Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

FOR MY LOST INNOCENCE
Με κοιταει η φιλη μου πριν λιγο απογοητευμενη και μου λεει "ψηφιστηκε"...σα να ειχε μια κρυφη ελπιδα οτι κατι θα γινοταν διαφορετικο, οτι δε θα το ψηφιζαν τελικα...Ταφοπλακα ειναι, μου λεει. Ταφοπλακα...

Κατι μισοπεθαμενα ονειρα
που ειχαμε στις γωνιες του μυαλου μας, 
τους εδωσαν μια κι αφησαν την τελευταια τους πνοη 
κοιτωντας μας καταματα μεχρι την τελευταια στιγμη. 
Αλλα οχι ρε ΤΟΜΑΡΙΑ του κερατα,
ΟΧΙ...δε θελω να σας περασει.
Δε θελω.
Και δε θα σας περασει ρε...
Εδω ειναι η ζωη μου. 
Εδω!
Μεσα στα χερια μου, κατω απ' τον ηλιο, 
στις ελπιδες που αρνιουνται να πεθανουν,
στα διεξοδα που σκαβει η φαντασια μου
και τα ματωμενα μου χερια
στα σαπια χωματα σας.
Δε θα μας θαψετε ρε κουφαλες...
Ποτε θα 'ρθει εκεινη η μερα
που θα θαφτειτε ζωντανοι κατω απ' την ιδια σας τη μποχα;
Εμεις θα σας θαψουμε ρε τομαρια...
Εμεις...
Κενες απειλες αγανακτισμενου;
Κενες; Ε; Κενες;
Θα μεινουν απλως κενες απειλες; 
Για να δουμε...
Θα ξερασω οργη στα κουφαρια σας ξεφτιλες 
και θα με κανετε εφτα φορες θανασιμα αμαρτωλη...
Οπλισατε το χερι του παιδιου που εχω μεσα μου 
προς υπερασπιση μιας χαμενης αθωοτηας
ομως αυτο...δε θα σας το συγχωρησω ποτε.

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011




Καθε βραδυ γλιστραω κρυφα απ' το κρεβατι μου
τρεχω μονη μου στους δρομους και ταξιδευω
δεν ακολουθω καμια πορεια, δεν εχω κανεναν προορισμο
καθε βραδυ απλως ξαναγεννιουνται τα απαγορευμενα
καθε βραδυ θυμαμαι τα χρωστουμενα μα ευτυχως ακομη
το αιμα στις φλεβες μου βραζει και δεν ξεχναω τ' απωθημενα
εχω ταξει, μπορει και να μην επρεπε, εχω ταξει σ' εκεινη να ζησω
κι οσα θελω μου ανηκουν, τα 'χω ταξει, ισως και να μην επρεπε,
τα 'χω ταξει σ' εκεινη
Ημιγλυκη γευση ονειρων μεσα σε ονειρα και μια γνωστη ζαλαδα μεθης...
...χορευω κι αφηνομαι...
Χορευοντας καπου αλλου, οχι εδω, χορευοντας δινω ψυχη και σωμα
σε οσα κομματια του εαυτου μου ακομη δεν εφτασα
Μα τα 'χω ταξει, ισως και να μην επρεπε, τα 'χω ταξει σ' εκεινη
Και θα τα κανω δικα μου, ισως και να μην πρεπει, μα θα τα κανω δικα μου.
Εγω και τα πρεπει δε συναντηθηκαμε ποτε... 



Διαβάστε περισσότερα...

Η Γερμανία απέτυχε να εξοφλήσει τα χρέη της τρεις φορές τον τελευταίο αιώνα.

Ένας καθηγητής του London School of Economics (LSE), λέει ότι η Γερμανία θα πρέπει να είναι καλή με τους Έλληνες, οι οποίοι δεν διεκδίκησαν την αποπληρωμή των επανορθώσεων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ελλάδα μπορεί να φαίνεται η χώρα με το πρωταρχικό χρέος της Ευρώπης, αλλά ένας οικονομικός ιστορικός έχει επισημάνει ότι η Γερμανία...
ήταν, στην πραγματικότητα, "ο μεγαλύτερος παραβάτης του χρέους του 20ου αιώνα".

Ο Albrecht Ritschl, καθηγητής στο London School of Economics, έχει "χτυπήσει" τους Γερμανούς για την εχθρική στάση τους προς την αγωνιζόμενη μεσογειακή χώρα, προειδοποιώντας ότι εάν η Γερμανία δεν είναι προσεκτική, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αξιώσεις από το θυμό των Ελλήνων για την μη καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων.

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το γερμανικό κοινό είναι 90 % κατά της ανάληψης μιας δεύτερης διάσωσης της Ελλάδας, ένα έθνος που το βλέπουν ως σπάταλο με υπερβολικά μεγάλες κρατικές συντάξεις.

Όμως, σε συνέντευξή του στο Der Spiegel ο Ritschl επισημαίνει ότι, η ίδια η Γερμανία απέτυχε να εξοφλήσει τα χρέη της τρεις φορές τον τελευταίο αιώνα.

Πρώτα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο η Πόλεμο Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, είχε δανειστεί χρήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποπληρώσουν τις αποζημιώσεις στις συμμαχικές δυνάμεις της νίκης. Αυτά τα χρήματα εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του κραχ στη Γουόλ Στριτ - με μεγάλο κόστος για τις ΗΠΑ.

Στη συνέχεια, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία δεν πλήρωσε την καταβολή αποζημιώσεων στις χώρες - όπως η Ελλάδα - που είχε εισβάλει.

Σύμφωνα με μια συνθήκη του 1953, το ζήτημα των αποζημιώσεων θα έπρεπε να επανεξεταστεί μετά την επανένωση το 1990. Αλλά ο Ritschl λέει:
Με την εξαίρεση της αποζημίωσης που καταβλήθηκε στους εργάτες-κρατούμενους, η Γερμανία δεν κατέβαλε αποζημιώσεις μετά το 1990 - και δεν πλήρωσε τα δάνεια και το κόστος κατοχής στις χώρες που είχαν καταλάβει κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ούτε την Ελλάδα αποζημίωσε..

Ο Ritschl καθιστά σαφές και πιστεύει ότι, η οικονομική επιτυχία της Γερμανίας - συναγωνίζονται με την Κίνα να γίνει η πρώτη εξαγωγέας στον κόσμο των βιομηχανικών αγαθών - κατέστη δυνατή μόνο "με την παραίτηση εκτεταμένων πληρωμών χρεών και την παύση των αποζημιώσεων στα θύματα του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου.

Στην Ελλάδα, λέει, «κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική ευημερία της προς τη χάρη των άλλων εθνών»

Ο Ritschl προειδοποιεί ότι εάν η Γερμανία διατηρήσει αυτή την ανταγωνιστική στάση της, η Ελλάδα - και άλλες ευρωπαϊκές χώρες - μπορεί κάλλιστα να εγείρουν το θέμα των αποζημιώσεων και πάλι.

Όσο για τη σημερινή κρίση, Ritschl πιστεύει ότι θα πρέπει να υπάρξει μια χρεοκοπία σε όλα εκτός κατ όνομα.
Οι πιστωτές θα πρέπει να ξεχάσουν μέρος των χρημάτων που τους οφείλονται από την Ελλάδα - και ορισμένες τράπεζες να ζορισθούν.
"Για τη Γερμανία», λέει, "αυτό θα μπορούσε να κοστίσει, αλλά θα πρέπει να πληρώσει με κάποιο τρόπο....

πηγη: http://www.ramnousia.com/2011/06/blog-post_4674.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Ramnousia+%28%3Ccenter%3ERAMNOUSIA%3C%2Fcenter%3E%29&utm_content=FaceBook
Διαβάστε περισσότερα...

28-29/6 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΑΘΗΝΑ
ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
Αναχωρηση λεωφορειων 28/6, στις 10μμ απο Λευκο Πυργο.
Πληροφοριες στη γραμματεια του λευκου πυργου
Δηλωσεις συμμετοχης 12 ωρες πριν την αναχωρηση

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Συμμετεχουμε στις συγκεντρωσεις- πορειες
των αγανακτισμενων του Λευκου Πυργου.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Εκατονταδες χιλιαδες εργαζομενοι, ανεργοι, φοιτητες, συνταξιουχοι, μεταναστες την Tεταρτη 15/6 βουλιαξαμε το Συνταγμα, το κεντρο της Θεσσαλονικης και δεκαδες πλατειες σε ολη τη χωρα. Χιλιαδες απεργοι ενωσαν τη φωνη τους διατρανωνοντας οτι δε θα αποφασιζουν πια για εμας χωρις εμας, οτι το μεσοπροθεσμο δε θα περασει.

Παραλληλα, σε πολλες πολεις της Ελλαδας πραγματοποιηθηκαν καταληψεις δημαρχειων και κτιριων περιφερειων. Ειναι ενα παραδειγμα δρασης, μια πρωτοβουλια που πρεπει να εξαπλωθει παντου.

Η σιδηροφρακτη βουλη, η αστυνομοκρατουμενη Αθηνα και οι... βουλευτες που καταφεραν να μπουν στη βουλη μονο με τη συνοδεια των ειδικων δυναμεων της αστυνομιας απεδειξαν οτι εχει χαθει και το τελευταιο ιχνος κοινωνικης νομιμοποιησης της κυβερνησης.

Οι δολοφονικες αστυνομικες επιθεσεις, η ωμη κρατικη βια και οι προβοκατορικες ενεργειες δε λυγισαν χιλιαδες διαδηλωτες που πρεμειναν στο Συνταγμα εν μεσω χημικων δακρυγονων.

Οι πολιτες ολης της Ελλαδας με την αποφασιστικοτητα τους εγραψαν ιστορια. Ειναι η πρωτη φορα μετα τα Ιουλιανα που ο λαος οδηγει στην καταρρευση μια κυβερνηση. Ειναι αυτονοητο οτι θα μεινουμε στις πλατειες μεχρι να φυγουν και να μην επιστρεψουν με οποιοδηποτε προσωπειο, ολοι οσοι δημιουργησαν το σημερινο αδιεξοδο: ΔΝΤ, μνημονια, τροικα, ΕΕ κυβερνησεις, τραπεζες και ολοι οσοι μας εκμεταλλευονται.

Ουτε ο ανασχηματισμος ουτε οποιαδηποτε μορφη οικουμενικης κυβερνησης που θα συνεχισει στο δρομο του μνημονιου και της τροικας δεν προκειται να μας διωξει απο τους δρομους. Το μεσοπροθεσμο δε θα ψηφιστει, οποιον και να εχουμε απεναντι μας. Οι ελιγμοι του πολιτικου συστηματος και της κυβερνησης δε μας ξεγελουν. Δε διαπραγματευομαστε και δεν επαναδιαπραγματευομαστε. Η ψηφος εμπιστοσυνης στην κυβερνηση ειναι ψηφος εμπιστοσυνης στο μνημονιο και στο μεσοπροθεσμο.

Καλουμε ολα τα σωματεια να προχωρησουν σε επαναλαμβανομενες απεργιες. Όπως και στην πλατεια Λευκου Πυργου, ετσι να μεταφερουμε την πραγματικη δημοκρατια και στον χωρο της δουλειας μας. Να συζητησουμε με ολους τους συναδελφους μας και συλλογικα να αποφασισουμε την καθολικη συμμετοχη μας στην επομενη απεργια.

Καθε μερα στην πλατεια Λευκου Πυργου, καθε βραδυ στη συνελευση.

Αλληλεγγυη στους τραυματιες και στους συλληφθεντες την ημερα της απεργιας για τους οποιους ζηταμε την αμεση απελευθερωση.

Καλουμε ολο το λαο τις ημερες ψηφισης του μεσοπροθεσμου να συμμετεχουμε στη 48ωρη απεργια και να κατακλυσουμε ολες τις πλατειες και τους δρομους της χωρας.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ
Η λαικη συνελευση ξεκινα στις 7μμ

28-29/6 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ
-Στηριζουμε την περικυκλωση της Βουλης
Αναχωρηση 28/6, στις 10μμ απο Λευκο Πυργο
-Συμμετεχουμε στις συγκεντρωσεις- πορειες των αγανακτησμενων του Λευκου Πυργου στη Θεσ/νικη.

Αγανακτισμενοι στον Λευκο Πυργο

(απο φυλλαδιο)
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011


Tenesse Williams
Ο Τομας Λανιε Ουιλλιαμς, οπως ηταν το πραγματικο ονομα του Τενεσσι Ουιλλιαμς, γεννηθηκε στο Κολουμπους του Μισσισσιπη το Μαρτιο του 1911.Ηταν το δευτερο παιδι της οικογενειας. Η μητερα του προερχοταν απο αριστοκρατικη οικογενεια, ηταν ομορφη, νευρωτικη και κουναλουσε εναν σνομπισμο λογω της καταγωγηες της. Ο πατερας του δουλευε ως πλασιε σε μια μεγαλη εταιρεια παπουτσιων κι ετσι ελειπε συχνα απο το σπιτι. Μεσα στα χρονια ανεπτυξε μια ασχημη σχεση με το αλκοολ και οι βιαιες εξαρσεις του εγιναν συνηθες φαινομενο.


Ο Τομ ειχε μια πολυ ιδιαιτερη σχεση με την αδερφη του που ηταν ενας ευαισθητος ανθρωπος και ευαλωτος συναισθηματικα στο βαθμο που αργοτερα θα χασει την ισορροπια θα υποστει λοβοτομη και θα ζησει μεχρι το τελος της ζωης της σε ιδρυματα.


Η οικογενεια του εθρεψε κι ενεπνευσε πολλους απο τους χαρακτηρες στα εργα του Τενεσσι Ουιλλιαμς αφου με καποιον τροπο οτι υπηρχε στη ζωη του ζουσε και στα εργα του. Ο ιδιος σε μικρη ηλικια καθηλωθηκε απο μια ασθενεια που του παρελυε τα ακρα και περιοριστηκε στο σπιτι με μονη συντροφια την αδερφη του και την κουβερναντα της. Ο πατερας του εδειχνε απογοητευμενος απο τη θυληπρεπεια και τη μαλθακοτητα που εβλεπε στον ασθενικο γιο του, γεγονος που δε συμβαδιζε με τους σκληρους αντρες του νοτου και τις ευγλωτες γροθιες τους. Αυτο εκανε τη μητερα του να στρεψει όλη την προσοχη της στον μικρο Τομ και εδωσε ωθηση στην φαντασια του παιδιου σαν ενα μεσω φυγης αρχικα.


Μεγαλωνοντας πηγε να σπουδασει δημοσιογραφια σε ενα καλο πανεπιστημιο. Ο ιδιος δεν ικανοποιηθηκε και σταδιακα αφηνε τις σπουδες του κι εστελνε ποιηση και διηγηματα του σε διαφορους λογοτεχνικους διαγωνισμους για να δοκιμασει την τυχη του και να...
αποκτησει ισως καποιο μικρο εισοδημα.
Σε γενικες γραμμες δεν τα πηγε καλα στο να ακολουθησει μια συμβατικη ζωη. Στις λεσχες των πανεπιστημιων ηταν ενας ντροπαλος αντικοινωνικος νεος μπροστα σε μια γραφομηχανη. Στο στρατο δεν μπορεσε ν' ανταπεξελθει. Ο πατερας του τον πηρε να δουλεψει στο εργοστασιο παπουτσιων. Ο Τομ, 21 χρονων με μπλε κολαρο και μονοτονια απο τις εννια μερι τις πεντε. Οποιον σνομπισμο η φαντασιοπληξια ειχε κληρονομισει απο τη μητερα του, γκρεμιστηκε μεσα σε τρια-τεσσερα χρονια που δουλευε εκει. Για να μη νιωθει νεκρος υποσχεθηκε στον εαυτο του να γραφει κατι καθε εβδομαδα, ξενυχτωντας με καφε, τσιγαρα και τον ηχο της γραφομηχανης. Στα 24 το νευρικο του συστημα κλονιστηκε σοβαρα κι ετσι αφηνει τη δουλεια στο εργοστασιο.
Οι γονεις του χωριζουν.
Η ενεργεια του στρεφεται και παλι στις σπουδες. Σπουδαζει λογοτεχνια και θεατρο. Συμμετεχει στο συλλογικο γραψιμο ενος εργου. Οταν ανεβηκε το εργο κατι συνεβη μεσα του."Το θεατρο μου εσωσε τη ζωη!"λεει ο ιδιος. Τοτε ειναι που αλλαζει και το ονομα του, ισως λογω της βαριας νοτιας προφορας του..
Απο εκει και περα ο δρομος φαινεται να ανοιγει. Το 1945 ανεβαινει ο γυαλινος κοσμος, που σημειωνει μεγαλη επιτυχια και ακολουθει το εργο Το λεωφορειο ο ποθος. Γυρω στις αρχες του '50 τα δυο αυτα εργα του γυριζονται στον κινηματογραφο και τα γνωριζει πλεον ενα πολυ πλατυτερο κοινο.
Ακολουθουν πολλα εργα στα οποια δημιουργουνται καταστασεις και πρωταγωνιστουν χαρακτηρες εμπνευσμενοι μεσα απο την πολυταραχη του. Ισως το γραψιμο να ειναι για αυτον καποιου ειδους καθαρσις και καταγγελιας. Περα απο τα εντονα ψυχογραφικα χαρακτηριστικα και τους ζωντανους χαρακτηρες που πλαθει, μες στα εργα του διαφαινεται και μια ανησυχη συνειδηση με ριζοσπαστικη πολιτικη σκεψη αλλα και λεπτο χιουμορ. Στο Καμινο Ρεαλ μεσα απο το φανταστικο μεταφορικο κοσμο γεματο ρομαντικους ιδεαλιστες, διαφαινεται μια Αμερικη οπου συμφωνα με τον ιδιο "η ανοιξη της ανθρωποτητας εχει ξηραθει" . Στο Ορφεας στον Αδη η ηρωιδα ανακαλυπτει οτι ο πατερας της σκοτωθηκε απο την Κου Κλουξ Κλαν γιατι δεν μπορεσε να προβει σε ρατσιστικη συμπεριφορα και πραξη. Το πλαισιο μεσα στο οποιο κινουνται οι τοσο λεπτοδουλεμενοι χαρακτηρες ειναι πολιτικο. Μεσα απο ενα πολιτικο πρισμα μπαινει στα εργα του και το θεμα της ομοφυλοφιλιας. Ο ιδιος μετα απο καποιες αποτυχημενες σχεσεις με γυναικες αποδεχτηκε τη σεξουαλικοτητα του.
Μπορουσε να δει τη γελοιοτητα της ανθρωπινης υπαρξης και ισως απο εκει να πηγαζει το χιουμορ του και ο αυτοσαρκασμος του. Μετα τη δεκαετια του '60 και μετα απο δυσκολες καταστασεις και απωλειες η στροφη του στο ποτο και τα ναρκωτικα οξυνθηκε. Ιδιαιτερα μετα τον θανατο του συντροφου του (Φρανκ Φιλιπ Μερλο) επεσε σε μελαγχολια που εντεινοταν με τον φοβο οτι και αυτος οπως η αδερφη του θα περνουσε το οριο της τρελλας. Υποβληθηκε στη Θεραπεια του Δρ. Τζακομπσον (η αλλιως dr. Feelgood) που συνδυαζε αμφεταμινες με ηρεμιστικα για να "θεραπευει".
Στοιχεια καταγγελιας αυτου του συστηματος απο το οποιο ο ιδιος δεν μπορεσε να ξεφυγει, Υπαρχουν και στο εργο "Ξαφνικα περισυ το καλοκαιρι" οπου η ηρωιδα αντιμετωπιζει την πιθανοτητα λοβοτομης επειδη λεει απλα την αληθεια.
Ειπε καποτε για τον ρολο του καλλιτεχνη "Το ν εισαι Καλλιτεχνης ειναι να εισαι Επαναστατης", λογια που καποιοι τα φοβηθηκαν κι αλλοι τα παρεξηγησαν.
Ο Τενεσσι Ουιλλιαμς πεθανε στο ξενοδοχειο οπου εμενε τον Φεβρουαριο του 1983.

ink

πηγη: εντυπο Facta non Verba περιοδικη εκδοση για τη συλλογικη δημιουργια Μαιος 2011 #21

Εργα του:
Κεριά στον Ήλιο (1936)
Φυγάς (1937)
Ανοιξιάτικη Θύελλα (1937)
Όχι για αηδόνια (1938)
Μάχη των Αγγέλων (1940)
Το πορτρέτο μιας Μαντόνας (1941)
Λαίδη Φθειροζόλ (1941)
Γυάλινος Κόσμος (1944)
You Touched Me (1945)
Stairs to the Roof (1947)
Λεωφορείον ο Πόθος (1947)
Καλοκαίρι και καταχνιά (1948)
Τριαντάφυλλο στο στήθος (1951)
Καμίνο Ρεάλ (1953)
Μίλα μου σαν τη βροχή (1953)
Λυσσασμένη Γάτα (1955)
Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι (1958)
Κάτι που δε λέγεται (1958)
Γλυκό πουλί της νιότης (1959)
Περίοδος προσαρμογής (1960)
Η νύχτα της Ιγκουάνα (1961)
Ο τελευταίος επισκέπτης (1963)
Τραγική αρλεκινάδα (1966)
Το βασίλειο της γης (αρχικά, Οι εφτά κάθοδοι της Μυρτλ, 1968)
Στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του Τόκυο (1969)
Ο κύριος Μέρριγουέδερ θα γυρίσει από το Μέμφις; (1969)
Μικρές έξυπνες προειδοποιήσεις (1972)
Έργο για ΄δύο πρόσωπα (1973)
Το σημάδι του διαβόλου (1975)
Αυτό είναι διασκέδαση (1976)
Vieux Carré (1977)
Ουρά τίγρης (1978)
Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή (1979)
Ρούχα για καλοκαιρινό ξενοδοχείο (1980)
Τα ημερολόγια του Τριγκόριν (1980)
Something Cloudy, Something Clear (1981)
Ετοιμόρροπο σπίτι (1982)
Προς κατεδάφιση
Χαιρετισμούς από την Μπέρτα
Υπόθεση Μιμόζες
Άμερικαν Μπλουζ
Η αδέσμευτη
Σκοτεινό δωμάτιο




Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011



Αυτοι που γρατζουναν τους τοιχους τα βραδια
με μια γουλια κρασι στο στομα
και δυο πληγες στα χειλη απο κουβεντες αιχμηρες
ειναι οι ιδιοι φυλακισμενοι απ' τους καιρους
Σκισμενα ρουχα σωριασμενα στα κοκαλιαρικα κορμια τους.
Σκονισμενα αισθηματα στριμωγμενα στο μισοτρελο ειναι τους
Κουβαλαν τους εαυτους τους λες και κανουν αγγαρεια
Περα δωθε περα δωθε στα πρεπει και τα μπορει
Περα δωθε περα δωθε στην ελευθερια και την πραγματικοτητα
Ειναι οι ιδιοι φυλακισμενοι μεσα στα χτες
Σαπιες ιδεολογιες και γκριζες λεξεις ο κοσμος
Κι αυτοι με γερασμενα προσωπα γρατζουνανε τους τοιχους
φυλακισμενοι στα κελια της δυσωδιας των αλλων
Για μια γραφικη δικαιοσυνη ζουν και πεθαινουν
Καθε μια ανασα τους η πρωτη και τελευταια κρυβει οργη
Περα δωθε περα δωθε αναμεσα στις τελευταιες απελπιδες ελπιδες τους
Κι επειτα τι;
Ματωμενα νυχια καταμαυρα απο τους μουχλιασμενους τοιχους.
Κονταινουν τα δαχτυλα μα οι τοιχοι δεν πεφτουν
Ειναι ενας, δυο, τρεις...ειναι τεσσερις....

Ισως αν ηταν ολοι...ισως αν ηταν ολοι να επεφτε ο τοιχος
Ισως αν ηταν ολοι...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Καλημερα σε ολους!! Χτες ειχα γενεθλια, μικρυνα εναν χρονο (γιατι εγω ετσι νιωθω) και μπορω να πω οτι περασα πολυ καλα! Περιμενω τις ευχες σας ε; :)







Θελω να ζησω ξανα την ενοχη των αθωων ερωτων μου
Εκεινων που ενιωσα αμεσως μολις ανακαλυψα το μυστικο του εαυτου μου
Μα μεγαλωνω κι αυτό με φοβιζει
Θα είναι πια αθωοι οι ενοχοι ερωτες μου;
Θα ξανανιωσω ποτε όπως εκεινη την πρωτη φορα;
Θα σκυρτισει η καρδια και το κορμι όπως τοτε,
για καποιον πολλα υποσχομενο ανεκπληρωτο ερωτα;
Θ' ανατριχιασει και παλι το ειναι μου μεσα σε μια κρυφη αγκαλια;
Θα με κοιταξουν δειλα δυο ματια με φοβο και νοημα;
Νοσταλγω εκεινα που δεν επρεπε να γινουν κι εγιναν
Αναπολω οσα δεν επρεπε να ειπωθουν μα ειπωθηκαν
Μα πιο πολυ μετανιωνω για οσα δεν επρεπε να συμβουν
κι εγω φοβηθηκα να τα ζησω...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ





Μιας και ειναι σημερα η παγκοσμια ημερα μουσικης ειπα να ανεβασω κι εγω δυο τραγουδακια...Ενταξει το πρωτο δεν ειναι ακριβως αυτο που λεμε χαρουμενο αλλα ειναι πολυ ωραιο και μου εχει κολλησει εδω και καποιες μερες.

Κι ενα ελληνικης παραγωγης. Cayetano και ο μοναδικος Sixtwelve (Aris Basias) στη σκηνοθεσια και επιμελεια του βιντεο!





Μεχρι προτεινος δεν ηξερα οτι η σημερινη μερα ειναι αφιερωμενη στη μουσικη. Γιατι οχι ομως; Η μουσικη ειναι επικοινωνια, εκφραση, συναισθημα, ξεσπασμα, ενταση, ερωτας, ζωη, ζωντανια, εκσταση!




Διαβάστε περισσότερα
Διαβάστε περισσότερα...


ΠΑΝΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Όλοι παρόντες στην αγωνιστική κινητοποίηση των ανθρώπων του χώρου της Τέχνης , την Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011, στις 11.00 π.μ., Θα συγκεντρωθούμε μπροστά στο Μουσείο της Ακρόπολης (είσοδος Αρεοπαγίτου) και θα πορευτούμε στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Τη στιγμή που ο πλούτος των Μεγάρων της πολιτιστικής βιομηχανίας υψώνεται γύρω μας, η εξαθλίωση των συντελεστών της Τέχνης μεγαλώνει. Αυτή τη στιγμή είναι που η λέξη ανατροπή έρχεται στο στόμα όλων μας.

Να μη λείψει κανείς

Στην κινητοποίηση συμμετέχουν οι ακόλουθοι φορείς:

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ, ΒΙΝΤΕΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ
«ΜΙΚΡΟ» ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ
ΕΝΩΣΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΛΑ ΤΗΣ ΕΡΤ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΟΣ Ε.Λ.Σ.
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΩΔΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΕΝΩΣΗ ΛΥΡΙΚΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΤΑ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΟΤΑ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΑΚΡΟΑΜΑΤΟΣ
ΕΝΩΣΗ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
ΕΝΩΣΗ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΩΝ ΣΤΙΧΟΥΡΓΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

* * * *

Απο: ΜΙΚΡΟ Σωματείο

Διαβάστε περισσότερα
Διαβάστε περισσότερα...


Κάλεσμα στους πολίτες να δώσουν μαζικά το «παρών» στο συλλαλητήριο της Τρίτης, στο Σύνταγμα, απευθύνουν οι «Αγανακτισμένοι», με αφορμή την ολοκλήρωση της συζήτησης στη Βουλή και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Για τον ίδιο λόγο, συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος (7 μ.μ.) διοργανώνει και η ΑΔΕΔΥ, προαναγγέλλοντας τη συμμετοχή της στη 48ωρη απεργία που έχει εξαγγείλει η ΓΣΕΕ τις ημέρες ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.

Oι «Αγανακτισμένοι», με σύνθημα «εμείς δίνουμε την ψήφο μη εμπιστοσύνης» δίνουν ραντεβού για 28η ημέρα και μάλιστα σχεδιάζουν να στήσουν την δική τους κάλπη για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν:

«Την Tρίτη 21 Ιουνίου ο Πρωθυπουργός ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης για την ‘νέα’ του κυβέρνηση. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε ότι ‘φυλλοροούμε’, αλλά εμείς... κάθε Κυριακή γινόμαστε περισσότεροι. Την Τρίτη στις 19:00 δίνουμε και εμείς στην δική μας κάλπη του Συντάγματος ψήφο ΜΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ. Αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα δεν μπορούν να το λύσουν, όσους ανασχηματισμούς και αν κάνουν. Όσες καρέκλες και αν αλλάξουν, δεν μας αφορά.Το μεσοπρόθεσμο δεν θα περάσει.

Καλούμε όλους τους φίλους και συναγωνιστές να γεμίσουν τις πλατείες σε όλη την Ελλάδα. Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία να βρεθούν μαζί μας στο Σύνταγμα.

Καλούμε τους αγρότες, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους μικρομεσαίους επαγγελματίες, Έλληνες ή μετανάστες, μανάδες και παιδιά, γιαγιάδες και παππούδες. Στη βία τους απαντάμε: το όπλο μας είναι η αλληλεγγύη μας και η ψυχή μας και τους λέμε ότι σιμά στις μπαλωθιές τους υπάρχει και ο λυράρης. Όλοι και όλες στο Σύνταγμα την Τρίτη 21-6 από τις 19:00 να φωνάξουμε δυνατά:δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν κυβέρνηση – τρόικα – χρέος».

Κάλεσμα ΑΔΕΔΥ

«Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, αποτέλεσμα και των αγωνιστικών παρεμβάσεων των εργαζομένων και όλης της κοινωνίας, δεν πρέπει να δημιουργήσουν καμιά αυταπάτη. Οι εργαζόμενοι και το συνδικαλιστικό κίνημα κρίνουν την κάθε κυβέρνηση από την πολιτική της απέναντι στα προβλήματά τους και τα προβλήματα της κοινωνίας. Η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης και το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε, δεν σημαίνουν αλλαγή πολιτικής αλλά εμμονή στην ίδια αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΑΔΕΔΥ, τονίζοντας:
«Τα αντιλαϊκά μέτρα του μεσοπρόθεσμου προγράμματος όπως η παραπέρα περικοπή μισθών και συντάξεων, αύξηση της έμμεσης και άμεσης φορολογίας, μείωση του εφάπαξ και των επικουρικών συντάξεων, ξεπούλημα των ΔΕΚΟ και της δημόσιας περιουσίας θα συνοδευτούν με αντιδραστικές θεσμικές παρεμβάσεις όπως η κατάργηση της μονιμότητας, η κατάργηση των συνδικαλιστικών και συλλογικών δικαιωμάτων κ.λπ».

«Συγκεντρωνόμαστε έξω από τη Βουλή και διατρανώνουμε την αντίθεσή μας στις αντιλαϊκές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ανεξάρτητα από το ποιος τις ασκεί και θα τις ασκήσει. Δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης σε μια άλλη πολιτική που κριτήριό της θα είναι οι ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας και όχι των δανειστών και των κερδοσκόπων» υπογραμμίζει η ΑΔΕΔΥ, ζητώντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος «για τη νέα συνθήκη στη χώρα μας και σ’ όλη την Ευρώπη».

Η ΓΣΕΕ, από την πλευρά της, έχει ήδη εξαγγείλει 48ωρη γενική απεργία κατά τις ημέρες συζήτησης και ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στην Ολομέλεια της Βουλής, ενώ την Τρίτη -ημέρα πανευρωπαϊκής δράσης των συνδικάτων- θα προχωρήσει σε διάβημα διαμαρτυρίας στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. Επίσης, αντιπροσωπεία της ΓΣΕΕ θα συμμετάσχει στην ευρωδιαδήλωση στο Λουξεμβούργο.

πηγη: theinsider

Διαβάστε περισσότερα...
Τελειωσαν και οι παρουσιασεις οποτε οφειλω να ομολογησω με πιο ψυχραιμη πλεον ματια οτι ηταν μια παρα πολυ ομορφη εμπειρια. Στην τελευταια παρασταση δρασαμε και ως τεχνικοι πραγμα που μας αγχωσε πιο πολυ αλλα μας εμαθε πολλα. Ο κοσμος ηταν περισσοτερος απ' οσο υπολογιζαμε και τα πηγαμε αρκετα καλα. Μικρολαθακια φυσικα εγιναν αλλα ηταν στην πλειονοτητα τους τετοια που μπορεσαν να καλυφθουν. Εχουν κι αυτα την πλακα τους ομως. Εμενα μου εμεινε μια γευση γλυκια...Και του χρονου λοιπον!

Expose yourself to art
(η εικονα εξωφυλλου του προγραμματος της τελευταιας παρουσιασης)




Λιγο πριν την υποκλιση αναψαμε ενα κερι και καναμε εναν κυκλο. Ετσι, περνωντας το κερι απο χερι σε χερι ειπαμε τα ονειρα μας στο μισοσκοταδο. Αλλοι ειπαν τ' αληθινα αλλοι εκαναν πλακα για να μη βαρυνει το κλιμα. Κλεινω λοιπον λεγοντας μπροστα στη φλογα του κεριου:

"Ονειρευομαι...μια ζωη χωρις απωθημενα."
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011



 ΣΑΡΩΝΕΙ!
ΣΑΡΩΤΙΚΟΣ Ο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ! ΤΙ; ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;; ΜΩΡΕ ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΑΡΩΣΕ ΛΕΜΕ! ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΛΑΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ, ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ...ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΟΥΜΕ...

 "Διαβάστε περισσότερα".
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011



Σκεφτομουν χτες τι θα μπορουσα να γραψω...τι να γραψω για μια μερα σαν τη χτεσινη; Απο το μυαλο μου περασαν σταδιακα σκεψεις καθε ειδους, καθε συναισθηματος, καθε χρωματος και καθε διαθεσης. Καποια στιγμη αρχισε να αχνοφαινεται ακομη και μια ελπιδα εστω και καποιας δειλης αλλαγης αλλα εσβησε λιγη ωρα μετα. Αν μετα τα χτεσινα η μονη λυση στην οποια κατεληξαν ειναι ο ανασχηματισμος εγω τι αλλο να πω; Τα λεει ολα η σιωπη. Στα λογια. Γιατι στις πραξεις ελπιζω τωρα που ξυπνησαμε (;) σα λαος να μην ξανακοιμηθουμε... Το τι ακουμε δεν περιγραφεται...δεν περιγραφεται γι' ακομη μια φορα...Μου εχουν πεσει τ' αυτια και συνεχιζω να αναρωτιεμαι. Τι αλλο πια; Τι;;;;;

 
"Διαβάστε περισσότερα". 
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011



Κατι που ειμαι περιεργο


Απολογισμος

Γκρινιάζω, φωναζω, αγχωνομαι και αγωνιω αλλα στη σχολη φετος εκανα μια επανεκκινηση της ανθρώπινης πλευρας μου ως εναν βαθμο...Θα μου λειψει κι ας μην ειναι τελεια. Θα μου λειψει κι ας έχει τα στοιχεια μιας επιχειρησης που ξενερωνουν οποιονδηποτε γουσταρει να φαντασιώνεται την τέχνη ως κατι ρομαντικο. Θα μου λειψει αν και θα κανω ακομη και το καλοκαιρι προετοιμασια για τις εξετάσεις που προκειται να δωσω το φθινοπωρο στο υπουργειο πολιτισμου. Να κατι που δε θελω να σκέφτομαι ακομη. Αν γινοταν να μην το σκεφτω και ποτε θα ηταν ακομη καλύτερα γιατι οι εξετασεις, οι κριτικές επιτροπες και τα παρομοια με παραλυουν. Θα μου λειψει λοιπον γιατι με ξυπνησε και με συνέδεσε με τον κοσμο οσο αυτο ειναι εφικτο για εναν τυπο σαν εμενα. Εναν τυπο μυστηριο, αντικοινωνικό μεσα στην κοινωνικοτητα του, καθολου μοναχικο μα τοσο απομακρο, φοβερα φιλικο μέσα στη συστολη του, τοσο αμιλητο και τοσο ομιλιτικο την ιδια στιγμη. Σας μπερδεψα; Δεν ειστε οι μόνοι  Απο τη στιγμη που εχασα πριν αρκετα χρονια ανθρωπους που θεωρουσα κακιστα ως πραγματικούς μου φιλους δυσκολευομαι πολυ να ενταχτω σε ενα κοινωνικο συνολο η σε μια παρεα με την τυπική εννοια του ορου. Εχω φιλους φυσικα, δεν ειμαι σαν την καλαμια στον καμπο. Αλλα οι άνθρωποι που ειναι διπλα μου ειναι γιατι εκεινοι με προσεγγισαν, γιατι εκεινοι εκαναν υπομονη, με κέρδισαν, με ενεπνευσαν κι ετσι γνωρισαν τις πτυχες του χαρακτηρα μου εκεινες που κρατωντας άμυνα επιτιθενται κρυμμενες απο τους πολλους. Για να το πω απλα κανεις (η μαλλον σχεδον κανεις) δε με ξέρει, σε κανεναν δε μιλαω αν δε μου μιλησει πρωτος και παλι με δυσκολια αν αυτος δε δειχνει ικανός να με μαθει και να γουσταρει την παραξενη πλευρα μου. Κατι επιτιθεται αμυνομενο μεσα μου στον κόσμο γυρω μου. Θα μου πειτε τωρα, ποια νομιζεις οτι εισαι πια; Το εχω ξαναπει αυτο, δεν εννοώ οτι είμαι καμια σπουδαία παρουσία που θέλει ειδικη μεταχείριση η κάτι φοβερο αλλα εχω κι εγω τη διαφορετικοτητα μου. Οπως και ολοι εσεις σε διαφορους τομεις.  Στη σχολή θελοντας (πιο πολυ) και μη ηρθα σε επαφη με κοσμο και μου πηγα κοντρα σε πολλά προκειμένου να ανταπεξελθω στις απαιτήσεις της. Πραγμα που αρέσκομαι να κανω εξαιτιας καποιου ειδους μαζοχισμου που με διακρινει. Μου παω κοντρα κι αλλάζω πολλα φαινομενικα δεδομενα του χαρακτηρα μου αν αυτα μου τη σπανε εστω και λίγο. Καλα, προσπαθώ τουλαχιστον. Δεν καταφερα να κανω κολλητη παρεα με καποιο απο τα παιδια εκει αν και αρκετά απο αυτα τα συμπαθω πολυ και ενα-δυο τα θεωρω πιο κοντα μου. Δεν καταφερα γιατι ξεμαθα. Τώρα θα νομιζετε οτι ειμαι ανθρωπος των σπηλαιων που βγαινει το βραδυ να κυνηγησει και τη μερα κρύβεται σα φυγας στα βουνα. Δεν ειναι ετσι. Ειμαι ομως ανθρωπος που φαινεται συνεχως οι κραταω πράγματα για μενα, οτι κατι κρύβω, οτι κάπου ταξιδεύω μόνη μου και  περίεργη οτι, οτι, οτι, οτι...Δεν ειναι ψεματα αυτο. Κατι κραταω για μενα, κάτι κρύβω και είμαι περίεργη...ειμαι τοσο διαφορετικη οσο ολοι εκει εξω. Αλλα οι ανθρωποι που μπορουν να με κερδίσουν γιατι θα τους εχω κερδισει πρωτα εγω λιγοστευουν. Πρεπει να ξερεις με ποιον εχεις να κανείς για να δηλωσεις φιλος του μετα κατ' επιλογη... Για να επανέλθω ομως, θα μου λείψει η σχολή τωρα το καλοκαίρι. Είμαι περιεργη να δω του χρόνου ποσοι από οσους ήταν φετος θα παραμείνουν. Για να δούμε... 


Έρχεται η εβδομάδα των παρουσιάσεων παρεμπιπτόντως. Κυριακή ειναι η τελευταία. Wish me luck! :)
Διαβάστε περισσότερα...


Δε χρειαζεται να τριγυρνας στ' αδεια δωματια του χρονου
ψαχνοντας σε ρωγμες και ξεφτισμενα βηματα να βρεις τις απαντησεις
Αναμασωντας ανθρωπους και ματιες χορευεις στο ματι του κυκλωνα
Ξεφρενα κανεις κυκλους φωναζοντας προς τιμην χαμενων αισθηματων
που αναδυονται απο τους πορους της καυτης σαρκας σου
Εσυ παντα ανοιχτη σε προκλησεις και προσκλησεις δινεσαι
κι επειτα δεν ησυχαζεις αν δε βρεις αυτους που πηραν τη ζωη σου
Δε χρειαζεται να τριγυρνας στα πλανευτικα μονοπατια της κολασεως
ψαχνοντας προδοτες και ματια να κοιταξουν μεσα στα δικα σου
Δεν υπαρχουν συγγνωμες εκει που περπατας
Ταξιδεψε στον δρομο που σου ταιριαζει παρεα μ' ενα χερι μεσα στο δικο σου
Δε θα σου πει κανεις τι θα υπαρχει στο τελος της διαδρομης
μα δε χρειαζεται να φοβασαι γι' αυτο.
Εκει θα βρεις κατι φτιαγμενο απο δυο ανθρωπους που αγαπηθηκαν πολυ...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011


Video Art

Χτες στη σχολη μεσα σε ολα τα υπολοιπα που καναμε, ειδαμε και καποια videoclip της lady Gaga.  Ναι, ναι, μην το γελατε καθολου! Εχετε ακουσει για την video art; Εμεις ειχαμε ηδη μιλησει σε αλλο μαθημα γι' αυτο και μεταξυ σοβαρου κι αστειου ειδαμε και τα videoclip της σε αυτο το πλαισιο. Ειτε ανηκετε σε αυτους που "την πανε" ειτε τη θεωρειτε σουργελο μαλλον δεν μπορειτε να αμφισβητησετε οτι τα βιντεο κλιπ της ειναι ευφανταστα, καποια απο αυτα ακομη και με συμβολισμους και θα μπορουσαν ανετα να θεωρηθουν video art. Εχετε δει τα cremaster; Θα ανεβασω παρακατω ενα βιντεακι να παρετε μια ιδεα. Η θα μισησετε το ολο concept η θα το βρειτε περιεργως κι ανεξηγητως ελκυστικο. 


Για αρχη ας πουμε δυο λογια για την βιντεο τεχνη:


Η βίντεοαρτ (video art) σαν κίνημα Τέχνης εμφανίζεται μετά από τη δεκαετία του 1950. Αν προσέξει κανείς καλύτερα θα δει ότι πρόκειται για μια Τέχνη που συνδυάζει άλλες μορφές Τέχνης, όπως και διαφορετικά ρεύματα μέσα στην κάθε Τέχνη. Νομίζω ότι η σχολή του Bauhaus, πρώτα, και η ρωσική πρωτοπορία, ακολούθως, έδωσαν στους καλλιτέχνες την ελευθερία να εκφρασθούν όπως θέλουν, όσο πιο δημιουργικά γίνεται.
Η έλευση του βίντεο, ως ένα φτηνό μέσο δημιουργίας ενός οπτικοακουστικού έργου, έδωσε την ευκαιρία να δημιουργηθεί αυτό το κίνημα που γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Το πρώτο χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν υπάρχει μια ομοιογένεια μέσα στην ίδια την Τέχνη της βίντεοαρτ. Η ανάπτυξή της, σε οριζόντιο, στην ίδια εποχή, και σε κάθετο επίπεδο, μέσα στη χρονική της εξέλιξη, δεν είναι ίδια και δεν έχει μια συνέχεια.
Το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών κορυφώθηκε τα πρώτα χρόνια, άρχισε, μετά από δύο δεκαετίες, να πέφτει. Στην Ελλάδα ήρθε αρκετά καθυστερημένα, λόγω της συντηρητικής κοινωνικής δομής της ελληνικής κοινωνίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 βλέπουμε τα πρώτα δείγματα και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έχουμε την άνθισή της. Τότε γίνεται μόδα και χάνει, μετά από αρκετά χρόνια, τη γοητεία που εξασκούσε, σα νέο μέσο έκφρασης, στους νέους καλλιτέχνες.
Με αυτό τον τρόπο έμειναν, στην Ελλάδα, μόνο αυτά τα στοιχεία που θα μπορούσαν να αναπτύξουν ουσιαστικά αυτή την Τέχνη, πάντα σε σχέση με τις άλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις και τις τεχνοτροπίες στην αφήγηση του οπτικοακουστικού. Παρόλα αυτά, αν δούμε πιο προσεχτικά τα έργα της βίντεοαρτ, τότε θα δούμε μια επιστροφή στην avant garde του 1920 και των μετέπειτα χρόνων, στον κινηματογράφο. Σπέρματα του εξπρεσιονισμού και του πειραματισμού στον κινηματογράφο, όπως εμφανίζονται στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, υπάρχουν στη βιντέοαρτ, τουλάχιστον στα πρώτα της δείγματα.
Η ωρίμανση αυτής της Τέχνης έρχεται με το μπόλιασμα της με διαφορετικές τεχνοτροπίες, κυρίως από την ποπ αρτ, με κύριο εκφραστή της τον Άντι Γουόρχολ, και με διαφορετικούς τρόπους αφήγησης. Βλέπουμε, πλέον, τη βίντεοαρτ να χρησιμοποιείται στην εγκατάσταση (instalation) για να έχουμε μια ολοκληρωμένη έκφραση που θα μπορούσε να φτάσει τις θεωρητικές αναζητήσεις της Bauhaus και της ρωσικής πρωτοπορίας. Έχουμε όμως μπροστά μας ακόμα πολύ δρόμο…
Γιάννης Φραγκούλης
ΒΙΝΤΕΟ ΤΕΧΝΗ - BINTEOART
πηγη: http://www.cinemainfo.gr/videoart/index.html


Δειτε το cremaster:
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011



Ξερω οτι ειστε καπου εδω, οτι περνατε, οτι βολταρετε...κατι απο την αυρα σας πισω αφηνετε αλλα οι ψιθυροι σας μου λειπουν... καθως περνατε αφηστε μου εναν ψιθυρο να σπασει γλυκα την ησυχια...
Διαβάστε περισσότερα...


Σαν σήμερα το 1919 στη Γερμανία, το πτώμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ εντοπίζεται στο Κανάλι Λάντβερ...
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ γεννήθηκε το 1871 στο Ζάμοστς της ρωσοκρατούμενης Πολωνίας, από φτωχή οικογένεια εβραίων εμπόρων. Από 15χρονη μαθήτρια στη Βαρσοβία έγινε μέλος της παράνομης αντιτσαρικής επαναστατικής οργάνωσης «Προλετάριος». Το 1886 η οργάνωση διαλύθηκε από την αστυνομία, η ηγεσία της συνελήφθη (4 εκτελέστηκαν) και η Ρόζα, για να αποφύγει τη σύλληψη, μετανάστευσε στη Ζυρίχη –στο άσυλο των τότε πολιτικών μεταναστών. Εκεί σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, οικονομικά και μαθηματικά ταυτόχρονα. Τα θέματα εξειδίκευσής της ήταν η οικονομία, ο Μεσαίωνας και οι οικονομικές και χρηματιστηριακές κρίσεις.


Παρ’ όλα αυτά, ούτε από την εξορία δεν σταμάτησε να συμμετέχει στο σοσιαλιστικό κίνημα της Πολωνίας. Μαζί με άλλους συντρόφους της έφτιαξαν το... Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Πολωνίας, στην εφημερίδα του οποίου άρχισε να αρθρογραφεί. Σοσιαλδημοκρατικά ονομάζονταν εκείνη την εποχή όλα τα σοσιαλιστικά μαρξιστικά κόμματα, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με τους σοσιαλδημοκράτες του σήμερα.


Το 1898, κάνοντας έναν ψεύτικο γάμο, αποκτά τη γερμανική υπηκοότητα και πηγαίνει στο Βερολίνο. Εκεί γίνεται μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD). Το SPD ήταν το μεγαλύτερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ευρώπης. Είχε δημιουργηθεί πάνω στις ιδέες του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, και από τα ιδρυτικά στελέχη του υπήρξε ο Ένγκελς. Η επίσημη γραμμή του το 1890 ήταν «ούτε ένας άνθρωπος ούτε ένα φαρδίνι για το σύστημα». Αρνιόταν να ψηφίσει στη βουλή οποιοδήποτε προϋπολογισμό έβαζε φόρο στους εργάτες και τους αγρότες, για να συντηρεί την αστυνομία, το στρατό, τα δικαστήρια και την καπιταλιστική τυρανία.


Όμως, η περίοδος όπου εντάχθηκε στο SPD η Ρόζα, ήταν περίοδος που σε όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα άρχιζε μια δεξιά στροφή. Στη Γαλλία, το 1899, ο Αλεξάντρ Μιλεράν, ένας από τους ηγέτες των Σοσιαλιστών, γίνεται υπουργός στην κυβέρνηση του Ριζοσπαστικού κόμματος, στην οποία συμμετέχει και ο στρατηγός Γκαλιφέτ –ο σφαγέας της Κομμούνας του Παρισιού.
Στη Γερμανία, ο Μπερνστάιν (ηγέτης του SPD) υποστήριζε ότι το SPD πρέπει να αλλάξει και από κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης να γίνει κόμμα του κοινοβουλευτικού δρόμου. Υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός έχει αλλάξει από την εποχή του Μαρξ. Ότι με την ανάπτυξη των τραπεζών, των τραστ και των καρτέλ, είχε πλέον τη δυνατότητα να λειτουργεί προγραμματισμένα και να ξεπερνά τις κρίσεις του. Έτσι, η προοπτική της καπιταλιστικής οικονομίας ήταν αυτή της συνεχούς ανάπτυξης και ευημερίας. Σαν αποτέλεσμα αυτών των εκτιμήσεων, κατά τον Μπερνστάιν, οι εργάτες δεν είχαν πια ανάγκη να κάνουν επανάσταση για να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Μπορούσαν να το κάνουν αποκτώντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ψηφίζοντας νόμους στη βουλή.


Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έδωσε μάχη για να αποδείξει το πόσο λάθος ήταν αυτή η εκτίμηση για τον καπιταλισμό. Με το βιβλίο της «Η συσσώρευση του Κεφαλαίου» ξεκαθάρισε ότι ο καπιταλισμός, στη νέα τότε φάση του, δεν είχε απαλλαγεί από τις αντιφάσεις των ανταγωνισμών και των κρίσεων. Αντίθετα, τις είχε οξύνει σε ανώτερο βαθμό και σε διεθνές επίπεδο. Αυτή η ανάλυση την οδήγησε σε σύγκρουση και με τη στρατηγική των σταδιακών αλλαγών (αντί της επανάστασης), και με τη στάση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.


Ταυτόχρονα, με το έργο της «Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση» (1900) η Ρόζα αντιτάχθηκε σθεναρά στις απόψεις για τη δυνατότητα επιβολής του σοσιαλισμού με νόμους και μεταρρυθμίσεις μέσω του κοινοβουλίου. Έγραφε: «Εκείνο που αναγκάζει τον προλετάριο να μπαίνει κάτω από το ζυγό του κεφαλαίου δεν είναι κανένας νόμος, αλλά η ανάγκη, το γεγονός ότι στερείται των μέσων παραγωγής. Ο προλετάριος με κανένα νόμο στον κόσμο δεν μπορεί να αποκτήσει, μέσα στο πλαίσιο της αστικής κοινωνίας, παραγωγικά μέσα, γιατί τα μέσα αυτά δεν του αφαιρέθηκαν με νόμο, αλλά με την οικονομική εξέλιξη».
Η συμμετοχή, λοιπόν, στην κυβέρνηση αρνείται τις θεμελιώδεις αρχές της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στο μέτρο που, ενώ καθήκον της είναι να οργανώνει την ταξική αυτονομία, να οργανώνει, δηλαδή, τους εκμεταλλευόμενους σε έναν ξεχωριστό ταξικό πολιτικό οργανισμό, μετατρέπει αντίθετα την εργατική τάξη σε ουρά της αστικής. Για τη Λούξεμπουργκ, οι σοσιαλιστές είναι υποχρεωμένοι, από τις ίδιες τους τις αρχές, να παραμένουν στο χώρο της αντιπολίτευσης στα αστικά κοινοβούλια. Αυτό όχι μόνο δεν εμποδίζει τα πρακτικά αποτελέσματα των άμεσων μεταρρυθμίσεων με προοδευτικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα η αντιπολίτευση αρχών είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο απόσπασης πρακτικών αποτελεσμάτων.


Στον αιώνα που μεσολάβησε, δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για να δοκιμαστούν οι απόψεις που τότε αναμετρήθηκαν. Η Αριστερά ενεπλάκη σε κυβερνητικά εγχειρήματα. Τα αποτελέσματα ήταν κάθε άλλο παρά θετικά. Είτε κατέληξαν σε μια αλυσίδα ματαιωμένων επαναστάσεων ή συνέβαλαν στην ήττα άλλων, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της Ισπανίας το 1936. Ακόμα και η εμπειρία της Χιλής το ’73 έδειξε ότι ο «κοινοβουλευτικός δρόμος προς το σοσιαλισμό», πέρα από τις καλές προθέσεις, δεν ήταν εφικτός. Η αστική τάξη με αιματοκύλισμα και στυγνή δικτατορία διατήρησε την εξουσία της.


Καταπληκτική ήταν η θέση της Ρόζας και απέναντι στον πόλεμο. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι βουλευτές του SPD ψήφισαν μαζί με τον Κάιζερ (14/8/1914) τις πολεμικές δαπάνες της «χώρας» τους. Ο Καρλ Λίμπκνεχτ ήταν ο βουλευτής που αρνήθηκε αυτή την προδοσία και μαζί με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν και λίγους άλλους συντρόφους τους αποτέλεσαν τη φωνή του διεθνισμού μέσα στην καρδιά του γερμανικού μιλιταρισμού. Οργάνωσαν την ομάδα «Σπάρτακος» και ανέπτυξαν αντιπολεμική δράση. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψαν το SPD παρά μετά το ξέσπασμα της Γερμανικής επανάστασης, οπότε και ίδρυσαν –μαζί με άλλες ομάδες– το Κ.Κ.Γερμανίας. Ήταν όμως αργά.


Τραγωδία δεν ήταν μόνο η δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ από παραστρατιωτικές ομάδες της κυβέρνησης (με την ανοχή της σοσιαλδημοκρατίας). Ήταν και η ήττα της Γερμανικής επανάστασης που είχε συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο.


Η Ρόζα κατασυκοφαντήθηκε από το σταλινισμό. Τη δεκαετία του ’30 η προπαγανδιστική μηχανή του Στάλιν εμφάνιζε τη Λούξεμπουργκ, όπως και τον Τρότσκι, σαν «εχθρούς του λενινισμού». Σήμερα, οι πάντες αναφέρονται σ’ αυτή, ο καθένας με τη δική του οπτική. Αλλοι προσπαθούν να αντιτάξουν τη Ρόζα απέναντι στον Λένιν και τους Μπολσεβίκους.


Είναι αλήθεια ότι η Ρόζα στο βιβλίο της «Ρώσικη Επανάσταση» –που έγραψε μέσα στη φυλακή– κάνει κριτική για ορισμένα θέματα στην κυβέρνηση των μπολσεβίκων. Και σε πολλά υπήρξε ιδιαίτερα διορατική. Μένοντας, όμως, πιστή στην Επανάσταση, έγραψε ως κατακλείδα στο βιβλίο της: «Όσο μπορεί ένα κόμμα σε μια ιστορική στιγμή να δώσει παράδειγμα θάρρους, δύναμης για δράση, επαναστατικής οξυδέρκειας και λογικής, ο Λένιν, ο Τρότσκι και οι σύντροφοί τους το δώσανε σ’ όλο του το μέγεθος. Όλη η επαναστατική τιμή και η ικανότητα δράσης, που έλειπε από τη δυτική σοσιαλδημοκρατία, βρέθηκε στους Μπολσεβίκους. Η εξέγερσή τους τον Οκτώβρη, πραγματικά, δεν έσωσε μόνο τη Ρώσικη Επανάσταση, αλλά έσωσε και την τιμή του διεθνούς σοσιαλισμού».
Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1609&Itemid=42
Διαβάστε περισσότερα...


Τα παντα ρει...πως;

Με συγκινει ο κοσμος στο Συνταγμα. Με συγκινει οταν δινει το παρον...Σκεφτομαι ομως καμια φορα γιατι αργουμε τοσο να παρουμε μπρος. Γιατι αφηνουμε πρωτα να συμβουν πραγματα για να διαμασρτυρηθουμε εκ των υστερων και οταν πια η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο...Λενε και εχουν δικιο ως εναν βαθμο, οτι ολοι οι αγωνες εχουν θυσιες. Και σε πολλες περιπτωσεις όταν ενα συστημα καταστρεφει τα παντα γυρω του αργα και βασανιστικα ειναι απαραιτητες μεγαλες θυσιες για να ανατραπει. Σκοτωνονται και ανθρωποι, γινεται πλεον η διαμαρτυρια πολεμος. Μεσα απο αυτο το ιστολογιο εχω πει κι εχω δειξει με καθε τροπο ποσο εναντια στη βια ειμαι. Σαν ανθρωπος ομως κι εγω κανω διαφορες σκεψεις που στο τελος τις κρινω και τις αξιολογω. Ας πουμε σκεφτομουν πως γινεται να αλλαξει ενα συστημα που εχει παγιωθει εδω και δεκαδες χρονια κι ενω κατατρωει τη χωρα κι εμας τους ιδιους εντουτοις το αφησαμε να φτασει στο αισχατο σημειο. Πως καταρριπτεται λοιπον μια παγιωμενη κατασταση για να ερθει μια νεα ταξη πραγματων στο προσκηνιο; Αν δεν ακουγεται η φωνη του κοσμου καθε φορα που διαμαρτυρεται ειρηνικα, αν δεν ακουγεται η φωνη των νεων καθε φορα που βγαινουν στους δρομους και πολλες φορες δεχονται οι ιδιοι τη βια, αν δεν ταραζει παρα μονο θεωρητικα και στα λογια η βια καποιων ειτε μπαχαλακηδων ειτε απολυτως αγανακτησμενων, αν δεν ταραζουν τα μεχρι τωρα θυματα και οι μεχρι τωρα καταστροφες ποιο ειναι το επομενο βημα αραγε; Τι μενει να κανουμε; Να βαλουμε ενα μπουρλοτο στη βουλη να τελειωνουμε; Να τα καψουμε ολα και ολους και να αλληλοσκοτωθουμε; Να καταστραφουμε (ακομη περισσοτερο) για να αναγεννηθουμε απο τις σταχτες μας; Τι; Οταν ακουσα τις πρωτες μερες για διαμαρτυρια των αγανακτησμενων για να ειμαι ειλικρινης δεν περιμενα τετοιο μεγεθος. Ειχα παει κι εγω την πρωτη μερα (εκτος απο τις υπολοιπες), εδω στον Λευκο πυργο και παρατηρουσα τους γυρω μου. Ατομα καθε ηλικιας και ιδεολογιας, αυτο ειναι καλο. Στην αρχη μου φανηκε λιγο ξεπνοο το ολο πραγμα και σα να πηγα να απογοητευτω. Εβλεπα και καποιους ξεμπαρκους που ειδαν φως και μπηκαν, καποιες κοπελιτσες που νομιζαν οτι κανουν κατι "ιν" και φωναζαν τα συνθηματα σα να ηταν σε συναυλια του Σακη... Δεν πειραζει καλα ειναι κι αυτα, ο καθενας εχει τον τροπο του. Σημασια εχει οτι αυτο μεγαλωσε. Μαθαινω για την Αθηνα οτι μιλαμε πια για παρα πολυ κοσμο (κυριως την Κυριακη) και χαιρομαι παρα πολυ που ξυπνησαμε εστω και τωρα. Λιγο οι Ισπανοι που μας τσιγκλισαν, λιγο που ηταν μαλλον και η ωρα μας, επιτελους βγηκαμε στο δρομο μαζικα. Δεν ξερω ομως ακομη και τωρα τι πρεπει να γινει οχι μονο για να μας ακουσουν, οτι μας ακουν μας ακουν, αλλα και για να μας λαβουν υποψιν τους. Δεν ξερω τι μπορει να γινει...το μυαλο μου πηγε τις προαλλες στον Ηρακλειτο που οταν ημουν μικροτερη δεν τον συμπαθουσα καθολου γιατι  νομιζα πως ηταν φιλοπολεμος...Ειχα διαβασει ομως οτι πιστευε πως καθε πολεμος γκρεμιζει κατι παλιο για να φερει κατι νεο. Απλως το θυμηθηκα και λυπηθηκα ακομη και για την υποψια αληθειας που μπορει να κρυβει. Γιατι αυτα παθαινει οποιος αντι να προλαβαινει τρεχει εκ των υστερων και δε φτανει...
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα