Ήταν ξημερώματα όταν μου έστειλαν μήνυμα και μου είπαν πως έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιας και τις τελευταίες ειδικά ημέρες είμαι εκτός τόπου και χρόνου λόγω υποχρεώσεων και στην ενημέρωση μου υπάρχουν μεγάλα κενά. Πέρασε αρκετή ώρα ώσπου να συνειδητοποιήσω αυτό το οποίο διάβασα. Πώς, πού, τι, γιατί; Ήταν η πρώτη εσωτερική αντίδρασή μου ενώ κοίταζα την οθόνη του κινητού μου με το στόμα ανοιχτό. Σήμερα έμαθα λεπτομερώς τις απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα μα και πάλι δεν ένιωσα να καταλαβαίνω και πολλά πράγματα. Ούτε υπάρχει ίσως και τίποτε να καταλάβει κανείς κάτι τέτοιες ώρες...Αρκέστηκα λοιπόν στην αυθόρμητη συγκίνηση που ένιωσα, όπως φαντάζομαι ο καθένας μας, μπροστά στον χαμό ενός ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα ενός ανθρώπου που υπήρξε μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής ιστορίας του τόπου μας. Ενός τόπου που στον τομέα των τεχνών ιδιαίτερα βιώνει την απόλυτη λειψυδρία κι αυτό όχι λόγω έλλειψης ταλαντούχων ανθρώπων αλλά λόγω ανικανότητας αξιοποίησής τους. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος λοιπόν υπήρξε ένα φωτεινό παράδειγμα από τα λίγα που κατάφερε και πρόσφερε μέσω της τέχνης του ποιότητα στον χώρο και την ελπίδα πως υπάρχει κι αυτή η πλευρά των πραγμάτων ακόμη κι εδώ, στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο αντίο στον μεγάλο ποιητή των εικόνων όπως εύστοχα άκουσα να τον αποκαλούν. Ένα κενό αναντικατάστατο θα μας θυμίζει πως αυτή η χώρα δε θα έπρεπε να αρκείται στα εύκολα, γρήγορα και πρόχειρα όπως κάνει χρόνια τώρα...
0 ψιθυροι:
Δημοσίευση σχολίου