Η λογικη του "αφου ακομη εχουμε να φαμε ειμαστε καλα" επιστρατευεται μεν για να μη μας παρει απο κατω, δεν ξερω ομως αν βοηθαει στο να αντιμετωπισουμε δυναμικα μια κασταση την οποια υφιστάμεθα εξαιτιας "δημοκρατικων" διαδικασιων που "δημοκρατικα" μας εχουν επιβαλλει χρονια τωρα. Με αποκορυφωμα αυτο το οποιο βιωνουμε τα τελευταια 3,2,1 χρονια. Καμια φορα, συχνα τολμω να πω, με βαση αυτα που βλεπω γυρω μου αναφωνω "αυτα μας αξιζουν αυτα εχουμε" η αλλιως "αυτοι μας αξιζουν αυτους εχουμε", αναφερομενη φυσικα στους πολιτικους μας. Δεν ξερω ομως αν αξιζουμε ολοι αυτα τα οποια εχουμε η αν εξαιτιας καποιων τα συνηθισαμε κι εμεις και τωρα μας φαινονται αναποφευκτα. Το να λεμε "Δοξα τω Θεω" επειδη εχουμε τουλαχιστον τα στοιχειωδη δεν ειναι κακο απο τη στιγμη που μας κραταει ορθιους κι απο τη στιγμη που δηλωνει αντοχη. Οταν ομως αυτη η λογικη υποδηλωνει παραιτηση τοτε κατι αρχιζει να μην πηγαινει καλα στον τροπο που αντιλαμβανομαστε τη ζωη και τα δικαιωματα μας. Δεν ισχυριζομαι οτι πρεπει να μας παρει απο κατω και ν' αρχισουμε να μοιρολογουμε αντιλαμβανομενοι την τραγικοτητα της καταστασης που επικρατει στις μερες μας. Καθε αλλο. Αυτο το οποιο εννοω ειναι οτι καποιες αντιδρασεις μας η τουλαχιστον καποια "πιστευω" μας θα ηταν καλο ν' αρχισουν να αναθεωρουνται και να παιρνουν πιο δυναμικες διαστασεις οταν ερχεται η στιγμη να διεκδικησουμε τα κεκτημενα μας. Η ιδεολογια μου υστερει ισως εκει οπου ολοι οι βολεμενοι, οι φοβισμενοι και οι καλοθελητες αυτου το κοοσμου εχουν βρει ενα πολυ καλο καταφυγιο να στεγασουν τον υποτιθεμενο ρεαλισμο τους. Στο οτι δηλαδη αυτα τα οποια εχω να προτεινω προυποθετουν χρονο, θυσιες, αγωνες και ρισκα για να παρουν τελικα την ευκαιρια που ουσιαστικα δεν τους δοθηκε ποτε. Ετσι, μιας και δεν μπορω να απαιτησω αναγεννηση μεσα απο σταχτες, μενω να κοιταζω τους γυρω μου ελπιζοντας σε κατι που φανταζει προς στιγμην απροσωπο. Το θεμα ειναι οτι οι σταχτες εχουν αρχισει ηδη να κανουν την εμφανιση τους ετσι κι αλλιως κι ας μην ειναι αποτελεσμα δικων μας αγωνων. Οποτε αργα η γρηγορα ειτε το θελουμε ειτε οχι αυτο το οποιο δε νοειται σαν προταση απο μερους μου θα κληθουμε να το κανουμε επειδη θα μας εχουν αναγκασει η καταστασεις. Θα κληθουμε με λιγα λογια να ξαναγεννηθουμε. Αληθεια τοτε θα παρουμε αραγε επιτελους εστω και εκ των υστερων τις σωστες αποφασεις η θα αρκουμαστε και παλι στο αφου "επιβιωσαμε ειμαστε καλα"; Νομιζω τελικα πως το "Δοξα τω Θεω" και οι παραλλαγες του ειναι μια φραση η οποια θα επρεπε να χρησιμοποιειται για να μας δινει δυναμη να ορθωνουμε το αναστημα μας και οχι μια φραση καταφυγιο για τους δισταγμους μας.
2 ψιθυροι:
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου .. μακάρι να είχαν κι άλλοι την ίδια στάση .. θα αναγκαστούμε όμως όπως είπες να ξεκουνηθούμε απ' τη βολή μας. Αν δεν το κάνεις από μόνος σου, έρχεται μια ώρα που σου τραβάει η ζωή το χαλί κάτω απ΄τα πόδια και το κάνεις με το ζόρι.
Ακριβως! Και τοτε ισως ειναι ακομη πιο επωδυνο...Φοβουμενοι αφηνουμε τα πραγματα να αγγιξουν το "μη περαιτερω" με αποτελεσμα η εκρηξη να ερχεται την ωρα που εθελοτυφλουμε και να ειναι ανεξελγκτη και πολυ δυσκολοτερο να τη διαχειριστει κανεις...
Δημοσίευση σχολίου