Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011





Δακρυζει η νυχτα μαζι μου
μα εσυ δε νιωθεις τιποτε
μπορει να κλαινε τα παντα γυρω μου
εκτος απο τους ανθρωπους
γιατι εκεινοι υποκρινονται λυπες
και μουτζουρωνουν τις ψυχες τους
χωρις κανεναν σοβαρο λογο
μονο επειδη τους χαριστηκε η ζωη
αλλα δεν ξερουν τι να την κανουν
Δακρυζει μαζι μου ο ανεμος
μα εσυ δε νοιαζεσαι για κανεναν
μπορει να πονανε τα παντα γυρω μου
εκτος απο τους ανθρωπους
γιατι εκεινοι μπερδευουν τον πονο
με την καθημερινοτητα
και βασανιζουν την καρδια τους
απλως επειδη δεν ξερουν
τι στ' αληθεια θα πει να ποναει κανεις.
Ακουω τους λυγμους της μερας
να συνοδευουν τη μοναξια μου
μα εσυ δε βλεπεις τιποτε
μπορει να σπαραζουν ολα γυρω μου
εκτος απο τους ανθρωπους
γιατι εκεινοι εχουν τα ματια τους
στραμμενα προς τα μεσα
και το μονο που βλεπουν
ειναι ο μικρος τους πολυτιμος εαυτος
(οχι για να τον κανουν καλυτερο
αλλα για να κλαφτουν λιγο παραπανω
απο τον διπλανο τους)

-Ο,τι αφορα τους ιδιους ειναι σπουδαιο, μεγαλο και επωδυνο
ο,τι εχει να κανει με τους αλλους ειναι δευτερευον κι ασημαντο-

Κλαιει μαζι μου η αγαπη
μα εσυ δεν αγαπησες κανεναν ποτε
μπορει να πεθαινουν τα παντα γυρω μου
κι ομως οι ανθρωποι
οσο ακομη εχουν ανασα στα πνευμονια τους
θα δολοφονουν την καθε στιγμη που περνα
μονο για να πενθησουν μετα πανω απο το πτωμα της.

Κι εγω κλαιω γι' αυτον τον κοσμο...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Χιλιοακουσμενο, το ξερω...σημερα απλως το ειδα με αλλα ματια η μαλλον το ακουσα με αλλες σκεψεις στο μυαλο μου. Αφορμη η φραση μιας καθηγητριας μας. Ισχυριστηκε πως αυτο το τραγουδι μας ταιριαζει απολυτα ως ηθοποιους. Κι ετσι αρχισα να το σκεφτομαι απο διαφορες αλλες οπτικες. That's me in the spotlight λοιπον...


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

What if...



Η φραση "τι θα γινοταν αν" ειναι μια απο αυτες που δε θα ηθελα να υφισταται στη ζωη μου. Τουλαχιστον οχι σε καθοριστικο βαθμο. Ως γνωστων μια απο τις επιθυμιες μου ειναι να πετυχω μια ζωη χωρις απωθυμενα οπως εχω πει ηδη πολλες φορες στο παρελθον. Κι ετσι τετοιου ειδους σκεψεις οπως η παραπανω δε μου ταιριαζουν..."Τι θα γινοταν αν ειχα επιλεξει εκεινο κι οχι το αλλο...;" "Τι θα γινοταν αν δεν ειχα κανει αυτο και ειχα κανει κατι αλλο;" Τι θα γινοταν αν δεν ημουν εδω και ημουν αλλου;" Παρολαυτα ανθρωπος ειμαι κι εγω και μαλιστα ανθρωπος που σκεφτεται πολυ. Επομενως δεν μπορω να αποφυγω τους διαφορους προβληματισμους που μου χτυπανε κατα καιρους την πορτα κι ετσι απο μια διαστροφικη περιεργεια τους ανοιγω για να δω τι εχουν να μου πουνε. Χτες λοιπον, μπηκα στη διαδικασια να σκεφτομαι καποιες επιλογες μου οι οποιες ελαβαν χωρα οταν ακομη ημουν στην τρυφερη ηλικια του δημοτικου κι απο τοτε παρεμειναν σταθερες και ακλονητες. Ετσι που αργα η γρηγορα ξεκινησα να τις υλοποιω κιολας. Δεν ειναι οτι αναρωτιεμαι ακριβως αν εχω κανει καποιο λαθος. Σιγουρα ξερω πως οσα επελεξα κατα καποιον τροπο μου ταιριαζουν. Μπηκα ομως στον κοπο να σκεφτω μηπως η απολυτη σιγουρια μου για καποιες επιλογες μου δε με αφησε ουτε καν να διανοηθω την πιθανοτητα καποιων αλλων επιλογων. Η αληθεια ειναι οτι αυτο το τελευταιο συνεβη ως εναν βαθμο...κι ετσι επιασα τον εαυτο μου να ξεκιναει ενα ντομινο σκεψεων. Με σκεφτηκα ετσι, με σκεφτηκα αλλιως, με σκεφτηκα σε διαφορετικες συνθηκες, σε διαφορα επαγγελαματα...Για μια στιγμη τρομαξα οταν διαπιστωσα για ακομη μια φορα πως η βασικη μου, η τουλαχιστον μια απο τις βασικες μου προτεραιοτητες ειναι η ανεξαρτησια η οποια δεν μπορω να πω οτι εχει γινει ακομη πραξη με τον τροπο που την εχω εγω στο μυαλο μου. Επειτα σκεφτηκα (συνεχεια αυτη η λεξη) αν αυτο το οποιο εχω επιλεξει τελικα ειναι ικανο να μου προσφερει αυτην την ανεξαρτησια και απαντηση δεν εδωσα. Σιγουρα μου ταιριαζει. Σιγουρα το αγαπαω. Σιγουρα δεν το μετανιωνω. Αλλα εχοντας συνειδητοποιησει καποια πραγματα ακομη για τον εαυτο μου αναρωτιεμαι κατα ποσο μπορω εγω να ανταπεξελθω στις διαφορες απαιτησεις μιας τεχνης- "δουλειας" η οποια απαιτει τοση πειθαρχια και τοση αφοσιωση σε βαθμο που σιγουρα ως τωρα δε με χαρακτηριζει. Ειμαι ανθρωπος φιλοτιμος και συνεπης θελω να πιστευω πραγμα που με κανει να ειμαι σωστη στις υποχρεωσεις μου. Δεν ξερω ομως αν αυτο ειναι το ιδιο πραγμα με την πειθαρχια. Η λεξη πειθαρχια μου βγαζει κατι το στρατιωτικο, το απολυτο, το αυταρχικο, αυτο που λεμε "κατσε σουζα"...ε, λοιπον αυτο σιγουρα δεν το εχω καθολου. Κι ετσι επειδη το ακουω συνεχεια για τον χωρο που με τοση σιγουρια (η οποια παραμενει) επελεξα, ειναι λογικο να αναρωτιεμαι τι μπορω τελικα να καταφερω με βαση τον χαρακτηρα μου. Σιγουρα θα το παλεψω. Αλλα δε μου αρεσουν οι περιορισμοι και κατ' εμε σχεδον τα παντα οταν θελει κανεις να λεγεται υγιης ανθρωπος ειναι αμεσα συνυφασμενα με τη ζωη. Πρωτα θελω να ζω κι επειτα να δινω κομματια του εαυτου μου στην τεχνη μου. Μεσα απο τη ζωη μαθαινω, εξελισσομαι, γινομαι καλυτερη, σκεφτομαι, προβληματιζομαι, εξερευνω, νιωθω, μαζευω εμπειριες και θεωρω πως ολα αυτα ειναι πολυτιμα και για το θεατρο. Δε θα ηθελα λοιπον να βαλω τη ζωη μου-ανεξαρτησια μου σε δευτερη μοιρα. Κι ετσι για λιγο προβληματιστηκα...Ισως ολα αυτα να ακουγονται κυνικα. Ισως να φανταζουν πολυτελεις σκεψεις ενος ακομη παιδικου μυαλου. Ισως να εκπεμπουν μια καποια αφελεια η ακομη και μια πλεονεξια. Για μενα ομως το να θελω να ζησω δεν ειναι παραλογο. Θα μου πεις τωρα και ποιος σου απαγορευει; Κανεις. Ειναι πολλοι ομως αυτοι που δηλωνουν ταγμενοι σε εναν τομεα σε τοσο μεγαλο βαθμο που με δηλωσεις η πραξεις τους με κανουν να νιωθω λες κι εγω που δε θα θυσιαζα τη ζωη μου για να κλειστω στο μοναστηρι καμιας τεχνης την αγαπαω λιγοτερο απο εκεινους. Θα ηθελα να συμπορευτω με την τεχνη που τοσο αγαπαω. Δε θα ηθελα ουτε να με καταπιει ουτε να την παραμελησω. Ετσι λοιπον με αφορμη καποια σχολια που ακουσα χτες, δεν εχει σημασια που και πως, ξεκινησε αυτο το γαιτανακι του "τι θα γινοταν αν" με τον εαυτο μου να παιρνει διαφορες ιδιοτητες στο μυαλο μου. Ωσπου κατεληξα και παλι στην αποφαση που ειχα παρει τοτε, στην πεμπτη δημοτικου...Ναι...ηθοποιος. Απλως...θελω και να ζησω. Οποτε προτιμησα να μη νιωθω ενοχες για τα πιστευω μου και τη διαφορετικη μου αντιμετωπιση απεναντι σε καποια θεματα και να πορευτω προς τον στοχο μου οντας ο εαυτος μου. Το τι θα καταφερω θα φανει στο χειροκροτημα. Το αν θα ειμαι οσο ανεξαρτητη θα με ενεπνεε, επισης. Ισως οι εικονες που εχω μεσα στο κεφαλι μου σαν απωθημενα που θα ηθελα να γινουν πραγματικοτητα να ειναι συνδιασμος πολλων πραγματων. Σιγουρα ομως η λυση δεν ειναι μονο "εκει εξω" αλλα και σε 'μενα την ιδια... Κι οποιος καταλαβε...καταλαβε. To be continued...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011



Ποναω για οσα εκανα "με πλατες"
Για οσα επωμιστηκε η ψυχη μου αλλα οχι το σωμα μου
Για οσα ενιωσα θεωρητικα μα δεν τα τολμησα στην πραξη
Ναι. Γι' αυτα νιωθω ενοχες καθε φορα που τα μετραω παλι και παλι
σαν τα πεταλα μαδημενων λουλουδιων που σκορπισαν γυρω απ' τη ζωη μου
Κι εγω στη μεση
Παρολαυτα δε θα λογοδοτησω στους "αλλους"
Δε θα λογοδοτησω σε κανεναν απο αυτους που δε "χορεψαν" μαζι μου.
Που δεν ξερουν, που δεν ειδαν, που δεν ενιωσαν μα κρινουν απο κεκτημενο κομπλεξισμο.
Αν αρκει μια συγγνωμη ξερω ακριβως που πρεπει να την πω.
Διαβάστε περισσότερα...


Εχουμε θεα τα ματια ολου του κοσμου
πισω απο φλεγομενα οδοφραγματα κι αναμεσα σε νιατα ποτισμενα με οργη
Η βια εξω απ' τις φωτιες ειναι το παν τους.
Μα τα κατηγορω τους βαραινουν τις δικες μας στητες πλατες
Με γυμνα περηφανα κεφαλια ατενιζουμε καπνους και σκιες
προστατευμενες απο την ακρατητη ορμη
της εμφυτης αιματοβαμμενης δικαιοσυνης μας
Δε γινεται να πιστευετε στις στρατιες
των οπλισμενων εξουσιολαγνων ποδοπατητων.
Κι ομως...
Ακομη ο κοσμος μας εκλπησσει πισω απο τα κλειστα του βλεφαρα
Δυο-τρεις φονοι παραπανω εγιναν σημερα
κατω απο μαυρες ατσαλινες κι αδιστακτες μποτες.
Τα κατηγορω τους προσκρουοντας πανω στις αξιοπρεπειες μας
καταληγουν να σκορπαν σαν ερινυες με κοκκινα ματια
πανω απο πολεις φαντασματα
κατασπαραζοντας ανεξελεγκτα κι ακριτα
ενοχους κι αθωους ενοχικους
Εγκληματα παθους για ζωη και δικαιωση
πισω απο σταχτες σκουπιδιων
μας αναλογουν ονομαστικα
Ο καθενας μας αναλαμβανει τις ευθυνες ολων
κι ολοι σαν ενας ορμαμε σε μια μαχη
εναντια στην προκατασκευασμενη απο τους ανωκατωθεν
"ανθρωπινη φυση"
Ετσι τους ειπαν οτι ειμαστε και μισησαν την αγαπη
σα να 'ταν τρομοκρατης
Μαυρα και κοκκινα πουκαμισα στα πυρωμενα κορμια μας
εγιναν δευτερο πετσι πανω στο ανατριχιασμενο δερμα μας
Θα διεκδικουμε για παντα τα μη ιδιοκτητα συναισθηματα μας
και σαν υποσχεση για οσα δεν χαθηκαν ακομη
θα στοιχειωνουμε οσες ζωες αναλογουν
στα μαντροσκυλα και τα λυκοπροβατα
αυτου του εγκληματικα συν-ενοχου κοσμου

Γκρεμιστε τη λεξη ουτοπια για ν' αναπνευσει η ζωη!
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Love actually



Δε μου αρκει καποιος να μπορει  να ακουσει τα λογια μου. Καλο θα ηταν να μπορει ν' αντεχει και τις σιωπες μου.

Πολλοι απο εμας παγιδευονται στο τι θελουν απο εναν ανθρωπο ξεχνωντας να δωσουν λιγη σημασια και στο τι προσφερουν οι ιδιοι. Το να γνωριζουμε με τι ειδους ανθρωπους μπορουμε να επικοινωνησουμε δεν ειναι κακο.Δυστυχως η ευτυχως δεν μπορουμε να ταιριαξουμε ολοι με ολους. Θα ημουν τουλαχιστον παραλογη αν δεν το παραδεχομουν αυτο, ειδικα εγω η ιδια, απο τη στιγμη που τωρα πια δυσκολα κανω φιλους βασιζομενη σε αυτο το φιλτρο που εχει τοποθετηθει μεσα μου. Ακομη και το κειμενο αυτο το ξεκινησα λεγοντας τι θα επιθυμουσα απο εναν ανθρωπο ωστε να μπορω να τον αισθανθω πιο..."δικο μου". παρολαυτα δεν αποζητω ν' αλλαξω κανεναν αν δεν ειναι ηδη ετσι. Ξερω απλως με ποιους μπορω να νιωσω ανετα και με ποιους οχι. Πορευομαι λοιπον αναλογως διχως να πιεζω κανεναν να γινει κατι που δεν ειναι. Τουλαχιστον ετσι θελω να πιστευω. Αν ομως καποιος γνωριζοντας με αρκετα καλα εξακολουθει να επιδιωκει να ειναι διπλα μου ως φιλος η συντροφος καλο θα ηταν να μπορει να σεβαστει καποια πραγματα σε 'μενα χωρις να τα κατα-κρινει συνεχως. Εφοσον με εχει επιλεξει δεν ειναι παραλογο να ζηταω κατι τετοιο.

Υπαρχουν σιγουρα φορες που μπορουμε, η ισως επιβαλλεται,  να επισημανουμε σε καποιον αυτο που μας ενοχλει στον χαρακτηρα του αν νιωθουμε οτι καπου μας αδικει η βλαπτει τον εαυτο του. Και σιγουρα στις ανθρωπινες σχεσεις απαιτουνται προσαρμογες διαφορων ειδων ωστε ανθρωποι διαφορετικοι μεταξυ τους να ερχονται κοντα και να παραμενουν κοντα αν ειναι δυνατον και για παντα. Σιγουρα ομως δε γινεται και δε θα επρεπε να επιδιωκουμε την ολοκληρωτικη αλλαγη καποιου προκειμενου να γινει ιδιος με το ιδεωδες ανθρωπινο ον που μπορει να εχουμε μεσα στο μυαλο μας. Ποσο μαλλον οταν ουτε εμεις οι ιδιοι ειμαστε τελειοι. Οπου λοιπον δεν μπορουν να γινουν οι απαραιτητες προσαρμογες επιστρατευονται ο σεβασμος, η ανιδιοτελεια και η κατανοηση. Τα χαρακτηριστικα, λοιπον, αυτα γινονται αντιληπτα με παρα πολλους τροπους. Το να ειναι καποιος προθυμος και διαθεσιμος να σε ακουσει ειναι ενας απο τους σημαντικους. Το να μπορεις να του πεις ανετα οσα πιστευεις χωρις τον φοβο οτι θα σε παρεξηγησει με το παραμικρο ειναι αλλος ενας βασικος τροπος. Το να μπορει ομως καποιος να αντεξει και τις σιωπες σου ειναι εξισου θεμελιωδης τροπος να καταλαβεις αν σεβεται κατανοει και δεχεται αυτο που πραγματικα εισαι. Ας βαλει ο καθενας απο εσας οποιο παραδειγμα θελει στο μυαλο του. Μπορει καποιοι απο εσας να καταλαβαινετε τι εννοω με βαση δικες σας εμπειριες, μπορει καποιοι αλλοι να αναρωτιεστε τι θελω να πω και γιατι δινω τοση εκταση σε ενα φαινομενικα ασημαντο ζητημα.

Εκεινο που εχει σημασια ειναι να μαθουμε να αγαπαμε. Διοτι τελικα η αγαπη, η πραγματικη, τονιζω, αγαπη δεν ειναι τοσο δεδομενο συν-αισθημα οσο νομιζουμε, ουτε ειναι δεδομενο πως αγαπαμε πραγματικα ολους οσους πιστευουμε οτι αγαπαμε λογω συνηθειας η αλλων παραγοντων. Ενας καθηγητης μου ειπε οτι σε ολη μας τη ζωη προσπαθουμε να μαθουμε να αγαπαμε. Καποτε θα διαφωνουσα πληρως. Τωρα προβληματιζομαι. Η πραγματικη αγαπη ειναι τοσο απλη και τοσο πολυπλοκη συναμα που το ονομα της εκ των πραγματων δε θα επρεπε να σκορπιζεται αλογιστα οταν δεν ισχυει στην πραξη. Παρολαυτα θα επρεπε να ισχυει στην πραξη πιο συχνα. Ειμαι σιγουρη οτι ο καθε ανθρωπος καποιον η καποιους στη ζωη του τους αγαπαει πραγματικα και ολοκληρωτικα. Ισως ομως να ειναι λιγοτεροι αυτοι απ' οσους πιστευει. Ο ιδιος καθηγητης ειπε πως η πραγματικη αγαπη (ανοθευτη απο εγωισμους και ιδιοτελειες)ανθιζει σε πνευματα καλλιεργημενα με βαθος και ευγενικη ψυχη. Γνωριζω πως η αγαπη δεν κανει διακρισεις. Οποιος και να 'σαι ο,τι κι αν εισαι το πιθανοτερο ειναι να μπορεις να αγαπησεις. Ο τροπος ομως ισως διαφερει κατα ανθρωπο και κατα περισταση. Θ' αναρωτηθειτε ισως ποσοι τροποι υπαρχουν ν' αγαπαει κανεις. Δε θα δωσω απαντηση σ' ενα τοσο αφηρημενο και βαθια φιλοσοφικο ερωτημα. Εξαλλου αναγνωριζω και μαλιστα επικροτω το οτι οτιδηποτε εχει να κανει με αισθηματα και συναισθηματα δεν επιδεχεται ουτε απολυτες απαντησεις ουτε υπεραναλυσεις. Και δε θα επρεπε. Υπαρχουν ομως καποιες εννοιες οι οποιες ειναι ταυτισμενες με την αγαπη αμεσα η εμμεσα και που ενδεχομενως χρειαζονται το καταλληλο εδαφος για να ανθισουν. Εννοιες οπως η ανιδιοτελεια, ο σεβασμος, η κατανοηση, η αποδοχη, καταστασεις οπως το να χαιρεσαι με τη χαρα του αλλου εστω κι αν εσυ καπου χανεις η να λυπασαι με τη λυπη του. Το να μπορεις η μαλλον να αποζητας να μοιραζεσαι πραγματα μαζι του. Το να χαιρεσαι περισσοτερο οταν δινεις σ' εκεινον παρα οταν παιρνεις εσυ. Και το να μπορει να αγαπας και να δεχεσαι ακομη και τις πτυχες εκεινες του χαρακτηρα του που δεν καταφερε να προσαρμοσει ακομη πιο πολυ στην τελεια εικονα που μπορει να ειχες πλασει εσυ στο μυαλο σου.

Ακομη κι οποιος δεν εχει καταφερει να φτασει σε αυτο το σημειο δικαιουται να πιστευει οτι αγαπαει και δεν αμφιβαλλω οτι οντως αγαπαει. Δεν μπορει ομως να αμφισβητησει κανεις οτι η αγαπη οταν προσωποποιειται μεσα απο ολα τα παραπανω χαρακτηριστικα μετατρεπεται σε κατι τοσο μεγαλειωδες οσο και σπανιο. Δε θα μου φαινοταν περιεργο λοιπον αν οντως ανθιζει μεσα σε ψυχες εξισου σπανιες και μεγαλειωδεις.

Καποια στιγμη βεβαια με βαση ολα τα παραπανω που σκεφτηκα αναρωτηθηκα μηπως ετσι χανεται το παθος του οποιου ειμαι υπερμαχος σε καθε τομεα της ζωης μου. Νομιζω ομως οτι μια τοσο ολοκληρωτικη αγαπη δεν μπορει παρα να ειναι παθιασμενη εξορισμου. Και αυτο ειναι κατι που θα ηθελα να αναπτυξω σε μελλοντικη μου αναρτηση...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ



Οταν μια ολοκληρη ανθρωποτητα περιμενει εναν Γκοντο

Ενας κοσμος συμπυκνωμενος σε δυο ανθρωπους... Τωρα επικαιρο ισως περισσοτερο απο ποτε η εστω πολυ επικαιρο οπως παντα. Κανοντας αναλυση στο εργο του Μπεκετ "Περιμενοντας τον Γκοντο" στη σχολη, συνειδητοποιησα μεσα απο καθε σχολιο που ακουσα η σκεφτηκα και ειπα, οτι ο Μπεκετ απεικονισε μια ολοκληρη ανθρωποτητα με ολα τα προβληματα και τα χαρακτηριστικα της μεσα σε λιγες σελιδες. Με διαλογους ασυνδετους ισως, συμβολικους συνηθως και με δυο ανθρωπους στο επικεντρο οι οποιοι καθρεφτιζουν με μεγαλη επιτυχια τον ανθρωπο ως συμβολο, ως ειδος, ως υπαρξη, ως λειτουργια. Για οσους εχουν διαβασει το εργο οσα θα πω ειναι ισως ηδη γνωστα η τουλαχιστον θα αποτελεσουν ακομη μια αφορμη για σκεψη αν κατι απο αυτα δεν το εχουν σκεφτει μεχρι τωρα. Σε οσους δεν το εχουν διαβασει προτεινω να το κανουν. Φυσικα καλο ειναι να  σκεφτουν δυο και τρεις φορες οσα προκειται να διαβασουν γιατι διαφορετικα ειναι πολυ πιθανο να πεσουν στην παγιδα της φαινομενικα ματαιης αεναης επαναληψης που χαρακτηριζει το εργο. Αναγαγοντας τους Εστραγκον και Βλαντιμιρ σε ανθρωποτητα, προσπαθησα να διαβασω "το κειμενο κατω απο το κειμενο". Να τι αποκομισα λοιπον:

Μια ανθρωποτητα που εχει μεγαλη αναγκη να πιστευει σε κατι και να περιμενει κατι ανωτερο συνηθως απο την ιδια το οποιο θα λειτουργησει σαν σωτηρια για οποιο προβλημα την απασχολει, ειτε ως συνολο ειτε τον καθε εναν απο εμας ως μοναδα. Ως εδω ειναι ολα εν μερει φυσιολογικα. Δεν ειναι κακο ο ανθρωπος να ελπιζει σε κατι για να μη λυγιζει στα δυσκολα. Αν εμβαθυνουμε ομως λιγο περισσοτερο σε καποιες καταστασεις θα ανακαλυψουμε μια ανθρωποτητα η οποια εν τελει σε μεγαλο βαθμο παγιδευεται μεσα στην ιδια της την αναγκη για ελπιδα και καταληγει ετσι η αναμονη για μια αλλαγη (που δεν ξερουμε ουτε αν θα ερθει ουτε πως θα ειναι) να γινεται αυτοσκοπος. Οι ανθρωποι επαναπαυομενοι μενουν και περιμενουν χωρις οι ιδιοι να δρουν. Δε σκεφτονται ομως πως αν τελικα δρουσαν οι ιδιοι ισως να προκαλουσαν στο τελος την ιδια εκεινη πολυποθητη αλλαγη που περιμενουν ως απο μηχανης θεο μεσω των πραξεων τους. Πολλοι απο εμας, ευτυχως οχι ολοι, δε θα το μαθουν ποτε.


Η ανθρωποτητα ομως εχει κι αλλα χαρακτηριστικα. Μπορει να μη δρα αλλα νιωθει πως μπορει και πρεπει απλως να σχολιαζει τα παντα. Πολλες φορες εμφανιζεται παθιασμενη στα λογια (πραγμα καλο αλλα οχι αρκετο) και συμβιβασμενη στην πραξη (οποτε τι να το κανεις ενα παθος θεωρητικο τελικα;). Μπορει μεσα της να γνωριζει το λαθος της μα καθε φορα που πλησιαζει κοντα στο να παραδεχτει φωναχτα την απραξια της κανει πισω κι "αλλαζει θεμα". Ακομη και οι σκεπτομενοι πολλες φορες επαναπαυονται κι εκει που λενε στιγμιαια "θα φυγω" την ιδια στιγμη παραμενουν κολλημενοι στο "παγκακι" του συμβιβασμου τους. Απλως περιμενοντας εναν δικο τους Γκοντο.

Η ιστορια της ανθρωποτητας, τωρα, επαναλαμβανεται συνεχως. Μπορει να αλλαζει προσωπα η κοστουμια ομως επανερχεται στην ουσια της η ιδια. Κι ετσι αποδεικνυεται πως οι ανθρωποι ξεχνανε. Οπως και στο εργο οπου οι χαρακτηρες βρισκονται πιθανοτατα καθε μερα στο ιδιο σημειο βιωνοντας πολλες φορες παρομοιες καταστασεις, μα την επομενη δειχνουν να εχουν ξεχασει τα παντα, ακομη και το αγορι που τους ενημερωνει πως ο Γκοντο θα ερθει "αυριο" ενω ποτε δεν ερχεται. Κι εκεινοι επιμενουν σε μια ατερμονη αναμονη...Η ιστορια μας κανει κυκλους κι εμεις επαναλαμβανουμε τα λαθη μας σα να μην τα εχουμε ξανακανει. Συνεχιζουμε να περιμενουμε τα παντα απο αλλους, να βασιζομαστε σε φρουδες ελπιδες και λαθος ανθρωπους την ιδια στιγμη που οι ιδιοι καθομαστε κολλημενοι ο καθενας στο δικο του παγκακι.

Η ανθρωποτητα εχει κι αλλες αναγκες. Καποιες λεξεις κλειδια που προεκυψαν απο ενα brainstorming ιδεων που καναμε πανω στο εργο, δειχνουν καποιες απο τις αναγκες αυτες. Ανθρωπινες σχεσεις, θρησκεια, εξαρτηση, φοβος αντιμετωπισης της πραγματικοτητας, θλιψη, ερωτας, απραξια, απελπισια, αυτοκτονικες τασεις, ελπιδα, σωτηρια, θαυμα, λυτρωση...και πολλα αλλα.

Η ανθρωποτητα σαν αλλος Εστραγκον λεει συνεχεια "θα φυγω" και μενει συνεχεια στο εδω.

Δεν εχει σημασια τελικα ποιος η τι ειναι για εμας ο Γκοντο. Ουτε ειναι κατακριτεο το οτι τον περιμενουμε αν αυτο μας δινει δυναμη. Τι γινεται ομως οταν παγιδευομαστε στην αναμονη και δεν προχωραμε στις πραξεις; Τι γινεται οταν επαναπαυομαστε σε μια κατασταση που μπορει να μη μας αρεσει καν αλλα δεν κανουμε το βημα να ξεφυγουμε απο φοβο;
Ο Βλαντιμιρ κι ο Εστραγκον ειμαι εγω οταν λεω οτι αυριο θα τολμησω να κανω κατι απο αυτα που θελω μα δεν το κανω  ενω την ιδια στιγμη περιμενω μια ουρανοκατεβατη ευκαιρια να μου το προσφερει στο πιατο. Ο Εστραγκον κι ο Βλαντιμιρ ειναι αυτη η χωρα που μια ζωη περιμενε απο τους ιδιους και τους ιδιους σκαρτους αντιπροσωπους της να τη σωσουν κι ενω εβλεπε πως τιποτε δεν αλλαζε ετσι, επεμενε να τους στηριζει επι χρονια δεχομενη να ζει μια εφιαλτικη μερα της μαρμοτας. Ωσπου...
Οσο ηταν επαναπαυμενοι οι ανθρωποι ακομη και τα ασχημα τα θεωρουσαν βολεμα. Περιμεναν απο καποιον αλλον να κανει το κατι καλυτερο μιας κι εκεινοι στα ασχημα ειχαν μαθει και δεν ηθελαν να ξεβολευτουν. Ακομη και τωρα περιμεναμε ως Γκοντο μια "νεα συγκυβερνηση" ενω ξερουμε πως αυτος ο Γκοντο δεν ειναι λυση.

Ο πραγματικος Γκοντο τελικα ισως βρισκεται μεσα μας. Η ελπιδα πεθαινει τελευταια αλλα και το συν Αθηνα και χειρα κινει δεν ειπωθηκε τυχαια...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ 2


Walking with memories

Μια κοπελα με κοντοκουρεμενο ξανθο μαλλι και κατακοκκινα χειλη περασε απο διπλα μου την ωρα που κατηφοριζα τον δρομο για το σπιτι. Φορουσε μποεμικα ρουχα και με πηγε σε αλλες εποχες. Ρετρο. Την ιδια στιγμη ενας νεαρος ποδηλατης με γκριζο καπελο καβουρακι, διεσχισε τον δρομο. Μια μουσικη τον ακολουθουσε και πλημμυρισε με μιας την ατμοσφαιρα. Ακουγε ενα ομορφο τραγουδι καθως περιπλανιοταν με το ποδηλατο στην πολη. Τον ζηλεψα. Ηταν ομορφη βραδια και μια τετοια βολτα μετα μουσικης θα ηταν ο,τι επρεπε. Συμπληρωσε κι εκεινος τη ρετρο εικονα που ειχα δημιουργησει στο μυαλο μου η οποια θυμιζε γειτονιες γεματες νεοκλασσικα, καλλιτεχνες, εκθεσεις ζωγραφικης, βραδιες ποιησης κι αλλα τετοια ξενερωτα για τους πολλους. Στα χερια μου κρατουσα ενα περιοδικο της πολης στο οποιο ειχα διαβασει πως κατι τετοια γεγονοτα συνεβαιναν ηδη σε διαφορους χωρους. Θα ηθελα να παω μα καμια φορα αισθανομαι εκτος απο αναβλητικη και καπως ανοργανωτη. Ασχολουμαι με τοσα πραγματα και δεν εκμεταλλευομαι κανενα. Καθως προχωρουσα βυθισμενη στις σκεψεις μου ακουσα φωνες η μαλλον κραυγες απο καπου εκει κοντα. Γυρισα και ειδα μια παρεα σε ενα απο τα κρασαδικα της γειτονιας που φωναζε και γελουσε σα να ειχε ηδη μεθυσει ενω η ωρα ηταν μολις 9.00 το βραδυ. Χαμογελασα και αναμνησεις αρχισαν να ξεπεταγονται απο καθε πορο του κορμιου μου. Παλιες και προσφατες ανακατεμμενες ολες σε εναν χορο που εχοντας μαθει πια καλα τα βηματα του με παρεσερνε συχνα στον δελεαστικο του ρυθμο. Δεν ειμαι απο τους ανθρωπους που ξεχνανε. Οταν κατι με ενδιαφερει εντυπωνεται στη μνημη μου σαν τατουαζ και δε φευγει με τιποτε. Παρολαυτα μου αρεσε η ιδεα του να γραψω καποια πραγματα της ζωης μου για να μην ξεθωριασει το χρωμα τους με το περασμα του χρονου. Οχι επειδη ειμαι εγκλωβισμενη στο πριν (αν και η δηλωση αυτη ισως δειχνει απο μονη της μια καποια ενοχη που οδηγει στο αντιθετο συμπερασμα) αλλα γιατι μεσα στο μυαλο μου η ζωη μου μετατραπηκε σε μυθιστορημα με εναν μαγικο τροπο. Ειχα λοιπον μια παρορμηση να την περασω στο χαρτι κι ο,τι βγει. Καθως περπατουσα ακομη και σκεφτομουν που ειχα μεινει σε αυτο το "μυθιστορημα" της πραγματικοτητας μου, μια ομορφη μυρωδια με επανεφερε για αλλη μια φορα στο τωρα. Για λιγα δευτερολεπτα μονο. Ειχε περασει διπλα μου μια κοπελα η αυρα της οποιας ειχε αφησει το αρωμα της γυρω μου ενω εκεινη ειχε ηδη απομακρυνθει. Σιγουρα σας εχει συμβει μια μυρωδια να ξυπναει γνωριμες αισθησεις, εικονες και γεγονοτα στο μυαλο σας ισως καλυτερα κι απο μια αφηγηση με λεξεις. Σαν ολα να ηταν συνεννοημενα λοιπον για να με πανε βολτα σε παλια λημερια αυτο το βραδυ...Το αρωμα της μου θυμισε τον καιρο που πηγαινα ακομη σχολειο...τοτε που ειχα πιστεψει πως ερωτευτηκα για πρωτη φορα. Θυμηθηκα το φροντιστηριο, τα πειργματα στα διαλειμματα και πως αναστεναζα επιτηδες δυνατα καθε τοσο για να κανω την παρεα μου να με ρωτησει ποιον σκεφτομαι. Μονο που τελικα δεν απαντουσα. Οχι αμεσως τουλαχιστον. Ημουν σιγανο ποταμακι που λενε...και ισως τωρα να ειμαι ακομη περισσοτερο. Την ωρα που ανοιγα την πορτα της πολυκατοικιας συνειδητοποιησα πως εκεινο το χαμογελο  δεν ειχε ξεκολλησει καθολου απο τα χειλη ολη εκεινη την ωρα. Για ακομη μια φορα οσοι με ειδαν να χαμογελαω μονη μου θα με περασαν για παλαβη...Δε βαριεσαι. Παλαβη η οχι η  διαθεση μου ειχε ανεβει. Θα ετοιμαζομουν κι εγω για καμια μπυρα με οποιον πιστο με ακολουθουσε και θα συνεχιζα τα νοητα ταξιδια μου λιγο πριν κοιμηθω πολυυυυυυ αργοτερα!
Διαβάστε περισσότερα...


Μεσα απο καποια ονειρα που βλεπω κατα καιρους ανακαλυπτω και συνειδητοποιω τη μοναξια που ελοχευει μεσα στον εσωτερο κοσμο της ψυχης μου. Μια μοναξια η οποια δε γινετα αμεση πραγματικοτητα εξαιτιας της υπαρξης και της αγαπης ενος και μονο ατομου. Ενος ανθρωπου απειρως σημαντικοτερου απο τη φαινομενικα μικρη ποσοτικη του αξια. Τελικα η απεραντοσυνη των πραγματικων συναισθηματων μπορει να γεμισει ακομη και τα μεγαλυτερα κενα. Παραλληλα ομως ο φοβος σαν αντιστροφως αναλογη κατασταση υπαρχουν φορες που μεγαλωνει. Οταν κοιταζει κανεις καταματα τον κοσμο και νιωθει αγνωστος μεταξυ αγνωστων ειναι αυτο το οποιο τον κραταει στη ζωη που φοβαται περισσοτερο μην το χασει. Παρολαυτα τετοιου ειδους σκεψεις δε βοηθανε...ευτυχως λοιπον που η ικανοτητα του να αφηνομαι στο ρημα νιωθω ζει ακομη μεσα απο δυο ματια που δε μοιαζουν με κανενος αλλου. Μεσα απο μια αγκαλια που οταν ανοιγει για να μπω τα βραδια με κανει να νιωθω οτι ειμαι ικανη να αντιμετωπισω τα παντα. Αρκει να ειμαστε μαζι. Φυσικα αυτο δεν αναιρει την προσωπικη δυναμη του καθενος. Συμβαινει ομως να μην μπορουμε οι πιο πολλοι η να μη θελουμε να θυμιζουμε κουτσουρα στη μεση του πουθενα. Δε χρειαζεται ουτε θα ηθελα να πω τιποτε περισσοτερο. Πολλες φορες η πραγματικη ευλογια βρισκεται σε μερη τα οποια λογω μονιμοτητας η συνηθειας κοιταζουμε τελευταια...και ειναι κατι παραπανω απο αρκετη για να σε κρατησει ζωντανο παντου, για παντα και κυριως στα δυσκολα.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Ενα απιστευτο τραγουδι που απλως μου εχει κολλησει σημερα...




Δε θα πω κατι αλλο για την επικαιροτητα σημερα οπως καταλαβατε... Η κολλητη μου μου ειπε οτι αυτο το τραγουδι της θυμιζει εμενα για καποιον λογο... Και ειπα να το ανεβασω...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

But we are killing her...

Το καλο υπαρχει. Μονο που εμεις του κολλησαμε την ταμπελα ουτοπια και προτιμησαμε το συμφερον. Απο αυτην την αποψη το καλο ειναι ουτοπικο γιατι οι ανθρωποι δεν το προτιμησαν ποτε τους. Κι επειτα, σε στιγμες καταντιας, εμαθαν να κατηγορουν τους αλλους. Και φυσικα να κοροιδευουν εκεινους που ξεκινησαν αλλαζοντας τον εαυτο τους, επειδη δεν αλλαξαν κατευθειαν ολοκληρο τον κοσμο παραμονο πιστεψαν στο καλο μεσα τους και στη δυναμη της ενωσης τους. Μα ποσοι ηταν;

Τοσο κουτοπονηροι ειναι οι ανθρωποι μα αρνουμαι να το παραδεχτω.


Απο αυτην την αποψη το καλο ειναι ουτοπικο γιατι κανεις δεν το προτιμα. 


Γιατι με κρινεις ομως την ωρα που προσπαθω να ειμαι με τους λιγους οταν αυτος ο οποιος πρεπει να αλλαξει ειναι ο κοσμος σου; Θελεις να γινω σαν εσενα γιατι αυτο που πιστευω ειναι ουτοπικο...μα αν εσυ γινοσουν σαν εμενα θα επαυε να ειναι. Γιατι ζητας κι απο τον προτελευταιο να εξαφανιστει πριν την ωρα του; Ασε τον οσο αντεχει. Καποια στιγμη μπορει να ενωθουν εκεινες οι φωνες και ν' αλλαξει κατι...αρκει να μην εκλειψουν. Αρκει να μην εκλειψουν...
Διαβάστε περισσότερα...

«Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του» 

Τσε Γκεβάρα


Κι ετσι στερεψαν οι λεξεις

Αγανακτησμενος δηλωνει...
"Αντε να δουμε τι θα αποφασισουν και παλι"
Για εμας
"Να δουμε αν θα υπαρχουμε και αυριο", λεει
εκεινος που χτες σιωπουσε
και σημερα παρακολουθει
με ματια εξπρεσιονιστικα εμβροντητα
και χερια σηκωμενα ψηλα
καθως κυλανε ιδεες και δικαιωματα
μεσα απο σειρες ανοιχτων δαχτυλων

Ερμαιο αισθανεται
αυτος που μεχρι τωρα επελεγε τον δανεισμο της μοιρας του
σε λαθος ακαθαρτα χερια
ανθρωποειδων που θυμιζαν δικες του, βεβαια, μικρες η μεγαλες
καθημερινες αδικιες
προς αλληλους.
Κι επειτα μοιρολογουσε
για οσα του εκαναν παντα "οι αλλοι"

Αδικημενος νιωθει τωρα
αυτος που εξακολουθει να παρακαλαει
την ωρα που αδιαφορει
αυτος που πιστευει πως δεν υπαρχει καλο
παραμονο συμφερον
(οτιδηποτε αλλο ειναι μια ουτοπια του εχουνε πει)
Αυτος που θεωρει σωτηρια του ολου
το δικο του ευ ζειν
Εκεινος που γεννηθηκε δευτερος και καταιδρωμενος
απο μια μανα γη που δεν τον θελησε στα σπλαχνα της
μα τον λυπηθηκε
κι οταν τον γεννησε τον εφτυσε στο στομα

Κακομοιρη τον βαφτισε
κι απο τοτε ξερει μονο να αυτοαρεσκεται
την ωρα που οι αλλοι τον κοροιδευουν καταμουτρα
Απο τοτε τα θεωρει ολα δικα του
μα δε διεκδικει τιποτε
Τα θελει ολα μα δε δινει τιποτε
Τα χανει ολα κι ακομη ζηταει
Τα χανει ολα κι ακομη κοιμαται
Τα χανει ολα μα φυσει υπερφιαλος
κοιτωντας πισω επαναπαυεται σε αεναη μιζερια...

Ναι...ακομη σε δουλευουν που εχεις κανει τη διαφθορα συνηθεια και τον συμβιβασμο ζωη. Ει, εσενα λεω! Που σφυριζεις αδιαφορα με την ψυχη στο στομα, το ενα χερι στην τσεπη σου και το αλλο στου διπλανου σου! Τωρα που πνιγεσαι κρατησου απ' τα μαλλια σου. Οσο προλαβαινεις. Γιατι ετσι οπως καταντησες σε λιγο θα σου τα παρουν κι αυτα και θα ψαχνεις να βρεις "ποιος να φταιει αραγε"...Α, ναι μωρε. Αυτοι φταινε. Οι αλλοι. Οι αλλοι που διαλεγες, θυμασαι;



REMEMBER REMEMBER...




Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

(SCHIZO-) DISCURSIVE



Ειναι περιπου (α)ξημερωμα
Η συζητηση μολις ελαβε ενα μετεωρο τελος.
Μια ψυχαναγκαστικη διαδοχη αντιθετων απαντησεων
μαρτυρουσε επι ωρες τη διαφορα των δυο πλευρων.

Εντωμεταξυ ο τρελος της γειτονιας μου παιρνει τ' αυτια
καθως κοβει βολτες πανω σε ταρατσες και γκριζα συννεφα
Η σκια μου ξυνει την πλατη της στους τοιχους
κι εκεινο το σκοταδι πισω μου πνιγει μετανιωμενο τα βηματα μου.
Η νυχτα εκανε εξι κυκλους γυρω απο τον εαυτο της
και ξυπνησε κατασπρη σαν μερα.
Αναβιωνομαι σαν καταραμενη στιγμη
την ωρα που με αντικρυζω εμβροντητη να δινομαι.
Χαιδευοντας της καμπυλες της μεθης
πισω απο κουρτινες που τρεμοπαιζουν απ'τις ανασες, αφηνομαι.
Τα ασπρομαυρα φτερα μου κρεμασμενα απο μια κλωστη γεματη κομπους
περιμενουν στο μισοσκοταδο ανεγγιχτα.
Οι φωνες της διαφωνιας μας αντικατασταθηκαν απο μια σιωπη
που μυριζει πικρα και αναμονη.
Αραγε ειχα δικιο;
Οσο κι αν ειμαι σιγουρη ποτε δεν επαναπαυομαι πια.
Με βεβαιωνει εκεινη η μποχα
που μου χαιδευει τα μαγουλα με τα οστεινα δαχτυλα της
ακομη κι οταν κραταω την αναπνοη μου για να της δειξω οτι ειναι ανεπιθυμητη.
Οι τελευταιες ζαλισμενες αστραπες
διεκοψαν τις ασυναρτητες σκεψεις της απορημενης μου συνειδησης.
Το βλεμμα μου ωστοσο εμεινε απορροφημενο
πανω στη ρωγμη του τειχους που ορθονοταν μπροστα μου.
Μια κατακοκκινη αληθεια ξεδιπλωνει τη λυτρωση μου
απο την αλλη πλευρα
καθως μια ηρεμη κι αποφασισμενη σωτηρια ανηφοριζει βιαστικα
μεσα σε συμφορες και παρηγοριες του χτες μου.
Κακοκεφος ακομη ο ουρανος μου κραταει μουτρα επιδεικτικα.
Κι ομως...ειχα δικιο.
Εχω δικιο!
Ενα παραξενο δικιο που παιζει μεσα στα χωματα σαν παιδι με γονατα ματωμενα.
Ενα δικιο αγνωστο κι αυτονοητο που απλωνει το χερι ακομη και τωρα
σε τρελους κι ατρομητους, πονεμενους και συναισθηματικους
μισουπαρχοντες ηρωες.
Ημουν παντα λιγο αργοπορημενη, ξερεις.
Γι' αυτο περιμενω ετσι ξαναμμενη αναμεσα σε αοριστο και ενεστωτα
να ζησω τον μελλοντα.
Σου δινω μια υποσχεση, αν και δε μ' αρεσουν αυτα,
χρησιμοποιωντας το συντελεσμενο "θα εχω", ωσπου να γυρισεις.
Τωρα θα παψω να κοιταζω μεσα απο σφραγισμενα παραθυρα.
Αληθεια, που ακουσατε πως ξαναζω και ηρθατε φιλοι μου;
Η υποδοχη μου ειναι λιγακι σαστισμενη
μα η ανεπαρκης αμφιβολια σας καθιστα προς το παρον αθωους.
Τι ελεγα;...Α, ναι!
Και τωρα που ο η καχυποψια εγινε συγχωρεση
ας ζησουμε σε χρονο ενεστωτα.
Οσο κι αν το δικιο μου παρεμεινε παιδι
υπαρχουν τα ματωμενα του γονατα να μου θυμιζουν
να σηκωνω, που λες, κεφαλι...
Διαβάστε περισσότερα...


Ρε παιδια ας μου πει κι εμενα ενας Χριστιανος (η μη), γιατι θεωρουνται οι εκλογες σωτηρια στη φαση που ειμαστε; Ακομη κι αν τα υπολοιπα κομματα κερδισουν μεγαλυτερο ποσοστο δε σημαινει οτι θα κυβερνησουν κιολας. Για την Ελλαδα μιλαμε. Απο τη στιγμη λοιπον που δεν μπορει  να μας σωσει η Σκυλλα γιατι να μπορει να μας σωσει η Χαρυβδη;

Και μοιαζει ολο και περισσοτερο να κολλαει η φραση: "ψηφο σε κανεναν μαλακα, μπουρδελο τα κανω και μονος μου". Βεβαια οι μαλακες τοσα χρονια δοκιμαστηκαν. Ο,τι ηταν να δειξουν το εδειξαν και με το παραπανω. Εμεις δεν ειναι και τοσο σιγουρο οτι θα τα καναμε μπουρδελο αν ημασταν εστω και λιγο...αλτρουιστες. Οχι ρεαλιστες αν αυτο που ζω τωρα ειναι η μονη πραγματικοτητα που μπορει να καταφερει η ανθρωποτητα. Αλτρουιστες.

Η λεξη συμφερον θα ηταν καλο να αντικατασταθει με τη λεξη δικαιοσυνη και να παψει να υφισταται. Μονο κακα εχει προκαλεσει και μοιαζει πια σα να κυλαει στο αιμα μας μαζι με τα αιμοπεταλια, τα ερυθρα αιμοσφαιρια και τα λεμφοκυτταρα. Συμφεροκυτταρα τα λενε. Κι εγω που εκανα εξετασεις και μου τα βρηκαν χαμηλα μου ειπαν πως δυσκολα θα επιβιωσω...Κι ομως...ειμαι ακομα εδω! Θα ζησω τελικα γιατρε μου;
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα