Απ' ολα οσα εζησα
τουτο παραμενει μεσα μου βαθια ξε-ριζωμενο:
ενα κομματι αθανατο που αναπνεει αερα
ανακατο απο ουρανο και γη.
Αυτο που σαν κατι αυτοβουλο δινει νοημα
στην ανεξηγητη λεξη "υπαρχω".
Η πρωτη υλη του θνητου κι αιωνιου
ημιαιμου πνευματος μου.
Απ' ολα οσα εζησα 
τουτο με σιγουρεψε σαν κατι εν αν-ενεργεια
προσφορο για τον πεπερασμενο κοσμο
που με μετεφρε στο υλικο παρον:
το αυλο μισο αυτου που η ανθρωπινη φυλη
ονομαζει ψυχη η καπως ετσι.
Το δευτεροεπιπεδο σκαλοπατι
που μετατρεπει το ενστικτο σε σκεψη
και τη σκεψη σε αξιες και ιδανικα.
Τουλαχιστον σε καποιους...
Τουτο λοιπον δεν ξερω πως το λενε
κι απο που θα πουνε πως προερχεται.
Το μεγαλο μαυρο κενο
των αξιολογων μα ελλειπων γνωσεων μας
επιτρεπει πολλες υποθεσεις
αλλα οχι συμπερασματα.
Τουτο μου εμεινε λοιπον απ' ολα οσα εζησα.
Πολυτιμος λιθος ακατεργαστος
και καμποσες ευκαιριες να τον κατεργαστω.