντροφος σου να
ΑΛΛΑΞΕΙ για σένα.
6. Οι δύο δρόμοι του γυρισμού αντιπροσωπεύουν το πόσο χρονικό διάστημα
μένεις ερωτευμένος/η. Αν διάλεξες τον σύντομο ο έρωτας σου για κάποιον
διαρκεί συνήθως λίγο. Αν διάλεξες τον μεγάλο, Τείνεις να μένεις
ερωτευμένος για περισσότερο καιρό
Διαβάστε περισσότερα...




Ενα καινουργιο βιβλιο μιας διαδικτυακης φιλης. Δειχνει πολυ ενδιαφερον...


Η ιστορία του ΛΑΧΕΣΙΣ εκτυλίσσεται το 2157 στη Θεσσαλονίκη και αφορά μια μυστική αδερφότητα, τους Σάτυρους, ένα δειλό νέο, τον Ερμή,τους ανθρώπους που εμπλέκονται στη ζωή του και μια ιδιοφυϊα που κατάφερε να φτιάξει το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία της ανθρωπότητας... Η αλυσίδα που δένει το ψέμα αυτό με το παρελθόν εκτείνεται πολλά χρόνια πίσω...Κάποτε, στο χημικό εργαστήριο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου κάποιος αναμφίβολης εξυπνάδας και αμφισβητούμενης ηθικής συνείδησης ψυχίατρος είχε κάνει ένα παράτολμο πείραμα. Προσπάθησε να φτιάξει ένα χάπι που να συνδυάζει όλα τα βασικά συστατικά των μέχρι τότε γνωστών ψυχοφαρμάκων και ναρκωτικών. Κατά ένα παράδοξο τρόπο το πείραμα του είχε τεράστια επιτυχία. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως έγινε αυτό. Μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα πως υπάρχει πράγματι Θεός και αποφάσισε επιτέλους να μας καταστρέψει όλους. Το πορτοκαλί χαπάκι ονομάστηκε 'λάχεσις' και ήταν ο δρόμος για τον Παράδεισο, η εκπλήρωση του μεγαλύτερου πόθου του ανθρώπου:η δύναμη της λήθης σε μέγεθος ασπιρίνης. Κυριολεκτικά.Όταν το χαπάκι καταπινόταν από το χρήστη, χρειαζόταν λίγα μονάχα λεπτά για να φτάσει στον εγκέφαλο. Εκεί, πραγματοποιούνταν χημικές αντιδράσεις τέτοιου μεγέθους, που οι λειτουργίες των νευρώνων σχεδόν αποδιοργανώνονταν. Συγκεκριμένα, κάθε λειτουργία που είχε μεγάλη ένταση έπαυε και έμεναν ανενόχλητες μόνο οι βασικές, οι αναγκαίες για την επιβίωση και την πραγμάτωση στοιχειωδών δραστηριοτήτων και μαθημένων δεξιοτήτων. Τί σημαίνει αυτό; Το λάχεσις έσβηνε κάθε τι δυσάρεστο που απασχολούσε το μυαλό ενός ανθρώπου. Για παράδειγμα, σκεφτείτε πώς νιώθετε όταν είστε πολύ στενοχωρημένοι για κάτι που μόλις συνέβη, ας πούμε για κάτι που σας είπε ένας φίλος και δε σας άρεσε καθόλου. Τριγυρνάει στο μυαλό σας και απορροφά τη συγκέντρωσή σας, σα να μονοπωλεί σχεδόν τον εγκέφαλό σας. Αν πάρετε εκείνη τη στιγμή ένα λάχεσις, θα εντοπίσει την έντονη ενασχόληση συγκεκριμένων ομάδων νευρώνων και θα τη σταματήσει. Έτσι, μέσα σε λίγη ώρα θα βρεθείτε να έχετε ξεχάσει εντελώς αυτό που σας στενοχώρησε και να βρίσκεστε σε μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης και ευφορίας.Τόσο απλά,σα να πατάτε delete στον υπολογιστή σας. Ως άλλος doctor Frankenstein καμάρωνε το τερατούργημά του ο καθηγητής και μετά την αφελή του διαπίστωση:'έκανα μια μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη' συνήλθε και έκανε τη διαπίστωση που αρμόζει σ' έναν έξυπνο άνθρωπο...:'θα γίνω πολύ πλούσιος'... Στην ιστορία εμπλέκεται φυσικά μια γυναίκα("every story worth telling is about a woman"), ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, δύο χαφιέδες του και ένας γιατρός,μεταξύ άλλων. Όσο για τους Σάτυρους, υποκινούνται από την πιο ενδιαφέρουσα φιγούρα της ιστορίας,τον Ιωνάθαν, η παρουσία του οποίου μπορεί να γκρεμίσει και τα πιο στιβαρά τείχη συνειδητότητας... Μάχονται με τη μεγαλύτερη δύναμη μαύρου χρήματος του 2157, τους σωματέμπορους.Βλέπετε,στο χρόνο που εκτυλίσσεται η ιστορία οι άνθρωποι είναι ανίκανοι πια να τεκνοποιήσουν και πολλαπλασιάζονται μέσω κλωνοποίησης.Όμως οι κλώνοι είναι αδύναμοι και σαπίζουν μέλη του σώματός τους,οπότε τα αντικαθιστούν με άλλα που αγοράζουν για πολλά χρήματα από σωματέμπορους.Ο Ερμής γίνεται μέλος συτής της αδερφότητας και παλεύοντας να 
ξεφύγει από αυτή,ξετυλίγει το νήμα που κρύβεται πίσω από το λάχεσις...


Το ΛΑΧΕΣΙΣ κυκλοφορεί το Μάρτιο του 2011 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη στα βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Μπορεί να αγοραστεί με αντικαταβολή από οποιοδήποτε σημείο της χώρας, στέλνοντας ονοματεπώνυμο και διεύθυνση στο mail: lahesis@windowslive.com 
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011


FREE YOUR MIND AND SOUL

Χτες σηκωθηκα με δυσκολια να παω στη σχολη γιατι ελειψα δυο μερες και καλομαθα. Η Παρασκευη ειναι μερα θεωρητικων μαθηματων. Βλεπουμε ταινιες, κανουμε ορθοφωνια και τελος κινηματογραφο. Στην ωρα της ορθοφωνιας σημερα δεν καναμε το συνηθισμενο μαθημα. Ο καθηγητης εκανε το λαθος να ρωτησει αν κανεις απο εμας ειχε μαθει οσα μας ειχε ζητησει εδω και δυο εβδομαδες. Ζητημα αν σηκωθηκαν τρια-τεσσερα χερια. Απογοητευμενος, για ακομη μια φορα καρφωσε το βλεμμα του στο κενο σα να σκεφτοταν το ποια θα ηταν η αντιδραση του. Μια κοπελα διπλα του του ζητησε να μη φυγει. Να καθισει να κανουμε μαθημα κι ας μας βαλει απουσιες. Ο καθηγητης εγνεψε τρεις φορες αρνητικα κι επειτα μας ζητησε να παρουμε καρεκλες και να καθισουμε γυρω του. Ξεκινησε ρωτωντας καποια παιδια αν ειναι καλυμμενα απο τη σχολη, αν τους λειπει κατι και τελος θελησε να μαθει τι σχεση εχει ο καθενας απο εμας με το θεατρο. Θελησε να μαθει γιατι θελουμε να γινουμε ηθοποιοι. Δε ζητησε να μαθει τους πρακτικους, επαγγελματικους λογους ουτε αρκεστηκε σε μια απαντηση του στυλ "με εκφραζει" η κατι παρομοιο. Οπως καταλαβαμε καποιοι απο εμας ζητησε κατα καποιον τροπο να προσπαθησουμε να αυτοπροσδιοριστουμε σε σχεση με την τεχνη του θεατρου. Τι παιρνουμε απο αυτην αλλα κυριως τι δινουμε μεσα απο αυτην. Γιατι μας κανει καλυτερους ανθρωπους, οπως ακουστηκε απο μερικους...Στην πορεια η κουβεντα γενικευτηκε. Αρχισαμε να μιλαμε, η πιο σωστα μιλουσε εκεινος με δυο τρεις απο εμας, οσους ηθελαν να σκεφτουν, για τη ζωη. Το θεατρο εχει κοινα χαρακτηριστικα με τη ζωη και τον ερωτα. Ενα απο αυτα τα κοινα, βασικο, ειναι πως και τα τρια ειναι εφημερα. Για τον λογο αυτον πρεπει να δινεσαι και να αφηνεσαι ολοκληρωτικα σε αυτα. Για να γινει ομως αυτο πρεπει να αποδεσμευτεις πληρως απο τον φοβο που σου προξενει ο θανατος τους. Ψαχνοντας μεσα σου βρισκεις πραγματα και φοβους για τον εαυτο σου που αν αντιμετωπισεις και αποδεχτεις απελευθερωνεσαι και ειναι πολυ πιθανοτερο να αρχισεις να ζεις οπως θελεις. Αφηνεσαι και τολμας. Το θεατρο, οταν συμβαινει απο τετοιους, συνειδητοποιημενους ανθρωπους, αφυπνιζει συνειδησεις που στην εποχη μας δε συμφερουν κανεναν. Διοτι τους συμφερουμε φοβισμενοι, υπνωτισμενοι και οχι συνειδητοποιημενοι και τολμηροι. Μπορει επισης να λεμε ολοι πως ειναι αδυνατο εμεις (ο καθενας ξεχωριστα) να αλλαξουμε τον κοσμο αλλα μας διαφευγει ηθελημενα η μη κατι πολυ σημαντικο: οτι ξεκιναμε πρωτα απο το τι θα θελαμε να αλλαξουμε στους αλλους γι' αυτο και το ολο εγχειρημα φανταζει αδυνατο. Αδιαφορουμε ομως να ψαχτουμε ο καθενας μεσα του ωστε να καλυτερεψουμε πρωτα εμεις οι ιδιοι που ουσιαστικα αποτελουμε τον κοσμο. Για να κανεις θεατρο και κανοντας θεατρο, απαιτειται να εχεις γνωρισει, αντιμετωπισει, αποδεχτει τον εαυτο σου και μεσα απο αυτο να καλυτερευεις οσο μπορεις καθε μερα. Ετσι θα μπορεσεις να αποδωσεις τα μεγιστα πανω στη σκηνη και τελικα να αγγιξεις και να προβληματισεις και οσους σε βλεπουν. Το θεατρο δεν ειναι αυτοσκοπος. Στην αρχαιοτητα ξεκινησε εχοντας ως στοχο κατα βαση την καθαρση. Αυτο επιτυγχανεται μεσα απο την απελευθερωση της ψυχης και του σωματος πρωτα πρωτα απο εμας τους ιδιους τους ηθοποιους. Κατα τη γνωμη μου το θεατρο εχει μεγαλη σχεση με την ψυχολογια. Ειναι αν μπορω να το πω ετσι, η ψυχολογια στην πρακτικη της αποδοση και εφαρμογη. Επι σκηνης. Αλλα φυσικα οχι απο ολους. Πρωτα πρωτα λοιπον κοιτας εσυ ο ιδιος μεσα σου αλλα και κατι ακομη που θα μπορουσε να σε κανει καλυτερο ανθρωπο ειναι το γεγονος οτι προκειμενου να αναλυσεις τον χαρακτηρα ενος ρολου για να του δωσεις ζωη μπαινεις στα μονοπατια της ψυχολογιας. Μαθαινεις να αιτιολογεις χαρακτηρες και πραξεις που μπορει εσυ ο ιδιος να μην εκανες ποτε αλλα ψαχνοντας τον ρολο σου βρισκεις τις αιτιες που τον οδηγησαν ωστε να φερθει οπως φερεται. Κι ετσι μαθαινεις σιγα σιγα να αιτιολογεις και τους αλλους γυρω σου αποφευγοντας τελικα να τους κρινεις. Η τουλαχιστον οχι αβιαστα. Για να επανελθω σε οσα ειπωθηκαν σημερα, καποια στιγμη μια κοπελα εθιξε τον προβληματισμο μηπως τελικα καταληγουμε οι ανθρωποι να τα κανουμε μπαχαλο (δικη μου εκφραση) επειδη ειναι στη φυση μας να ειμαστε περισσοτερο "κακοι". Φυσικα εχουμε δυο φυσεις μεσα μας. Οι περισσοτεροι απο εμας για να μην πω ολοι εχουμε εκτος απο φωτεινη και μια σκοτεινη πλευρα, ο καθενας ισως σε διαφορετικους τομεις. Αν ομως ημασταν συνειδητοποιημενοι θα ειχαμε βαλει αυτην μας την πλευρα απεναντι μας, θα την ειχαμε αντιμετωπισει και θα ξεραμε πως να τη χειριστουμε. Επιπλεον ας μην ξεχναμε και την τριτη μας "φυση" που δεν ειναι αλλη απο τη συνηθεια. Την οποια ουσισατικα αφηνουμε εμεις οι ιδιοι να γινει φυση μας με το να μην αντιδρουμε επι αιωνες σε πραγματα που θα θελαμε να μην υπαρχουν αλλα ο φοβος που λεγαμε πριν μας κανει να μην τολμαμε. Με αποτελεσμα να παγιωνονται. Αν αφηναν το θεατρο να υπαρξει ελευθερα θα μπορουσε να αφυπνισει πολλους. Εκτος ομως απο το γεγονος οτι δε συμφερει κανεναν μια παρασταση που θα καταφερει να προκαλεσει τον εντονο προβληματισμο, πλεον ουτε ο ιδιος ο κοσμος δε θα της εδινε ευκαιρια. Εχουμε μαθει στα ευκολα. Στο να γελασει λιγο το χειλακι μας. Στον ωχαδερφισμο. Ολα χρειαζονται, δε λεω. Ολα ομως οχι μονο τα ευκολα. Μηπως τελικα γι' αυτο δεν αλλαζει τιποτε κι οχι επειδη εμεις δεν μπορουμε "να αλλαξουμε τους αλλους";
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

1ο ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΝΕΡΑΙΔΟΚΟΣΜΟ

Καλημερα σε ολους απο την χωρα των νεραιδων και του παραμυθιου! Σημερα ξυπνησα με μια διαθεση ταξιδιαρικη και δημιουργικη...Δεν πηγα στη σχολη. Κοιταξα τον ηλιο απο το παραθυρο και πλημμυρισα φως και συναισθηματα. Αισθανομαι οτι το μυαλο μου κοβει βολτες τωρα που σας γραφω στα μερη της φαντασιας μου. Κοινως εχω ξεμυαλιστει και αντε να συμμαζευτω. Απο την αλλη γιατι να συμμαζευτω κιολας; Ξερετε τι ωραια που ειναι να περιπλανιεται το μυαλο σου σε παιδικα ονειρα; Και φυσικα καθε παιδικο ονειρο που σεβεται τον εαυτο του εχει σιγουρα νεραιδες. Αυτα τα ανθρωπομορφα πλασματακια με τα φτερα στους ωμους... Τοσο ελευθερα...Πιστευω στις νεραιδες. Βρισκονται μεσα στην καθε ανασα που παιρνει ο ζωντανος οργανισμος της φυσης. Ικανες να πεταξουν και να υπαρξουν χωρις δεσμευσεις, χωρις ορια. Οταν ημουν μικρη ηθελα να πιστευω οτι ειμαι μιση νεραιδα μιση ανθρωπος. Και πριν προλαβετε να μου ετοιμασετε το ασπρο πουκαμισακι που δενει πισω, τονιζω πως ημουν παιδακι! Ξερετε ομως ποσο θα μου αρεσε να μπορω να το πιστευω ακομη; Ηταν το μικρο μου μυστικο, αυτο που με ξεχωριζε απο τους αλλους, αυτο που με εκανε να ταξιδευω με τη φαντασια μου και στους δυο κοσμους μου. Δε θυμαμαι αν ειχα φανταστικο φιλο...Εγω ομως ειχα εναν ολοκληρο φανταστικο κοσμο δικο μου κι εκει μεσα εκανα ο,τι ηθελα. Σημερα τα θυμηθηκα ολα αυτα και ειπα να ξαναγινω λιγο παιδι...Θα ερθετε μαζι μου στον νεραιδοκοσμο; Θα σας δειξω απο που καταγομαι ;-) και θα σας ξεναγησω σε καθε γωνια του. Σας λεω οτι δε θα πιστευετε στα ματια σας! Μη με μαρτυρησετε ομως μετα! Οσα δειτε να μεινουν μεταξυ μας...

Λοιπον...ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΕ!





Διαβάστε περισσότερα...




"Ο Κοσμος"


"Ο κοσμος" ακολουθει την τρελη του πορεια, καταστρεφει κι αυτοκαταστρεφεται.
Και λοιπον; Ακομη μπορω να εκφραζω αυτα που νιωθω, ετσι δεν ειναι;
Γιατι να παψω να αισθανομαι; Για να πιστεψεις οτι ειμαι λογικη;
Για να μη φοβασαι οτι θα χαθω, για να πειστεις οτι θα επιβιωσω;
Επειδη "ο κοσμος" ειναι σκληρος;
Και πως θα τολμησω μετα να σε κοιταξω στα ματια με ενα προσωπο ιδιο με των αλλων;
Πως θα αντικρυσω τον εαυτο μου με μια ψυχη που απαρνηθηκε το ιδιο της το ειναι;
"Ο κοσμος" ειναι αδυσωπητος. Κατασπαραζει, κομματιαζει, δε συγχωρει.
Και λοιπον; Ακομη μπορω να λεω οσα πιστευω, ετσι δεν ειναι;
Γατι να παψω να μιλαω; Για να μην τρομαζεις καθε φορα που καποιος με στραβοκοιταει;
Για να μη μεινω μονη μου; Για να μην κακοκαρδιζεται "ο κοσμος" και μενω στο περιθωριο;
Και πως θα τολμησω να πω στον εαυτο μου το ψεμα οτι δε δειλιασα;
Πως θα λεω στη ζωη μου τα βραδια πως εχει νοημα;
"Ο κοσμος' ειναι αδικος, προδοτης, χυδαιος, εκμεταλλευτης.
Και λοιπον; Εγω μπορω να μην του μοιασω ετσι δεν ειναι;
Γιατι να μη διαφερω;
Για να μη στρεφονται πανω μου τα βλεμματα και λενε πως φταιω για ολα;
Και πως θα λεω μετα οτι δεν εγινα κι εγω ενα με οσα μισω;
Τι θα θαυμαζεις απο μενα αν γινω κι εγω τελικα "ο κοσμος";
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011





Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ


Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι Ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία.
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες».
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη».
Τα σύνορα τους στρατούς.
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει  η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωη.
Και τη Ζωη πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ’ ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Έρωτα στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.



ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα