Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011



Θα δολοφονησω τη στιγμη χωρις να εχω αλλοθι.
Kαποια δυναμη πιο πολυ σκοτεινη θα ελεγα
οπλιζει παντα σε τετοιες περιπτωσεις τον εαυτο μου
με χιλιαδυο αισθηματα ικανα να γκρεμισουν τα παντα
Τα παντα που εγω κι εσεις που αγαπαω χτιζαμε μαζι
Μπορει εσεις πιο πολυ, με τοση αγαπη...
Τα παντα που υψωθηκαν κατα δυο σκαλια τους τελευταιους δυο καιρους
Εκεινα τα παντα που μισοταιριαζουν με ο,τι θελω κι ο,τι ειναι
Θα σκοτωσω λοιπον τη στιγμη διχως κανενα ελεος
Θα κλαιω μοναχα απο μεσα μου οπως κανω παντα
-δε θα το παιξω δυνατη, αναισθητη θα το παιξω-
οταν θα καταστραφω απο χερι οχι αγαπημενο, το δικο μου...
Το αριστερο μου φτιαχνει, το δεξι μου χαλαει.
Ειμαι δεξιοχειρας. Να το εχετε υποψιν σας αυτο
οταν φανταζεστε τη διαδικασια ανεγερσης των επιθυμιων μου
Με ανεχομαι αλλα και με φοβαμαι. Η τρελα λενε
δεν ειναι απιαστη, ανηκει σε ολους εν δυναμει
Τρελαινεται κανεις τοσο ευκολα οσο σκεφτεται
Δε χρειαζεται να κανεις τιποτε για να βοηθησεις την τρελα
Λιγο παραπανω σκεψη απ' οση αντεχουν τ' ανθρωπινα γραναζια θελει μονο
Κι ετσι λοιπον θα δολοφονησω εκεινη τη μεγαλη αποφαση
κι εκεινη τη στιγμη θα τη γκρεμισω κλαιγοντας πανω απο το κορμι της.

Κι ομως...Δε θελω να λεω ασχημα πραγματα, βαρεθηκα!
Αυτο ειναι το περιεργο...
Θελω οι  μερες που θα 'ρθουν να με διαψευσουν γελωντας...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Never a loser even if I lose...




Ανοιγοντας τα χερια σε μια ατερμονη παρακληση προς τους αγνωστους θεους

Κρεμομαι πανω απο το αδιαπεραστο κενο των αμφιβολιων ενος παραλογου μυαλου

Αιωρουμαι στα ασπρα δωματια και στις χρυσωμενες αναμνησεις πειθωντας κανεναν.



Τα ωραια λοιπον...
ποια ηταν αληθεια αυτα τα ωραια και που χαθηκαν τωρα πια;
Παραμονευω το δακρυ για να το μαλωσω
μηπως τρομαξει και με πιστεψει αλλα ματαια
Κατι παραξενοι χτυποι μεσα μου δε μ' αφηνουν να ησυχασω.
Ουτε και μ' ακουν καθολου
Θα ποναω λιγακι...αλλα ειμαι καλα.
Δεν εγινα αυτο κι εκεινο και το αλλο αλλα ειμαι καλα
Αντρες, γυναικες...ολοι οι αλλοι, εγω οχι.
Εγω ηξερα παντα τι εκανα, καταλαβες;
Το επελεξα. Και τωρα ακου και το παρακατω:
Εγω που λες τους αφησα να με φανε.
Κι αν δεν πιστευεις ρωτα κι αυτους στα διπλανα δωματια,
εκεινοι καταλαβαινουν.
Εσυ ερχεσαι εδω με τον αερα αυτον του εξω 
αλλα τι καταφερες θαρρεις;
Εγινες αυτο κι εκεινο και το αλλο αλλα δεν εκανες τιποτα!
Εμενα να μ' ακους, ξερω εγω!
Μια φορα ειχα πνιγει σ' εκεινη την πολυχρωμη θαλασσα.
Και βουλιαζα, βουλιαζα...
Ενα κυμα με ξεβρασε σε μια ασπρη αμμουδια
και τωρα περναμε που λες ωραια εδω.
Οχι οπως παλια αλλα...μη σου πω και καλυτερα!
Ολα τα 'χουμε εκτος απο χρωμα.
Και ζωη ισως.Αλλα σιγα, λεπτομερειες.
Μια αλλη φορα με τυλιξε η φλογα απ' το κριμα και το αδικο.
Δεν ηθελα να βλαψω κανεναν ρε συ...
καλα, 'νταξει, ισως εμενα αλλα τι σας νοιαζω εγω;
Μου βαζω φωτια εμενα και με καιω, δικια μου δεν ειμαι;
Για να γελασουμε τα λεω, μην κλαις.
Καμια φορα ποναω...οχι τωρα...καμια φορα.
Τα καθικια φταινε, το ξερεις; Τα ξερεις αλλα δε μιλας.
Εκεινα τα καθικια που με ειχανε στο χερι
κι αν δεν τους μοιασεις προκοπη δε βλεπεις, ακους;
Μονο να φωναζω με θυμαμαι. Να φωναζω, να ωρυομαι
και να με τραβολογανε απο δω κι απο κει.
Αλλα φωναζα. Αυτο μετραει.
Και τους αφησα να με φανε. Αυτο μετραει. Που τους αφησα...
Και που ξερεις...μπορει μια μερα να ειμαστε παλι μαζι.
Μονο που τοτε δεν ξερω αν θα θελω εγω ρε, μ' ακους;

("Εμπνευσμενο" απο τον μονολογο Ομορφα φθινοπωρινα τριανταφυλλα της Βιλης Σωτηροπουλου που δουλευω για τις εξετασεις και κατι δικα μου συναισθηματα. Περιεχει και φρασεις καπως τροποποιημενες απο το κειμενο.  Το θεατρικο εργο λεγεται Γυναικα Loser. )

Διαβάστε περισσότερα...

VINTAGE CARTOONS-Casper the friendly ghost


Σημερα ξυπνησα πρωι πρωι με τη δροσουλα και μου ηρθαν στο μυαλο ξαφνικα, εκει που ετρωγα το πρωινο μου, καποια πολυ παλια καρτουν. Καποια που πλεον κατατασσονται στην κατηγορια vintage. Επειδη, παρολο που ειναι πολυ παλιοτερα απο μενα, τους εχω μεγαλη αδυναμια ειπα να αναρτησω ενα βιντεακι για αρχη με τον casper, το φιλικο φαντασμα, που μου αρεσε οταν ημουν μικρη μαζι με καποια αλλα. Ενταξει...ακομη μ' αρεσουν!! Ετσι, να ξεκινησει η μερα με αρωμα ρετρο αναμνησεων και παιδικη διαθεση!





LikeTelevision Watch Movies and TV Shows



Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Μοναχα εμενα χασκει ακομα...





Η φιλοι μου ολοι εδω και χρονια...δεν ξερω αν 'γιναν ζευγαρια η αν 'φτιαξαν σπιτια αλλα μαθαινω οτι εγιναν αλλοι γιατροι, αλλοι δικηγοροι, αλλοι δασκαλοι η καθηγητες...κι αυτο μου φερνει με μια καπως ενοχλητικη επιμονη στο μυαλο την ερωτηση "εγω τι εκανα;". Οχι, οχι δεν ειναι οτι με επιασε το υπαρξιακο μου...η μπορει και να μ' επιασε, δεν μπορω να πω με σιγουρια. Τελοσπαντων, αυτο που σκεφτομαι ειναι το αν και κατα ποσο υπαρχει καποιος τροπος να προδισορισω τον εαυτο μου μεσα σε αυτον τον κοσμο. Τωρα θα μου πεις πρεπει να εισαι γιατρος, δικηγορος κλπ για να προσδιορισεις τον εαυτο σου στον κοσμο; Σε καποιον αλλον κοσμο ισως οχι αλλα σε αυτον εδω πολλες φορες παρατηρω πως παιζει μεγαλυτερο ρολο απ' οσο θα επρεπε. Εννοω φυσικα οτι ειμαι 26 χρονων κι ακομη σπουδαζω οπως εχω πει πολλες φορες αφου το ζητημα εστω και υποσυνειδητα με καιει. Αυτο δε με καθιστα λιγο...αργοσχολη η κατι τετοιο στα ματια των ανθρωπων που εχουν σπουδασει κατι και το εξασκουν; Τωρα βεβαια θα μου πειτε σε ποια χωρα γινονται αυτα... Οπως και να το κανουμε ομως ακομη κι αν απλως δουλευουν ειναι κατι, δεν ειναι; Ξεφυγα ομως. Διοτι θα μπορουσε κανεις να μου πει τραβα κοπελα μου κι εσυ να δουλεψεις και σταματα να μας ζαλιζεις τον ερωτα. Που να σας εξηγω τωρα οτι και να θελω πλεον δεν προλαβαινω...Θα σας φανει τρελο. Κι επισης οταν μιλαω για αυτοπροσδιορισμο δεν εννοω μονο το να βγαζει κανεις το χαρτζιλικι του. Πραγμα πολυ σημαντικο αλλα για αλλη αναρτηση. Εννοω...εγω, ας πουμε, τι ειμαι για τον κοσμο αυτον; Συστηνεται καποιος και λεει: "Ταδε ταδε, φαρμακοποιος", πχ. Εγω μενω στο ταδε ταδε. Κι αντε να κοτσαρω απο διπλα με σκεπτικισμο και το φοιτητρια δραματικης σχολης. Γιατι σαμπως κι οταν θα εχω τελειωσει πια τη σχολη μου τι θα δηλωνω, ηθοποιος; Ναι, με μεγαλη μου χαρα και περηφανια! Αλλα ποιος θα με παρει στα σοβαρα; Πειτε μου, θα ειναι πολλοι αυτοι; Δεν ειμαι ανθρωπος που κολλαει σε τυπους και ταμπελες. Εχω κατηγορηθει για το ακριβως αντιθετο. Απλως...καμια φορα νιωθω οτι κατι μου λειπει σε σχεση με τις προδοκιες του κοσμου που αν επηρεαζε μονο τη γνωμη του για  μενα θα τον ειχα απλα γραμμενο εκει που δεν πιανει μελανι. Το κακο ειναι πως νιωθω οτι επηρεαζει κι αλλα πραγματα. Οπως για παραδειγμα το ποσο παραγωγικη μπορει να ειμαι στην ουσιαστικα πιο παραγωγικη ηλικια μου. Για το αν αυτα τα οποια κανω και θα κανω εγω, θα εχουν καποια αναγνωριση, αν θα προσφερουν κατι κι αν θα εχουν κατι να πουν. Το τονιζω, οχι επειδη ειναι αυτα που ειναι (καλλιτεχνικης φυσεως κατα κυριο λογο), αλλα επειδη ζουμε στη χωρα που ζουμε και στην εποχη που ζουμε. Επισης επηρεαζει και πραγματα οπως το ποσο ανεξαρτητη μπορει να ειμαι κλπ κλπ. Ειναι πραγματα που απλως μου περνανε που και που απο το μυαλο και δεν αποκλειεται να ειναι και δικα μου προβληματα, να μην υφιστανται καν. Αλλα οπως και να το κανουμε απο τη στιγμη που τα σκεφτομαι εστω και λιγο θελω και να τα εκφρασω. Πραγμα που δεν ξερω αν το εκανα σωστα αλλα τουλαχιστον τα εβγαλα απο μεσα μου...

Φοβαμαι οτι παρεμεινα παιδι και βλεπω αυτον τον κοσμο με αλλα ματια... τα παπουτσια του μου πεφτουνε μεγαλα...και τα βηματα μου περιεργα μεσα στο πληθος...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ειδα αυτο το βιντεακι αναρτημενο απο εναν φιλο μου στο facebook. Δεν το ειχα δει μεχρι σημερα και μου αρεσε πολυ. Σκεφτηκα λοιπον να το μοιραστω μαζι σας αν και ειναι πολυ πιθανο να το εχετε δει ηδη στο youtube.

Διαβάστε περισσότερα...

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ: "Επομενη σταση... next stop..."





Ακουμπισμενη σ' εναν κιτρινο ορθοστατη χαζευε τον κοσμο που ανεβαινε και κατεβαινε στις διαφορες στασεις ωσπου το λεωφορειο να φτασει επιτελους και στον δικο της προορισμο. Καθε τοσο τραμπαλιζοταν απο τις στροφες και τις λακκουβες και εσπευδε να κρατηθει καλυτερα απο το σιδερενιο κολωνακι. Οι ανθρωποι γυρω της ειχαν συσσωρευτει σ'ενα ζωντανο τσαμπι κορμιων και προσωπικοτητων. Με τα προβληματα τους ο καθενας και τις σκεψεις τους. Ενας νεαρος απεναντι της κουνουσε το κεφαλι του στον ρυθμο της μουσικης που ακουγε απο ενα μπλε i-pod. Την κοιταξε κι εκεινη εστρεψε το βλεμμα της αλλου αποτομα. Ευτυχως ηταν κοντα σε παραθυρο και το αερακι που εμπαινε καταφερνε να φτανει μολις και μετα βιας στο προσωπο της γλιστρωντας αναμεσα στο πληθος. Σταση πανεπιστημιο. Ενα τσουρμο βαριεστημενοι φοιτητες ξεφορτωσαν τα κορμια τους μπροστα στην πορτα του κτηριου. Η ιδια ηταν αυτο που λεμε αιωνια φοιτητρια. Ετσι κι αλλιως ειχε πλεον παρατησει κι επισημως τη σχολη οποτε ειτε διαγραφοταν ειτε οχι δεν ειχε σημασια παρα μονο τυπικη. Ακολουθησε αλλους δρομους, πολλους λανθασμενους, αλλα παντοτε εχοντας εναν συγκεκριμενο λογο στο πισω μερος του μυαλου της. Εστω κι αργα ειχε καταφερει τελικα να συνδιασει φοβους, πραγματικοτητες και ονειρα ακολουθωντας επιτελους αυτο που ηθελε να κανει απο παιδι. Μπορει στ' αληθεια να μην ηταν τιποτε περισσοτερο απο ενα παρασιτο, το ειχε σκεφτει κι αυτο. Ενα παρασιτο που δε σταματαει να σκεφτεται. Σταση Αγια Ταδε. Για εναν περιεργο λογο τον κοσμο που κατεβαινε σε καθε σταση πολλες φορες θα μπορουσε κανεις να τον προβλεψει απο πριν. Στην Αγια Ταδε κατεβηκαν δυο τρεις ηλικιωμενοι με το αργο βασανισμενο βημα τους να προσπαθει να σταθεροποιηθει μεταξυ σκαλοπατιων και πεζοδρομιου. Πολλες φορες ειχε σκεφτει τι θα γινοταν αν ο οδηγος ξεκινουσε καταλαθος την ωρα που καποιος ηλικιωμενος ηταν μεταξυ λεωφορειου και δρομου. Ταρακουνησε το κεφαλι της για να φυγει η φρικιαστικη ειkονα απο το μυαλο της και συνεχισε να παρατηρει τους γυρω της καπως αφηρημενα. Μια κοπελα καπου παραδιπλα εμοιαζε σα να πηγαινε στα μπουζουκια ωρα 20.00 το βραδυ. Υπερβολικα βαμμενη και ντυμενη εξισου υπερβολικα καθοταν σταυροποδι στη θεση της κοιτωντας αδιαφορα εξω απο το μισανοιχτο παραθυρο ριχνωντας που και που καμια ματια και στο ροζουλι κινητο της. Τοσο ροζουλι οσο και η ιδια. Εκεινη τη στιγμη της ηρθε στο μυαλο ενα τραγουδι που την εκανε να γελαει καθε φορα που το ακουγε. Πολυ περισσοτερο οταν εβλεπε το video clip. Ηταν φοβερα αληθινο αλλα η τραγουδιστρια σατυριζε μ' εναν τροπο που δεν μπορουσες παρα να την παραδεχτεις γελωντας παραλληλα με τη τρομερη εκφραστικοτητα της. "Stupid girls, stupid girls", τραγουδησε απο μεσα της και χαμογελασε. Της αρεσε πολυ η Pink. Λιγο πιο μετα μετανιωσε που αυθορμητα εκρινε εκεινη την αγνωστη κοπελα χωρις καν να την ξερει. Ηταν κατι που μισουσε να βλεπει γυρω της κι ετσι προσπαθουσε η ιδια να μην το κανει. Τουλαχιστον οχι συχνα. Βεβαια καποιοι ανθρωποι σε προκαλουν να τους κρινεις...Θυμηθηκε μια απο τις προηγουμενες μερες που ειχε παρει το λεωφορειο ενα βραδυ που επαιζε ποδοσφαιρο ο ΠΑΟΚ. Το ιδιο λεωφορειο που πηγαινε στο γηπεδο, στην Τουμπα. Ειχε βρει τοτε εναν μικρο χωρο καπου αναμεσα στους τρελαμενους οπαδους, ισα για να χωρεσει η ιδια αλλα ουτε καρφιτσα παραπανω. Το τι ειχε ακουσει απο τους γυρω της δεν περιγραφεται. Η λεξη καφριλα ηταν λιγη για να περιγραψει την κατασταση που επικρατουσε. Εκεινη τη στιγμη ενας ευσωμος αντρας την εσπρωξε προσπαθωντας να φτασει στην πορτα. Η σεβαστη κοιλια του την εκτοπισε με ευκολια κι εκεινος την προσπερασε βαριανασαινοντας. Ξαφνικα μια μυρωδια κρασιου και ιδρωτα εφτασε στα ρουθουνια της που συσπαστηκαν δυσαρεστημενα. Στιγμιαια ενιωσε το στομαχι της να ανακατευεται και γυρισε απο την αλλη πλευρα προσπαθωντας να αποφυγει οσο γινοταν τον ευτραφη κυριο. Σε δυο στασεις θα εφτανε στον προορισμο της. Το λεωφορειο σταματησε, ο παχουλος κρασοφιλος κατεβηκε και τη θεση του πηρε μια Κινεζουλα μ' ενα τεραστιο καλαθι γεματο με διαφορα "ψιλολοιδια". Παρατηρησε μεσα σε ολα κατι ψευτικα πουλακια που σφυριζουν περιεργα καθε φορα που τα φυσας, εναν χρωματιστο παπαγαλο πανω στην κουνια του, κατι μπαλες απροσδιοριστου υλικου που τριζουν μεταξυ τους και φακους lazer με τους οποιους ουκ ολιγες φορες την ειχαν εκνευρισει διαφορα ανωριμα παιδια που εξωτερικα τουλαχιστον ηταν κοντα στη δικη της ηλικια. Η Κινεζουλα ειχε σταθει μπροστα στο εκδοτηριο των εισητηριων με το καλαθι στα ποδια της κι εμοιαζε να 'χει ξεχασει το χαμογελο στα χειλη της. Καθολη τη διαδρομη εμοιαζε συνεχως να χαμογελαει. Στην τελευταια σταση λιγο πριν κατεβει ειδε μια παρεα κοριτσιων γυρω στα 17-18 να ανεβαινουν απο την τελευταια πορτα. Δεν προλαβαν να καθισουν στις θεσεις κι αρχισαν να φωναζουν και να γελαν. Ολο το λεωφορειο πιθανοτατα ακουσε το πως η μια απο αυτες ειχε στησει ενα παιδι που της αρεσε γιατι λεει της ειχε σπασει τα νευρα κανοντας της σκωτσεζικο ντουζ. Στο τελος ολες μαζι καταληξαν στο οτι ηταν ανωριμος. Η αληθεια ηταν πως καθε φορα που τυχαια βρισκοταν διπλα σε μια παρεα γυναικων οι φρασεις που ακουγε στο 99% των περιπτωσεων ηταν καποιες οπως: "Και τι του απαντησες;", "Μετα μου εστειλε αυτο κι εγω του ειπα εκεινο", "Το προχωρησατε;", "Ειναι μαλακας ο ανθρωπος, δεν ξερει τι θελει" κι αλλα τετοια. Κοινως ενα και μονο θεμα συζητησης: Αντρες, αντρες και παλι αντρες! Της ξεφυγε ενα στραβο χαμογελακι και πατησε το κουμπι για να κατεβει στην επομενη σταση. Η πορτα ανοιξε κι αφησε πισω της το ζωντανο εκεινο τσαμπι ανθρωπων να ανανεωνεται, να σκεφτεται και να στριμωχνεται. Πηρε μια βαθεια ανασα και κατηφορισε τον δρομο μπροστα της για να παει να βρει τη φιλη της που σχολουσε απο τη δουλεια. Μια ψιχαλα βροχης προσγειωθηκε στη μυτη της και τοτε θυμηθηκε οτι δεν ειχε παρει ομπρελα. Δε βαριεσαι...singing in the rain! Η φιλη της την περιμενε στην επομενη γωνια.


"Τι κανουμε;"
"Παμε για καμια μπυρα;"
"Παμε! Στειλε και στα παιδια!"
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

CLOWNISTAS



"Σας βλεπω να περνατε μπροστα μου δυο δυο, τρεις τρεις η και ολοι μαζι. Παρεα. Μου ερχεται να ξερασω και για να σας προλαβω δεν ειναι απο ζηλια.Παγωμενες γελοιοτητες σε διαδικτυακα αλμπουμ με τα φριχτα χαμογελα των κλοουνιστας κοτσαρισμενα σε gros plan, ετσι γαλλιστι, για να ειναι και πιο σικ. Γιατι το 'χετε εσεις αυτο το σικ. Το σικ των καθωσπρεπει επιλογων η των δηθενοεπανασταστατικων αποψεων που σας ωθουν στο να μοιαζετε ολοι ιδιοι. Υπερπαραγωγη καραγκιοζακων απο το ιδιο εργοστασιο... Το 'χετε λοιπον, εσεις αυτο το εναλλακτικο, το κουλτουριαρικο μωρε, ξερεις τωρα! Αυτο που φωναζει απο χιλιομετρα οτι πανω σας ζοριζεται αλλα επιμενετε να το κρατατε αλυσοδεμενο στο "στυλ" σας για να φαινεται. Να φαινεται. Να φαινεται! Ναι...φαινεται! Κι ετσι, που λες, ταιριαξατε, μπραβο. Κρατησατε δεσμους "γερους" που αν δε με απατα η μνημη μου...κι αυτοι εχουν τις "βαθιες" τους ριζες στην υποκριτικη σας δεινοτητα. Οποτε τωρα που το ξανασκεφτομαι, ποια ειμαι εγω για να σας κρινω; Καταφερατε οσα δεν καταφερα. Εσεις ειστε ακομη μαζι! Αφου απαλλαχτηκατε τεχνιεντως απο το παρασιτικο παλαι ποτε αγαπημενο σας φιλαρακι επαναστατειτε για ενα "δικαιο" που θαψατε πριν χρονια six feet under. Ετσι δεν κανουν οι κλοουνιστας εξαλλου; Ποτε δεν κοιταν αυτα που κουβαλανε στους δικους τους κυρτους ωμους. Κατα κοσμον στις καμπουρες τους. Το παιζουν ανετοι και κορδωμενοι, πεταν αδεξια αλλα και με εναν καποιο εντυπωσιασμο τις κενες απο νοημα φανφαρολογιες τους γιατι πρεπει και να "δειξουν οτι..." κι υστερα ασυνειδητοι ανταλλαζουν γλειψιματικα σχολια παντα εναλλακτικα κι αυτα, οπως οι ιδιοι. Κοινως, πουλανε μουρη ντε! Κι ετσι εναλλακτικα δηλωνουν οτι... Κι ετσι εναλλακτικα σκεφτονται οτι... Κι ετσι εναλλακτικα πιστευουν οτι...Κι ετσι εναλλακτικα εναλλασονται διαρκως και παραμενουν ιδιοι...  Ετσι κι αλλιως οι κλοουν αν δε σε κανουν να γελας σε τρομαζουν. Κι εσεις συνδιαζετε μια χαρα και τα δυο. Οποτε υποθετω πως μπορειτε να αυτοαποκαλειστε επιτυχημενοι."
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Μηνυμα διεγραφη...



Μετανιωνω που διεγραψα εκεινα τα μηνυματα- αποδειξεις. Αποδειξεις υπαρξης καποτε και συναισθηματων. Μα απο την αλλη θα μου πεις...κι αν κρατουσα τα μηνυματα σου ενω εσυ εξαφανιστηκες τι θα ηταν κι αυτο; Θα βαυκαλιζομουν ευκολοτερα καθε βραδυ οτι τα εννοουσες; Ναι...εδειχναν τοσο αληθινα. Κι ομως τωρα πια δεν ξερω τι ειναι αληθινο και τι οχι. Μου στερησες αυτην την ικανοτητα. Την ικανοτητα κρισης και ισως θελησης για δοσιμο. Μου την ξεριζωσες μια και καλη μαζι με ολα οσα ειχες φυτεψει εσυ μεσα μου. Τωρα πια οταν καποιος με κοιταζει στα ματια, τα ματια μου θολωνουν απο τις αμυνες. Κι αν αυτα ειναι η ψυχη οπως λενε, ετσι θολα που ατενιζουν τον κοσμο εκεινος βλεπει μια ανθρωπινη ομιχλη, μια θυελλα. Μετανιωνω ομως που εσβησα εκεινα τα μηνυματα. Αρχιζει ο καιρος και σβηνει κι αυτος μια μια τις πιο ομορφες φρασεις απο το μυαλο μου. Αρχιζουν ολα και περνανε σ' ενα ολο και πιο επωδυνα μακρινο τοτε. Δεν ξερω τι θα μου προσφεραν ολα αυτα τα λογια. Ισως την αισθηση που ειχα τις νυχτες κατω απο τα σεντονια οταν ξενυχτουσα περιμενοντας την πολυποθητη απαντηση. Ισως την αισθηση που μου ειχες χαρισει τοτε χωρις καν να το ξερεις και που τωρα τη χαριζω εγω στον εαυτο μου για να την ξαναπαρω πισω. Εγω σε μενα. Κι αυτο ειναι ολο...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Forbidden desires



Αυτο που αγαπω θα με καψει.
Κι εγω που αγαπω τη φωτια
θα γινομαι ενα μαζι της..

Ξερω καλα με τι μοιαζει η παρορμηση
με περιμενε παντα στην ακρη του δρομου
κι εγω ποτε δεν της αρνηθηκα
της εδωσα ψυχη και σωμα
ενωθηκα με τα λαθη μου
πληρωσα για τα δικα της
Αυτα που αγαπησα με καψανε
κι εγω που αγαπω τη φωτια
θυσιαζομαι καθε βραδυ στον βωμο της.

Η γυναικεια (μου) φυση δε θα παψει ποτε να με εκπλησσει...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΟΥ

Διαβάστε περισσότερα...

Μου λειπω τοσο...



Μου λειπεις γαμωτο
Σ' εσενα μιλαω
που με κοιτας μελαγχολικα μεσα απο το τζαμι
αναμεσα στις κρυσταλινες σταγονες που κουβαλαν μεσα τους τον χειμωνα
και καθρεφτιζουν μπροστα μου σαν καλειδοσκοπιο
εικονες απο τη ζωη μας, τοτε, θυμασαι;
Σε σενα μιλαω που εφυγες και με παρατησες χρονια πισω
να κλαιγομαι, να μετανιωνω, να θυμαμαι, να ξαναζω
Μου λειπεις τ' ακους;
Φοβασαι τη μοναξια και μ΄αφησες μονη
Μα περισσοτερο με πειραξε που σ' εχασα
πανω που ειχες τολμησει να ξεμυτησεις απο τις πιο κρυφες μου επιθυμιες
Πιο πολυ με πειραζει που δεν ξερω ποτε θα σε ξαναβρω
Οταν μεσα απο τα ματια σου γνωριζα τους ερωτες
νομιζα οτι δε θα ξαναφευγες ποτε
Θυμασαι οταν σου εξομολογουνταν τ' απωθημενα σου
ολα οσα ηθελες να ζησεις;
Τωρα που εφυγες δε γυρνανε ουτε στιγμη να με κοιταξουν.
Μου λειπεις γιατι νομιζω οτι ησουν τα παντα απο μενα
ετσι μιση...το παιζω ανετη για να μπερδευω τα επωδυνα
για να πειθω ισως αλλα μπορει κι απο κενη αδιαφορια
Μου λειπεις γαμωτο...
Η μαλλον, για να το πω σωστα...
μου λειπω τοσο...


Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

A lonely (not) hero



Πως μπορω να ειμαι τοσο σιγουρη οτι εγω διαφερω απο αυτα που πολεμαω κι οτι ακολουθω οσα πιστευω; Δεν αρκουν οι λεξεις και οι συζητησεις, δεν αρκουν οι εκθεσεις ιδεων, το ξερω. Δεν ξερω ομως κι αν μπορω να γινω εγω ο ηρωας του σημερα. Με προκαλουν να φερθω ηρωικα σχεδον για να αποδειξω οτι δεν ειμαι υποκριτρια. Δε γουσταρω να διατυμπανιζω τις καλες μου πραξεις για να πειθω τον κοσμο γυρω μου. Το κακο ειναι οτι η θυσια του ενος σπανια οδηγει καπου τους εκατομμυρια αλλους. Ηρωας δεν ξερω αν μπορω να γινω. Αυτο ομως δεν μπορω να το αφησω να με εμποδισει απο το να γινομαι συνεχως εστω και απλως καλυτερη. Που ξερεις...καποια στιγμη μπορει να φτασω κι εκει, τοσο ψηλα, κι ας μην το εχω καταλαβει. Χρειαζεται πολεμικης φυσεως επανασταση τωρα πια προκειμενου να χτιστουν τα παντα πανω στα συντριμια. Οσο κι αν αυτο με θλιβει, ειναι η αληθεια. Μπορω να κακισω καποιον που σκεπτομενος την οικογενεια του δεν πονταρει σε παρατολμες επαναστατικες ενεργειες; Υποθετω πως οχι...Η μοναξια η η μοναχικοτητα μπορει να οδηγει πιο ευκολα σε ηρωικα διαβηματα. Ποσο θα ηθελα να μπορουσα να γινω ηρωας, αυριο, τωρα, για να μην μπορει κανεις κοιτωντας με στα ματια να δει τιποτε το υποκριτικο, τιποτε το αντιφατικο, τιποτε το φιλιωμενο με το συστημα που τοσο μεμφομαι. Δωστε μου ομως το δικαιωμα να στοχευω στα ιδανικα μου και να γινομαι καλυτερη εστω κι αν δεν εγινα ακομη ο ηρωας που πολλοι περιμενουν σαν Μεσσια. Δωστε μου το δικαιωμα να λεω οσα πιστευω λευτερα ακομη κι αν καποια απο αυτα ειναι οι στοχοι που κι εγω θελω να πετυχω! Θελει ομαδικη και καταστροφικη εξεγερση τωρα πια, ισως ολεθρια, προκειμενου να ξεβρωμισει ενας κοσμος που θυμιζει οχετο. Καποιος που μεγαλωνει μεσα στα σκατα απο καποια στιγμη και περα παυει να τα μυριζει, το εχω ξαναπει. Οποιοσδηποτε τολμαει να μιλησει για την μποχα χαρακτηριζεται τουλαχιστον ουτοπικος. Ουτοπικα φανταζουν τα ιδανικα. Ανεφαρμοστα παραμενουν διοτι το πρωτο βημα ειναι μια καταστροφη των παλιων συστηματων...Με οποιο κοστος. Και αυτο απαιτει μαζικοτητα. Αν γινω ο επομενος ηρωας και παω αυριο μεθαυριο να δωσω τη ζωη μου για οσα πιστευω ειτε αμεσα ειτε σιγα σιγα και συμβολικα χωρις καποια οργανωση και σεβαστο αριθμο αλλων ηρωων γυρω μου δε θα καταφερω δυστυχως τιποτε παραπανω απο το να θυσιασω τα παντα για το σχεδον τιποτε. Παλι ηρωας θα ημουν και πραγματικα μακαρι να ειχα τα κοτσια τωρα που μιλαω να το κανω πραξη εστω κι αυτο. Θα αρκουσε ομως; Θα αρκουσε ενας ενας απο εμας ανοργανωτα και μεμονωμενα να πεφταμε ενας ενας στον γκρεμο αφηνοντας παρολαυτα τους αλλους να αλωνιζουν ακομη; Δεν ξερω...οταν μαθω θα σας πω. Δε δεχομαι ομως να αμφισβητει κανεις τα πιστευω μου, τους στοχους μου και τις προσπαθειες που κανω για να γινω η αλλαγη που θελω να δω στον κοσμο εστω παλευοντας πολλες φορες με τα παθη μου και τους φοβους μου. Εχω εναν στοχο. Κι αν δεν ειμαι ηρωας εχω μπροστα μου εναν δρομο που τραβω για να μοιασω στους ηρωες που θαυμαζω.  Μπορει εγω να το κανω περπατωντας, αργα, η πολλες φορες δειλιαζοντας και ξαναβρισκοντας το θαρρος μου, παραπατωντας και ορμωντας παλι αλλα προσπαθω. Θελετε την αληθεια; Ναι, νιωθω τυψεις που δεν ειμαι ενας ηρωας. Αλλα δεν απολογουμαι σε σαθρες ιδεολογιες επειδη εκεινες εχουν την "εντιμοτητα" να ειναι πιο ρεαλιστικες και αμεσα εφαρμοσιμες. Γιατι τι να το κανω εγω που ενω εφαρμοζονται αποδεικνυονται ολεθριες στην πραξη; Ας μη γινουμε ηρωες.Καλυτεροι ανθρωποι δεν μπορουμε να γινουμε; Αρνουμαι να πιστεψω οτι εξαιτιας των παθων της ανθρωπινης φυσεως μας το καλυτερο που μπορουμε να κανουμε ειναι αυτο που βιωνουμε σημερα. Αρνουμαι...! 
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ξενοιαστοι ημασταν




Ξενοιαστοι ημασταν
κι ας νομιζαμε οτι ειχαν πεσει ολες οι αγωνιες στα κεφαλια μας
Ημασταν ξενοιαστοι και σιγοψιθυριζαμε ερωτες τα βραδια
την ωρα που αφουγκραζομασταν τα βηματα στις σκαλες
Κι εγω να μην μπορω να αρθρωσω αληθεια
Ηθελα μονο να καταλαβεις οτι καιγομουν
Να με διευκολυνεις και να πεις οσα θα ηθελα να πω
Ξενοιαστοι ημασταν
τολμουσαμε και καναμε πισω με την ιδια ευκολια
Αγγιζαμε τη σκεψη μας κι επειτα τραβουσαμε τ' ακροδαχτυλα αποτομα
σα να μας ειχε ζεματισει η επιθυμια
Οι καρδιες μας και οι ανασες μας παλονταν γρηγορα
και οι λαχταρες μας εσφιγγαν γλυκα τους δισταγμους μας στην αγκαλια τους
Ξενοιαστοι ημασταν
Τις νυχτες αγρυπνοι πανω απο τα τηλεφωνα
να στελνουμε μηνυματα για να πουμε περισσοτερα απο οσα τολμουσαμε
να μοιραζομαστε ψυχες στα δυο, στα τρια, στα τεσσερα
και να δινουμε υποσχεσεις...ολο υποσχεσεις και ορκους αγαπης που λες...
Ξενοιαστοι ημασταν
τραγουδουσαμε τα τραγουδια μας σα να ηταν οι ζωες μας
χορευαμε στα παρκα και βγαζαμε φωτογραφιες για να γελαμε μετα
κι εγω να μην μπορω να αρθρωσω αληθεια
μονο ξενυχτουσα κατι βραδια με τη φωτογραφια μπροστα μου
και το ραδιοφωνο να παιζει το γνωστο τραγουδι
που τολμησα να σου αφιερωσω πριν με διαλυσεις
Ξενοιαστοι ημασταν
ξαπλωναμε στα παγκακια και κοιτουσαμε τ' αστερια
για να κοροιδευουμε μετα τους ρομαντικους μας εαυτους
περπατουσαμε με τις μπυρες στα χερια και τις κουκουλες κατεβασμενες τρεκλιζοντας
για να τρομαζουμε το φοβο μας στα σκοταδια
ντυνομασταν ροκ κι ακουγαμε τα παντα
παραμονευαμε τους απεναντι στα μπαλκονια και φωναζαμε ονοματα
για να κρυφτουμε μετα πισω απο τα ξυλινα παντζουρια
Ξενοιστοι ημασταν...


Συνδεδεμενοι με τη ζωη μου για χρονια και τελικα νομιζα
Νομιζα οτι σας ηξερα, νομιζα οτι με ξερατε, νομιζα οτι δε θα αλλαζατε τοσο...

αν ηξερα τοτε τα μετα παλι τα ιδια θα εκανα...η μαλλον...
Ισως να εκανα χειροτερα, ισως να τολμουσα.
Ναι, θα τολμουσα. Γιατι...
ετσι κι αλλιως, θα ηξερα οτι θα (σας) σε χασω...και σας (σε) εχασα.

Τι ηταν τα σ' αγαπ(α)ω για 'μας αληθεια...;

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ



Καπου εκει, οταν κοντοζυγωνει η ανοιξη και καπου εκει, οταν παει να πατησει το ποδι του το φθινοπωρο, καλη ωρα, στο χαλακι της πορτας, κατι μεσα μου νοσταλγει και ερωτευεται. Η φαντασια μου κραταει ενα τσιγαρο στο χερι κι ακουει περιεργα τραγουδια που εξαπτουν αισθησεις και σκεψεις. Αυτο με το τσιγαρο δεν το κανω πραξη, το αφηνω και λειτουργει μονο ως ποιητικη αδεια, κατι παραπανω για μενα θα ηταν χαζο...Και καπου αναμεσα στους φανταστικους καπνους που γεμιζουν το δωματιο μου, δημιουργω ερωτες και παθη. Αυτους τους κανω πραξη. Αυτοι δε βλαπτουν την υγεια, μαλλον τη διατηρουν. Τους πλαθω απο την αρχη η τους ξαναζωντανευω απο μεσα μου. Τους ξυπναω απαλα και τους βγαζω απο εκεινο το μυστικο δωματιακι των αναμνησεων για να περπατησω μαζι τους σε βρεγμενους απο τα πρωτοβροχια δρομους.  Καθομαι μετα και μετραω προσωπα και εικονες. Ο,τι με ποναει γλυκα πηγαινω και το πειραζω επιτηδες οπως κατι παραξενοι πονοι που μας πιανουν καποιες φορες και μας δημιουργουν την ανεξηγητη διαθεση να τους προκαλεσουμε παλι και παλι. Η μονο εγω το εχω παθει; Τελοσπαντων, δεν εχει σημασια...Σκαλιζω κατι πραγματα κατι τετοιες εποχες που απο τη μια με κανουν και χαμογελαω κρυφα πισω απο το απλανες βλεμμα μου (πονωντας παντα) απο την αλλη εκνευριζομαι που τα ζω μεσα μου κι οχι εξω μου. Δε γινεται καποιες αναμνησεις να ενταχτουν στα περασμενα μεγαλεια που διηγωντας τα κλαιμε! Απλα δε γινεται και το ξερω. Ενταξει, δε σου λεω, καπως με εκνευριζει που αργουν να φανουν σε αυτην την περιβοητη επομενη γωνια που φερνει οσα δεν ξερεις, αλλα ρε παιδι μου ειναι κατι ωρες που να...τα μυριζω στον αερα! Σοβαρα, τα μυριζω. Μοιαζουν με το αρωμα του κορμιου που πλαγιαζω διπλα του τα βραδια. Με το αρωμα που ειχε εκεινο το βραδυ που μου αλλαξε τη ζωη. Ξερεις, τοτε...μετα απο μια αδιαφορη μερα που με ειχε κανει να βαρεθω μεχρι θανατου ωσπου επεσε το σκοταδι κι ολα μεταμορφωθηκαν...εγιναν αλλιως. Εγιναν ιδανικα. Τοσο ιδανικα που...ηταν πραγματικα μονο για το ενα και μοναδικο εκεινο βραδυ. Μετα ο φοβος πηρε τη θεση της εξομολογησης. Και η ζωη πηρε την κατηφορα. Ναι...της εδωσα κι εγω μια και κουτρουβαλησε πιο γρηγορα αλλα δε θελω τωρα να το κανω θεμα. Θα προτιμουσα να μην ειχα βαλει το χερακι μου σε αυτο...Κι απο τοτε που λετε καθε ανοιξη η καθε αρχη φθινοπωρο, καλη ωρα, ξυπνανε αυτοι οι κοκκινοι ερωτες μεσα  μου...ξυπνανε και με τυλιγουνε ολοκληρη, καταπινουνε την υπαρξη μου κι εγω στροβιλιζομαι ανεξελεγκτα στη δινη κατι παλιων παθων του κορμιου και της ψυχης μου. Παλιων ναι. Ξεχασμενων οχι. Δε θελω να διαλυθουν αυτοι οι καπνοι. Δε θελω να με φαει αυτη η καθημερινοτητα της επαναπαυσης μου. Τη βαριεμαι αυτην την επαναπαυση, δε μ' αρεσει, νιωθω οτι μου τρωει τα μεσα μου. Αυτο το αρωμα μονο να μεινει να πλαναται στην αυρα μου απο το πρωι ως το βραδυ και να κραταει την ψυχη μου ερεθισμενη. Αυτο θελω...Σεπτεμβρης...
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011



Με τον δικό μου τρόπο
έτσι μ' αρέσει να λέω...
Μ' ένα βιβλιο στο χερι στα διαλείμματα
χωρις κανεναν που να εχω επιλεξει
Οχι πολλα παρε δωσε με ανθρωπους
αυτο που εχω κολλαει και ειναι επικίνδυνο
μια τρελα, ενα κατι που δεν το μοιραζομαι
Μπροστα στους μαυρους τοιχους και τα φωτακια
αλλαζουν προσωπα και χαρακτηρες οι αλλοι
μπροστα σε ματια που κοιτουν με τις ακρες τους
και δε μ' αρεσουν καθολου, εσυ το ξερεις, αλλαζω χαρακτηρες εγω
Αυτα τα ψιθυριστα χαζογελα που δε σημαινουν τιποτε
Για μια στιγμη θελω να πω κατι κακο μα το παιρνω πισω την επομενη
Δεν ειμαι ετσι εγω. Η τουλαχιστον δε θελω να ειμαι
Αυτο με κραταει ακομη ορθια με το βλεμμα μπροστα
Δε θα με παρει κανεις ειδηση την ωρα που θα ξεγλιστραω
αναμεσα σε αδεια κορμια και ακομη πιο κενες ψυχες
Μα εγω το ξερω οτι δε λενε αληθεια
Κατι προσεχουν που αγαπουν να μισουν και να το δειχνουν
Μια ηρεμη ανεπιτήδευτη προκληση που δεν επεδιωξα ποτε
Ενταξει. Λεω ψεματα.
Αλλα ποτε δεν μπορεσα στ' αληθεια να πω ενα καλο ψεμα...
Οποτε υποθετω οτι ειμαι ειλικρινης, ετσι;
(Παρενθεση.)
Κανενα χερι δε θ' αγγιξω στ' αληθεια ποτε
Κανενα σωμα δε θα παρει τιποτε απ' την ενεργεια μου
Αυτο δε με βοηθαει σε ο,τι κανω μα η πειθαρχια με εκνευριζει ετσι κι αλλιως...
Αν μπορεσω θα κανω κατι, ετσι, απειθαρχη
αλλιως θα ψαχνω μια ζωη το τελ(ει)ος για να ολοκληρωθω
χωρις τελικα να ξερω αν θα μ' αρεσει κι αυτο
γιατι ισως και να βαριεμαι καπως πιο ευκολα απ' οσο θα 'πρεπε
Μα σιγουρα ο,τι κι αν γινει δε θελω να γινει αναμεσα τους.
Οχι μαζι τους, οχι διπλα τους
Οχι μπροστα στα γυαλινα ηλιθια ματια τους
που καρφωνουν τις διαφορετικοτητες
σαν κανίβαλοι που τρωγονται μεταξυ τους
Μονη μου η με τρεις τεσσερις ακομη.
Εχει κατι κενες θεσεις εδω διπλα...
Θα ρθεις;
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011




Παθολογικη η κατασταση μου και πραγματικα με φοβιζει ο εαυτος μου ωρες ωρες. Δεν τον ελεγχω. Δε χαλιναγωγειται ρε παιδι μου, πως το λενε; Και καλα για εκεινα τα επαναστατικα. Σε κατι τετοια τον γουσταρω. Εκει που με παραλυει ομως με τσαντιζει γαμωτο! Γιατι αυτη η δισυποστατη φυση παλευει μεσα στον δικο μου "αχυρωνα"; Ε, εαυτοι μου! Βρειτε τα επιτελους να ησυχασω! Οχι να επαναπαυτω. Να ηρεμησω γαμωτο. Και κατα προτιμηση...ας υπερισχυσει εκεινος ο εαυτος που το ματι του γυαλιζει απο αυτοπεποιθηση. Δεν ειναι αναγκη τουλαχιστον να ξερουν ολοι για τον αλλον, τον μικρο μου φοβισμενο εαυτο!

Ακολουθει ενα ποιημα της αγαπημενης μου Κατερινας Γωγου:

Καλημέρα γιατρέ μου.
Μη. Μη σηκώνεστε, άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.
Τα γνωστά.
Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ
 - ξέρετε τώρα εσείς -
Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο βολέψτε με τέλος πάντων
με τούς ομοίους σας περάστε με στους χαφιέδες σας
πηδήξτε με αν θέτε
ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.
Τσάκα τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο
και φερ' τη συνταγή
γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε
κι όπου να 'ναι θα εκραγεί.
Μη. Μη σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.
Ευχαριστώ. Καλημέρα σας.

Κατερίνα Γώγου

Κι ενα τραγουδι που εμαθα απο εναν διαδικτυακο φιλο, τον takounolatri (σ' ευχαριστω):

Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα