Κοινωνια, τεχνη, πολιτισμος, πολιτικη, ποιηση, ανταλλαγη ιδεων, ελευθερια, σχολιασμος επικαιροτητας, καθημερινοτητα, προβληματισμοι, ανησυχιες, παραμυθια και πολλα αλλα...
Τα πνευματικα δικαιωματα των στιχων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

“Δεν αγάπησα τον κόσμο, ούτε αυτός με θέλησε. Δεν λάτρεψα τις ιεραρχίες του,ούτε λίγησα το γόνατο μ' υποταγή μπροστά στα είδωλά του. Δεν χαμογέλασα ψεύτικα, ούτε κραύγασα μια ηχώ για να λατρέψω. Ανάμεσα στα πλήθη, δεν ήμουν ένας άλλος αριθμός. Ήμουν μαζί τους, μα δεν ήμουνα δικός τους. Ήμουν και θα 'μαι μόνος, ζωντανός στη μνήμη τους ή ξεχασμένος...”
Lord Byron

«Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του»

Τσε Γκεβάρα

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Οι υποκουλτουρα της ψευτοκουλτουρας



Οι "διανοουμενοι" και οι "κουλτουριαρηδες" με εκνευριζουν. Το να εισαι "ανθρωπος του πνευματος, των τεχνων και των γραμματων" δε χρειαζεται καμια ιδιαιτερη ταμπελα καρφιτσωμενη στο μετωπο. Δε χρειαζεται διαφημιση και βλεμμα αφ' υψηλου, ουτε κρισεις κι επικρισεις αυτουπογραμμισμενες απο την "αυθεντια" του κατοχου τους. Οταν ψαχνεσαι μεσα σου συνηθως καλυτερευεις. Αυτο ειναι το θεμα. Να μπορεις να γινεσαι καλυτερος ανθρωπος χωρις να χρειαζεται να μιλας συνεχεια για να το αποδειξεις.



Τωρα θα μου πειτε τι επαθα στα καλα καθουμενα και κανω κι εγω τετοιες "βαρυγδουπες" και στομφωδεις δηλωσεις... Απλως χορτασα πια απο μεγαλοστομιες, εντυπωσιασμους και φαφλαταδες. Ανοιγει το στομα κανεις για να πει με "καλοντυμενα" λογια τη γνωμη του. Με λογια που δειχνουν ανθρωπο μορφωμενο, με παιδεια, με καλλιεργεια. Ειναι ομως παντα αυτο που λαμπει χρυσος; Μπουρδες. Γιατι ισχυει τελικα για πολλους το γνωστο απ' εξω κουκλα κι απο μεσα πανουκλα που λεει κι ο λαος. Δεν μπορει να αυτοπροβαλλεται κανεις με  υπερβολικη αυταρεσκεια και περισσο ναρκισσισμο και να μην πηγαινει το μυαλο μου αυθορμητα στο οτι αν ηταν οντως ανθρωπος με παιδεια δε θα περιφεροταν κομπαζοντας, ουτε θα κρατουσε το απυθμενο βαθος του πνευματος του σα λαβαρο πηγαινοφερνοντας το απο στομα σε στομα και απο αυτι σε αυτι αυτοηδονιζομενος. Μιλω φυσικα για οσους επιμενουν να δηλωνουν εμμεσα η αμεσα γνωστες των παντων. Ε, λοιπον θα σας σοκαρω αγαπητοι μου αλλα δε γινεται να ειναι κανεις φιλοσοφος και να πιστευει οτι γνωριζει τα παντα. Λεγοντας φιλοσοφος δεν εννοω σοφος. Εννοω φιλος της σοφιας οπως φανερωνει εξαλλου και η ιδια η λεξη αν την αναλυσει κανεις ετυμολογικα. Φιλοι της σοφιας οφειλουμε να ειμαστε ολοι οπως λεει και ο πατερας μου. Οι φιγουρατζηδες και οι αλλαζονες συνηθως κερδιζουν εντυπωσεις κι ας χανουν σε ουσια. Κι εγω απλως αναρωτιεμαι γιατι...Τοσο του "φαινεσθαι" ειμαστε ολοι;

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Θα σας γλυκάνουμε για να μας ξανάρθετε! Σοκολατίτσα;