Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

INNER



Η επιτυχια μιας αποτυχιας ειναι οτι αν δε σε διαλυσει σου μαθαινει. Κι εγω επειδη εχω βαρεθει να διαλυομαι συνεχεια αποφασισα να κραταω τη γνωση και να προχωραω παρακατω. Με τι κοστος δεν ξερω, μη με ρωτατε. Δεν ξερω ποιο ειναι το κοστος του να μην παραιτεισαι Ομως σιγουρα θα εχει και καποιο κερδος αμεσα η εμμεσα, ετσι δεν ειναι; Βεβαια εδω που τα λεμε μου εχει μεινει και κατι αλλο που μοιαζει με κουσουρι απο τις φορες που ενιωσα πως εχω αποτυχει καπου. Ειτε σε επιπεδο ανθρωπινων σχεσεων ειτε σε πιο πρακτικα ζητηματα. Μου εχει μεινει λοιπον το οτι προσπαθω να μη νιωθω. Δεν ειναι οπως ακουγεται, δεν εννοω φυσικα οτι εχω γινει αναισθητη. Σιγουρα στεναχωριεμαι καπου εκει μεσα ομως εχω βαλει τον αυτοματο πιλοτο και παω...το κεφαλι κατω, τα κερατα μπροστα και ορμαω. Αυτο θυμιζει κουσουρι περισσοτερο γιατι θα μπορουσε κανεις να πει οτι εχω προσπαθησει να νεκρωσω ενα κομματι του εαυτου μου. Τα πραγματα ομως καμια φορα δεν ειναι οπως φαινονται. Το κομματι αυτο του εαυτου μου που μοιαζει να εχει νεκρωθει, στην πραγματικοτητα ειναι το πιο ευαισθητο απ' ολα. Κι ετσι, πολυ απλα, εχω αποφασισει να μενει ανεγγιχτο απο ολα οσα, χωρις να αξιζουν τοσο οσο θα νομιζε εκεινο, θα μπορουσαν να το κανουν να το βαλει κατω, να παραιτηθει. Δεν υπαρχει πια η πολυτελεια της περιοδου χαριτος. Δεν εχω την ανεση να κανω καποιους μηνες διαλειμμα απο τα βασανα μου ωστε να συναρμολογησω την ψυχολογικη μου κατασταση και μετα να ξαναβγω εκει εξω να παλεψω. Κι οπως και να το κανουμε εστω κι αργα καταλαβα οτι δεν ειναι αυτο η ζωη. Λεω οτι το καταλαβα αλλα αν θελω να ειμαι απολυτα ειλικρινης με τον εαυτο μου ειμαι στη φαση της φιλοτιμης προσπαθειας που με εχει βοηθησει στο να κανω σημαντικες προοδους στη δικη μου ζωη. Δεν μου αρεσουν φυσικα ολες οι αλλαγες που παρατηρω στον εαυτο μου. Υπαρχουν και σημεια στην προσωπικοτητα μου που με κανουν να αναπολω την παλια καλη μου "αθωοτητα" η μαλλον για να το πω πιο σωστα, τον παλιο καλο μου παρορμητισμο. Εξακολουθω να ειμαι ανθρωπος παρορμητικος αλλα δυστυχως δεν εξακολουθω να το εξωτερικευω. Και μου αρεσε που καποτε τολμουσα να "φωναζω" στον κοσμο το "ειναι" μου. Μεγαλωνοντας επαψα να το φωναζω με τους παλιους τροπους. Βρηκα αλλους, καινουργιους, ισως αρκετα δημιουργικους, ομως μου λειπει εκεινη η ζωντανια. Αυτη τη στιγμη που σας γραφω ειναι μια απο τις περιπτωσεις που εξωτερικευω κατι απο αυτα που νιωθω. Γραφω, εμπνεομαι, διαβαζω...Η ενταση παρολαυτα της παρουσιας μου μεσα σε εναν χωρο εχει περασει σε επιπεδα υποηχων σε σχεση με παλιοτερα. Εχω περασει σε μια κατασταση υποχθονιας αποφασιστικοτητας που δεν αφηνει να εξωτερικευθει σχεδον τιποτε απο τα παθιασμενα σημεια του εσωτερικου μου κοσμου και ειναι κριμα διοτι ειναι πολλα αυτα. Εχουν μαζευτει σε ενα καβουκι προστασιας, κατι σαν αυτο που σας ελεγα στην αρχη γιατι εκτος απο παθιασμενα ειναι και ευαισθητα κατι που αποτελει πολλες φορες (αυτο)καταστροφικο συνδιασμο. Για να καταληξω καπου ομως, επιτελους, παρολαυτα κραταω αυτην τη γνωση την παντρευω με τολμη εστω και εσωτερικη και προχωραω. Θα ηθελα μονο να μπορουσα να κανω πραξη κι αυτο το αλλο που ισχυριζομαι συχνα και ειναι η μιση αληθεια. Θα ηθελα να γινει ολοκληρη αληθεια οταν λεω οτι...δεν με νοιαζει ο χρονος που περνα...


Κι ενα τραγουδι που ακουσα στην ταινια drive και μου αρεσε πολυ. Και το τραγουδι και η ταινια. Ασχετο θα μου πειτε. Οχι και τοσο...


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Δυο παρεξηγημενα χρωματα



Η επανασταση με το εμβλημα της αγαπης προκαλει γελιο.
Γελιο πικριας ισως...αλλα γελιο.
Δεν πειθονται με τα χερια μας ακουμπησμενα στις καρδιες μας.
Δεν πειθονται απο το χαμογελο που σβηνει στις ακρες των χειλιων μας.
Η καλοπροεραιτη αντιδραση χαρακτηριζεται αναποτελεσματικη. Πια.
Οι καλες προθεσεις πεθαναν και σερνουν στην κολαση τους απιστους.
Η αγανακτιση στην πραξη ειναι μεταμφιεσμενο εγκλημα λενε.
Τα αβεβαια βηματα στο πλακοστρωτο ομως εγιναν ρυθμικα. 
Ακουγονται απο παντου και καταφτανουν αβερτα
Ρυθμικα...τ' ακους; Πλησιαζουν. Ρυθμικα. Τ' ακους;
Κοκκινος και μαυρος ο οριζοντας.
Πλησιαζει και παλεται σα ζωντανος οργανισμος που ξυπναει.
Και γινονται ενα οι γειτονιες σαν κυμα πανω στην ασφαλτο
Γινονται ενα οι φωνες σα γυαλια που σκιζουν τον ανεμο
Ματωνουν αυτια κι ανοιγουν μυτες.
Θολωνουν ματια και κλεινουν στοματα.
Μυριζει δακρυα ο αερας και καπνιζει ο ουρανος σε γκριζο φοντο.
Τσουζουν τα ονειρα μας υπο την επηρεια των χημικων.
Οι διπλανοι μας τρωνε κατι ενοχα θυματα
και πετανε τα ματωμενα τους ρουχα στα σκουπιδια.
Κατω απο τα μαυρα απροσωπα κεφαλια τους οι ρουφιανοι μας οικειοποιουνται.
Βρωμανε απο μακρια σα δημιοι
μπερδευονται με τους αρματωμενους και ονομαζονται απ' ολους "οι κανενες"
Σηκωνονται στον ουρανο κονταρια και ιδανικα προς περιφρουρηση...
Μυρισε πολεμος σαν φρεσκο αιμα που αναβλυζει απο παλια πληγη
Τα πτωματα καποιων αφηρημενων εννοιων κειτονται στα ποδια μας
μα δεν υπαρχει χρονος ουτε για κλαματα τωρα...
Θα τους αποδωσουμε τιμες αφου αλλαξουμε τα παντα. Αφου πεθανουμε κι εμεις
για να διαλυσουν οσα χτισαμε καποιοι επομενοι.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Ακομη ονειρευομαι μα η ανθρωπινη φυση κανει ο,τι μπορει για να με προσγειωσει...

Δεν ξέρω αν σας λείπουν οι αναρτήσεις που έκανα κάποτε συχνότερα για την επικαιρότητα και τα προβλήματά μας. Είναι που πλέον δεν ξέρω τι άλλο να πω και πιστεύω ότι οι καταστάσεις μιλάνε από μόνες τους ...Από την άλλη νιώθω λίγο λες και είμαι στον κόσμο μου όταν αναρτώ στίχους η άσχετα κείμενα ενώ όλα γύρω μου καταρρέουν...Τι να πω άλλο όμως; Να αναμασησω όλα όσα ακούω γύρω μου κάθε μέρα; Μηπως κι εσεις στον ιδιο κοσμο δε ζειτε; Να επαναλαβω αυτο που ακουσα στη σχολη πρωτη μερα που ξεκινησαμε τα μαθηματα ως εναλλακτικό τροπο να μας πουνε "καλη χρονια"; Οτι δηλαδη πρεπει να ζουμε τη στιγμη γιατι αυριο δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει; Βεβαια η φραση αυτη, η τοσο γνωστη, πλεον εχει μια διαφορετικη χροιά...ξερετε...πλεον τονιζεται στο οτι δεν ξερουμε αυριο τι μας ξημερωνει και οχι στο οτι πρεπει να ζουμε τη στιγμη. Εχει ποτιστει με την απογνωση, την απελπισια και τη μαυριλα της εποχης. Απο την αλλη δεν μπορω πια να πω τη λεξη αντιδραση διχως σκεπτικισμο. Ειμαι φύσει επαναστατικη και αντιδραστικη κι αυτο το τελευταιο ειναι που με πληγωνει περισσοτερο απο ολα ισως. Τωρα πλεον ομως ετσι οπως εχουμε αφησει χρονια τωρα να φτασουν τα πραγματα στο απροχωρητο οταν καποιος αντιδρα πρεπει να ξερει οτι αυτο για το οποιο παλευει ειναι μια ολικη ανατροπη ενος τοσο ριζωμενου συστηματος που αυτη ακριβως η ανατροπη του προυποθετει πληρη καταστροφη κεκτημενων της κοινωνιας οπως την εχουμε ορισει ως τωρα και αναγεννηση της απο τις σταχτες. Ημιμετρα πλεον δε χωρανε σε οποιαδηποτε μορφη αγωνα. Γι' αυτο και για πολλους ο αγωνας τωρα πια φανταζει κατι ματαιο και γραφικο. Δεν ειμαι ενας απο αυτους αλλα ποσοι μπορουν να αντεξουν μια ολικη καταστροφη με ολη τη σημασια της λεξης και αναδομηση απο το μηδεν μιας κοινοτητας; Επιπλεον προβλημα αποτελει οτι εχουμε ανοιξει τοσα πολλα μετωπα και με τοσες πολλες παραμετρους το καθενα που ακομη και η ιδια η αντιδραση μας δυσκολευεται να βρει εναν στοχο. Ειναι αυτο που λεμε οτι στη χουντα ο κοσμος ειχε να πολεμησει τη χουντα, στην κατοχη τους κατακτητες, στις μερες μας τι; Τι απο ολα αυτα τα σαπια κεκαλυμμενα που βρισκονται παντου γυρω μας τα οποια με κουτοπονηρια οικειοποιηθηκαν την εννοια της δημοκρατιας για να μην μπορεις να τους αντιταχθεις; Οποια πετρα κι αν σηκωσεις κατι απο κατω θα βρωμαει. Και το χειροτερο ολων ειναι οτι λιγο πολυ οι περισσοτεροι ειτε εχουμε καποτε βαλει το χερακι μας στο να γινει ο κοσμος μας χειροτερος, ειτε δεν καναμε τιποτε για να εμποδισουμε το εργο οσων τον κατεστρεφαν αργα και βασανιστικα. Καποτε θα ειχαμε ελπιδες. Καποτε θα ειχαμε περιθωρια. Ισως ομως παραβολευτηκαμε κι εμεις ο καθενας σε οτι εξασφαλιζε τα δικα του δεδομενα. Που να πρωτοστραφει λοιπον η οποια αντιδραση μας και τι να πρωτοαντιμετωπισει τωρα πια; Μοιαζουν οι καταστασεις να μας εχουν φερει προ τετελεσμενου ενω ουσιαστικα για να φτασουμε στη σημερινη κατασταση χρειαστηκαν χρονια και χρονια λανθασμενης δρασης και πολιτικων και πολιτων. Οποιος ειχε την ευκαιρια να κλεψει θα το εκανε. Και οχι μονο. Εξισου καταστροφικη ειναι και η αδιαφορια για τον πλησιον, για την κοινοτητα, για το συνολο. Τα λεγομενα μου δεν εχουν καποια θρησκευτικης μορφης χροια. Δε χρειαζεται καν να εισαι θρησκος για να αποζητας το ενδιαφερον του διπλανου σου η ακομη καλυτερα για να πιστευεις σε αυτο. Ετσι θα επρεπε να ειναι τα πραγματα απο τη φυση τους αλλα να που δεν ειναι. Σε παλιοτερη αναρτηση ειχα πει οτι δυστυχως οι ανθρωποι για να λειτουργησουν σωστα χρειαζονται μπαμπουλες, εκφοβισμο, τιμωριες...γιατι; Μου φερνουν το παραδειγμα πολλων χωρων της Ευρωπης που σε σχεση με την Ελλαδα λειτουργουν η τουλαχιστον λειτουργουσαν πιο ευρυθμα. Ολοι μπορουμε να καταλαβουμε οτι η διαφορα εγκειται στην τηρηση των νομων και στην μη τηρηση τους εδω στην Ελλαδα. Διοτι εκει η τιμωρια ειναι συνεπης ενω εδω στην Ελλαδα κυβερνα η ατιμωρισια. Μπαινοντας ομως λιγο βαθυτερα στο θεμα αναρωτιεμαι γιατι θα πρεπει να μας εκφοβιζουν με τιμωριες για να πραξουμε τα στοιχειωδη. Γνωριζω οτι τωρα προχωρησα σε μονοπατια που θελουν μεγαλυτερη αναπτυξη. Και φαινομενικα ισως ξεφυγα απο το θεμα που ουσιαστικα ειναι η κριση και τα αποτελεσματα της. Αν δουμε ομως την κατασταση πιο σφαιρικα θα καταλαβουμε πως ολα σχετιζονται. Στη σημερινη καταντια μας ωθησε ενα συστημα που μονο τη δικαιοσυνη δεν προαγει. Κι αυτο το συστημα καλως η κακως "ζουσε" με τις δικες μας ευλογιες. Πραγμα που θα πει ειτε οτι μας αντιπροσωπευε ειτε οτι αδιαφορουσαμε για τις επιπτωσεις του. Και στις δυο περιπτωσεις ομως φανταζει πλεον περιεργο το οτι οι  ιδιοι εμεις ανθρωποι φωναζουμε τωρα πια για οσα μας υποχρεωνει αυτο το συστημα να "αντεξουμε" την ιδια στιγμη που με την απραξια μας και τη στηριξη μας συμβαλαμε στο να φτασουμε ως τον γκρεμο. Θα μου πεις, ακομη κι αργα εχει κανεις το δικαιωμα να ξυπνησει. Ειναι λυπηρο ομως οτι ακομη και τωρα εχω την αισθηση πως ο καθενας φωναζει για τα δικα του θιγμενα κεκτημενα και οχι και για του διπλανου του. Ειναι αυτο που λεμε πως μεχρι χτες καιγοταν το σπιτι του γειτονα μου κι εγω αδιαφορουσα. Σημερα που οι φλογες εφτασαν να γλειφουν και τη δικη μου πορτα βγαινω στον δρομο εξαλλος και το παιζω επαναστατης πετωντας κι απο κανενα τσιτατο για την καταστροφη του σπιτιου του γειτονα για να δειξω μια και καλα αλληλεγγυη. Αν η φωτια ομως δεν με επηρεαζε θα αφηνα τους αλλους να καουν. Κι αν μου εταζαν και κερδος μπορει να εριχνα και κανα κουτσουρο παραπανω στη φωτια του διπλανου...Δεν ξερω αν καταλαβαινετε τι θελω να πω. Παρολαυτα οπως λεω παντα δεν εχει νοημα να το βαζουμε κατω για κανεναν λογο. Γιατι οντως δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει αυριο και αυτη η φραση ακομη ειναι διττης σημασιας. Αφηστε που αυτη η ρημαδα η ελπιδα που πεθαινει τελευταια τωρα πια μας εχει τοση αναγκη για να κρατηθει ζωντανη...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

The forbidden 2


Πήρα μια βαθια ανασα και ξαπλωσα πλαι σου. Τα ρουχα που ειχα βγαλει νωριτερα ηταν διπλα μου, πεταμενα οπως οπως σε μια καρεκλα. Μπορουσα ακομη να διακρινω τη μυρωδια του τσιγαρου που ειχε ποτίσει το υφασμα τους, αναμεμιγμένη με το αρωμα σου. Τωρα, ημουν κατω απο τα σκεπασματα, μαζι σου, φορώντας την πιτζαμα σου που φυσικα ηταν διαφορετικη απο τις δικες μου κατα τρια νουμερα τουλάχιστον, αλλα δε με πειραζε. Λιγη ωρα πριν, ειχες κανει σχεδον τα παντα για να με προκαλεσεις αλλα δεν επεσα στην παγιδα σου. Τωρα που το ξανασκεφτομαι μπορει αυτο να ηταν ενα απο τα μεγαλυτερα μου λαθη κι ας νομιζα τοτε πως ειχα πραξει σωστα. Ενιωθα το κορμι σου σε αποσταση χιλιοστων απο το δικο μου και σε πεισμα του παθους μου τραβιομουν ολο και πιο μακρια σου κοντευοντας να πεσω στο πατωμα και να σε κανω να γελασεις και να αναρωτηθεις τι μου ειχε συμβει. Αν και ηξερες, ημουν σιγουρη οτι ηξερες. Οπως κι εγω ηξερα ολα οσα ηθελες εσυ απο μενα κι ας φερομασταν κι οι δυο σα μικρα παιδια. Ευτυχως δεν το εκανα. Σταθηκα στο χειλος του κρεβατιου με κομμένη την ανασα, χωρις να κουνιεμαι σα να στεκομουν στο χειλος του γκρεμου. Η φαντασια μου που δε φοβοταν μη σε χασει ειχε ηδη παρει απο σενα ολα οσα ηθελα εγω ξανα και ξανα. Ξαφνικα αρχισα να ανασαινω βαρια και βασανιστικα. Με τυραννουσες κι εσυ και η φαντασια μου κι οι δισταγμοι σου αλλα και η απύθμενη ευγενεια μου που με εκανε να σεβομαι οσα φοβοσουν κανοντας με περισσοτερο θυμα παρα υπομονετικη. Προσπαθησα να κοιμηθω...τελικα τα καταφερα λιγο πριν το ξημερωμα. Συνέβαλαν η εξαντληση μου και οι πολλες σκεψεις. Σε ονειρευτηκα οπως κι αλλες 28 φορες μεσα σε εναν μηνα. Ναι, τις μετρουσα και δεν ηταν δυσκολο. Σε ονειρευομουν καθε βραδυ. Σχεδον. Το ονειρο ηταν τοσο ρεαλιστικο που ξυπνησα αναστατωμενη ευτυχως χωρις να ξυπνησω κι εσενα που μου ειχες γυρισει την πλατη. Ονειρευτηκα οτι ημασταν ξαπλωμενοι στο κρεβατι σου, οπως και ημασταν, μονο που εσυ μου ελεγες ολα οσα ηθελα να ακουσω. Και μου ζητουσες ολα οσα ηθελα να κανω. Αισθανομουν λες και το δωματιο ειχε παρει φωτια. Μονο που εγω ημουν αυτη που καιγοταν. Ιδρωμενη και με την αισθηση του ονειρου ολοζωντανη προσπαθησα να επιστρεψω σε κατασταση ψυχραιμιας για να μην κανω καμια τρελα. Καλυτερα να ειχα κανει. Απο εκεινη τη στιγμη δεν καταφερα να ξανακοιμηθω. Σε δυο τρεις ωρες ακουστηκε απο την κουζινα μουσικη. Ειχαν ξυπνησει και οι αλλοι. Ανοιξες τα ματια σου, με κοιταξες και μου ειπες με αθωο βλεμμα: " Ωραιο ξυπνημα ε; Με μουσικη! Γιατι δε με πηρες αγκαλια; Δε σε ενιωθα καθολου ολο το βραδυ! Φοβηθηκα οτι ειχες πεσει κατω καποια στιγμη...". Χαμογελασα και σε κοιταξα αινιγματικα. "Ζεσταινομουν", ειπα, "δεν περαζει...την επομενη φορα."  Σηκωθηκαμε και προσεξα οτι  με κοιτουσες χαμογελωντας αμηχανα καθως προσπαθουσα να ντυθω. Επιτηδες το εκανα μπροστα σου. Φυγαμε μαζι ο καθενας για τη σχολη του και κανονισαμε να βρεθουμε το βραδυ μαζι με τους υπολοιπους. Πονουσα...αλλα ηταν τοσο ομορφος πονος που μ' εκανε να νιωθω ζωντανη...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011


and apologies!

Ενας ακομη λογος που εκνευριζομαι διοτι βρισκομαι ακομη στην προιστορικη εποχη και ειμαι  μια "blogger" (γκουχου γκουχου, λεμε τωρα) χωρις ιντερνετ στο σπιτι της! Υπαρχουν καποιες μερες, ευτυχως λιγες σχετικα που κανω διαλειμμα απο τις ιντερνετικες μου δραστηριοτητες γιατι δεν εχω χρονο να παω καπου που να εχει wifi. Κλαψ σνιφ...και τοτε μου λειπει και το ιστολογιο μου και τα δικα σας. Σημερα λοιπον που βραβευσα μια blogoφιλη μου, την αγαπημενη Lyriel (βλ. παρακατω), μου ειπε πως πριν καποιες μερες μου ειχε δωσει ακριβως το ιδιο βραβειο. Απο τη μια χαρηκα απο την αλλη στεναχωρηθηκα που δεν το ειχα δει εγκαιρως και της εδωσα ενα βραβειακι που ειχε ηδη παρει! Οπως της ειπα ομως, ενα βραβειο δεν παει ποτε χαμενο ειδικα οταν αυτος που σου το δινει το εννοει! Κι εγω φυσικα το εννοω γιατι το ιστολογιο της με εχει ενθουσιασει οπως κι ο τροπος που γραφει αλλα ακομη και οι εικονες που επιλεγει κι ανεβαζει! Ολα ειναι τοσο προσεγμενα, ζεστα, ομορφα, φιλικα και τοσο μα τοσο ταξιδιαρικα στο blogoσπιτακι της που μπορω να περιπλανιεμαι αναμεσα στις αναρτησεις τις για ωρες! Δε σε καλοπιανω Lyriel μου, τα εννοω! Συνεχισε ετσι λοιπον κι εγω απο δω και περα θα ειμαι πιο...προσεκτικη! Σιγουρα θα λαβεις κι αλλο βραβειο απο μενα αλλα θα κοιταξω να μην ειναι ιδιο με καποιο προηγουμενο ;) Ευχαριστω πολυ εστω και καθυστερημενα για το βραβειακι σου!!!
Διαβάστε περισσότερα...

Βραβειακι


Βραβειακι απο το φιλικο blog http://stavroulazervald18parach.blogspot.com/
Ευχαριστω πολυ τη φιλη μου και φυσικα επιφυλαττομαι να ανταποδωσω την τιμη που μου εκανε  στο αμεσο μελλον μιας και το ιστολογιο της μου αρεσει πολυ!
Με τη σειρα μου θα ηθελα να δωσω αυτο το βραβειακι στα παρακατω ιστολογια:

http://spittingdragon.blogspot.com/

http://schopenhauertelescope.blogspot.com/#axzz1ag21osMC

http://spirit-liquiddreams.blogspot.com/

http://metofeggariagalia.blogspot.com/

Θα ακολουθησουν κι αλλα!

Μαζι με το βραβειακι πηγαινει κι ενα παιχνιδακι...Απ' ο,τι καταλαβα πρεπει να πω 7 πραγματα για μενα, ετσι; Για να δουμε...

1) Ειμαι πολυ κλειστος και απροσαρμοστος ανθρωπος. Δεν ημουν παντα τοσο...
2) Μπορει αλλο να ειμαι κι αλλο να φαινομαι αλλα δεν ειμαι υποκριτρια. Περιεργο ε;
3) Καμια φορα αναρωτιεμαι αν οσα κανω ειναι ματαια. Καταληγω στο οτι δεν ειναι. Παλι καλα.
4) Μου αρεσει να πηγαινω κοντρα στον εαυτο μου και σε οσα φοβαμαι. Δεν τα καταφερνω παντα. Αλλα προσπαθω!
5) Νομιζω οτι πηρα τη ζωη μου λιγο λαθος καποια χρονια πριν και με ενοχλει που αργησα να ξαναπαρω μπρος.
6) Μετα σκεφτομαι οτι καθετι που ζει κανεις ειναι εμπειριες που αν αξιολογηθουν σωστα οντως τον κανουν δυνατοτερο.
7) Παρολαυτα αυτο δε με παρηγορει παντα...κι ετσι σκεφτομαι οτι μπορει να φιλοσοφω πολυ για να διατηρουμαι ψυχραιμη αλλα μαλλον μεσα μου ειμαι ενα ηφαιστειο που βραζει.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011



Αραγε εσυ, ο μεγαλος κριτης,
θα ησουν προθυμος να δεις οσα κρυβονται
κατω απο αυτο, το κουμπωμενο μου πουκαμισο;
Θα ησουν ετοιμος εσυ
ν' αντικρυσεις το μαυρο δερμα
κατω απο την επιφανεια μου;
Θα αντεχες ν' ανοιξεις τις φλεβες μου
για να δεις τη ζωη να τρεχει οπως την εζησα;
Η παρηκμασμενη μου ετοιμοτητα
σε θετει στο περιθωριο των συναισθηματων μου
Αγκαλιαζω τη λυτρωτικη μου αδιαφορια
για να προχωρησω αναμεσα στα αιχμηρα σου θεωρουμενα
με το κεφαλι παρεξηγησιμα ψηλα
σαν τρελας αποτελεσμα, σαν παρανοια διαλυμενη
Σαν ψεμα.
Αραγε εσυ μεγαλε κριτη
θα ησουν προθυμος να φορεσεις
το κουμπωμενο κι αρωματισμενο μου πουκαμισο
για να νιωσεις στη σαρκα σου το σφιξιμο της ζωτικης αγκαλιας
ενος παρελθοντος απαγορευμενου
σαν αποπλανηση;
Δε μου επιτρεπεται απο τη θεληση μου να σου μιλαω
γι' αυτο το κορμι που κουβαλαω στους ωμους μου ολο ευθυνη
Ειναι το σωμα μου που περιμενω να ξυπνησει
και να προταξει τη φωτια του ανυπακουο
στον εξω κοσμο.
Αραγε εσυ μεγαλε κριτη
Αντεχεις να ριξεις την κλεφτη σου ματια
μεσα σ' αυτο το ασπρο κουμπωμενο μου πουκαμισο
για να δεις την κοκκινη θεληση του παθους μου
να ανασαινει στο στηθος μου σα μαινομενη φλογα;

Διαβάστε περισσότερα...


Σε πετρινο τοπο σ' εξορισα
Υστερα σ' εψαχνα καπως μετανιωμενη
ταμα να σε κανω σε αγιους και δαιμονες
για να γυρισεις να με διωξεις απο δω
Που σ' εθαψα;
Διωξε με μαζι μ' αυτα τα βλεμματα
και φερε πισω εκεινα τ' αλλα
που χαρισα απερισκεπτα στους (μη) ιδιοκτητες
και τωρα γλειφω υποφεροντας δαρμενη τις πληγες μου
γυριζοντας γυρω απο τον εαυτο μου
που κι αυτος ξενος μου ειναι κι εχθρος
Η μαλλον φιλος ασπονδος που λατρευω να μισω
Σε κατι νοερες διαδρομες με βημα οπισθεν
επεφτα πανω σου κι εκλαιγα γελωντας
Πιαναμε για λιγο την κουβεντα αναμεσα στους λυγμους
κι υστερα χανοσουν φοβουμενη τη μερα
θαρρεις και σ' ελιωνε το φως σαν ομορφο ψεμα
Αναπολω κι αναπολω αναπολωντας...
Που 'ν' η ζωη; Αν τη δεις εκει που τριγυρνας
πιασε την γλυκα απ' το χερι
και φερε τη μαζι σου.
Μην την τρομαξεις!
Κι αν θες...σε παρακαλω.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

The forbidden 1



Πλησιασες μ' ενα διστακτικο χαμογελο και κοιταξες πρωτα εμενα. Οταν το βλεμμα σου γλιστρησε μακρια μου, ενα εκνευριστικο δακρυ θολωσε τα ματια μου καθως παρεμενε αναποφασιστο στο χειλος του κατω βλεφαρου μου μην ξεροντας αν θελει να κυλησει η οχι. Ευτυχως ηταν σκοτεινα εκει μεσα και δεν ειδε κανεις αυτην τη μικρη λεπτομερεια που παραλιγο να πεταξει στα σκουπιδια τις προσπαθειες που εκανα για να συγκρατηθω εδω και ωρα. Ο λαιμος μου πονουσε προσπαθωντας να πνιξει τους λυγμους που εκβιαζαν τη φωνη μου πως θα ακουστουν αν τολμουσα να αρθρωσω λεξη. Περιμενα να ακουσω τι θα πεις εχοντας ενα ψευτικο χαμογελο κολλημενο στο προσωπο μου. Μεγαλο, πλατυ και ψευτικο. Ο λαιμος μου παντα πονουσε.  Αισθανομουν παραμορφωμενη απο τα συναισθηματα που ξεχειλιζαν απο καθε πορο του κορμιου μου την ωρα που εγω δεν ηξερα ποιο να πρωτοσυγκρατησω. Μιλησες το ιδιο διστακτικα με το χαμογελο σου. Οι αλλοι στην παρεα ηταν ενθουσιασμενοι που ειχες κανει μια νεα γνωριμια η οποια μαλιστα σου ειχε ζητησει να βγειτε καποια στιγμη. Ειχατε ανταλλαξει τηλεφωνα και ειπες πως μαλλον θα ξαναβρισκοσασταν την επομενη μερα. Ενιωσα και παλι τα ματια σου πανω μου ομως εγω σε κοιταζα πια χωρις να σε βλεπω. Η ψευτικη διαθεση μου ενσωματωθηκε με τις χαρουμενες φωνες των υπολοιπων που μοιραζαν ευχες για να παει καλα "το πραγμα". Δεν καταλαβαινα τι ηθελες να πετυχεις. Δεν καταλαβαινα τι ηθελε να μου πει το βλεμμα σου. Δεν καταλαβαινα πια γιατι αλλα ακουγα κι αλλα εβλεπα. Δε συμμεριζομουν πια κανεναν φοβο, καμια ντροπη. Μονο ο πονος υπηρχε για μενα. Ο πονος που μου εκαιγε τα σωθικα. Ο πονος για μια εξομολογηση που πεθανε πανω στη γεννηση της. Μονο οταν βγηκαμε εξω και πηρε ο καθενας τον δρομο για το σπιτι του αφησα εκεινο το αναθεματισμενο δακρυ να κυλησει λυτρωτικα πανω στα καυτα απο την υπερενταση μαγουλα μου. Μονο οταν ειχες ξεμακρυνει αρκετα αρχισα να κλαιω χωρις να με νοιαζει τιποτε και κανενας. Ουτε καν η φιλη μου που περπατωντας διπλα μου σα σκιωδης φιγουρα προσπαθουσε να καταλαβει τι μου ειχε συμβει. Ισως και να την ειχα εκνευρισει μερες τωρα αφου εκλαιγα σε ανυποπτες στιγμες και "χωρις λογο". Βλεποντας τον "λογο" να στριβει στη γωνια και να χανεται απο τα ματια μου την ωρα που γυρνουσα πισω να κοιταξω, αποφασισα πως ισως ειχε ερθει η ωρα να μιλησω κι εγω...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Kid inside

Ετσι ελπιζω


Ετσι παλευω


Ετσι ερωτευομαι


Ετσι προχωραω


Ετσι ταξιδευω


Ετσι στοχευω


Ετσι ξεχνιεμαι

Ετσι βλεπω τον κοσμο


Ετσι ακουγεται η φωνη μου


Ετσι αφηνομαι


Ετσι αγαπαω


Ετσι τολμαω


Ετσι προβληματιζομαι


Ετσι μοιραζομαι



Ετσι εξερευνω


Κι ακομη κι οταν κλαιω...



Παραμενω παιδι!





Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα