Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Choices...



Συνεχεια απο προηγουμενες σκεψεις...

Απο τη στιγμη που η παλη μοιαζει πιθανως ατερμονη, το θεμα ειναι ισως τελικα με ποιανου το μερος θα επιλεξεις να αγωνιστεις (με η χωρις εισαγωγικα). Με το μερος οσων τασσονται υπερ της γενικης δικαιοσυνης η με το μερος οσων τασσονται υπερ των προσωπικων συμφεροντων; Εφοσον μεσα μας συνυπαρχουν στοιχεια καλα και κακα κι εφοσον παντα θα υπαρχουν αυτοι οι οποιοι θα εχουν αντιρρησεις ακομη κι οταν στοχος ειναι η γενικη δικαιοσυνη, δεν μπορει παρα να υπαρχουν καποιες φορες και συγκρουσεις διαφορων ειδων. Μενει λοιπον ν' αποφασισεις ποιους θα υπο-στηριξεις τοσο με την καθημερινη σταση ζωης που θα υιοθετησεις οσο και οταν θα ερθει η στιγμη να αγωνιστεις πιο δυναμικα. Ακομη κι αν μονο αυτο ειναι που θα κανεις, σκεψου αν θα επιλεξεις να συμβαλλεις στον κυκλο της ιστοριας ως διεκδικητης του δικαιου (οσο βαρυγδουπη κι αν ακουγεται αυτη η φραση, μπορει να επαληθευτει μεσα απο τις πραξεις μας σε μικρο η μεγαλο βαθμο) η ως δουλος του προσωπικου συμφεροντος και των συμφεροντων κατεπεκταση των λιγων. Ακομη κι αν τα πραγματα ανακυκλωνονται , ακομη κι αν μετα απο παλη καλου και κακου επικρατει ποτε το ενα ποτε το αλλο ανα τους αιωνες, μη θεωρησεις ποτε ματαιη τη συμμετοχη σου στα πραγματα επειδη μια αλλαγη μπορει να μην ειναι μονιμη.  Αν διαλεξεις την πλευρα της δικαιοσυνης σκεψου πως χωρις την επιλογη αυτη (που εκαναν κι αλλοι εκτος απο σενα) ο κοσμος θα ηταν μονιμως και για παντα βυθισμενος στο σκοταδι. Ακομη κι αν η νυχτα διαδεχεται τη μερα σκεψου οτι αξιζει τον κοπο να παλεψεις ωστε να διαδεχτει και η μερα τη νυχτα. Ξανα και ξανα.

Εξαλλου, 

Το οτι οι ανθρωποι επειδη δεν ειναι τελειοι ειναι και εγωιστες κρυβει μια αληθεια. Αυτο ομως δε σημαινει απαραιτητως οτι δε θα μπορουσαμε να δημιουργησουμε μια πιο δικαιη κοινωνια. Εχει μεγαλη σημασια το κατα ποσον το εκαστοτε ισχυον "συστημα" ενθαρρυνει κι επιβραβευει τις εγωιστικες συμπεροφορες θεριευοντας τες και διαιωνιζοντας τες εις το διηνεκές. Σκεψου λοιπον αν το συστημα το οποιο ισχυει σημερα ειναι ενα απο αυτα...

(Σας παραπεμπω και στα σχολια κατω απο το κειμενο που προστεθηκαν μετα)

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Μα φυσικά και επιβραβεύει τον εγωισμό. Μόνο να σκεφτείς πως από μικροί μπαίνουμε στη διαδικασία του ανταγωνισμού να αποδείξουμε ποιός είναι ο καλύτερος, ποιός μπορεί να κάνει περισσότερα, ποιός έχει τα πιο πολλά ... ο απλός άνθρωπος που θέλει να ζήσει με λίγα και καλά, δεν είναι άξιος θαυμασμού, παρά μόνο ο "φιλοδοξος". 'Οπου φιλοδοξία, βάλε το χρήμα και την απόκτηση υλικών αγαθών...
Είναι σάπιο αυτό το σύστημα φίλη μου. Φτιάξε το δικό σου ...

Elli P. είπε...

Εκει ακριβως ειναι το θεμα! Εκει ακριβως αγαπητη μου Lyriel! Με κατηγορουν καποιοι για ανθρωπο ο οποιος πιστευει οτι ολα μπορουν να γινουν τελεια ενω η ανθρωπινη φυση ειναι ατελης. Ποτε δε μιλησα για την απολυτη τελειοτητα. Οταν ομως ενα συστημα προαγει και επιβραβευει τις ατελειες των ανθρωπων αντι να επιβραβευει και να αναπτυσσει τις καλες τους πλευρες τοτε δεν μπορουμε να περιμενουμε τιποτε περισσοτερο απο αυτο που βιωνουμε σημερα αλλα και πολυ χειροτερα ακομη πραγματα. Βεβαια, λενε πως ενα ατελες ον μονο ενα ατελες συστημα θα μπορουσε να χτισει. Αυτο ομως μας παει πολυ πισω. Η υπαρξη καποιων κακως κειμενων του κρατους οπως και το ιδιο το κρατος οπως το ξερουμε σημερα ειναι πιο προσφατα απ' οσο πιστευουμε και χτιστηκαν σιγα σιγα και με τετοιον τροπο ωστε να πιστευουμε πως ειναι αναποφευκτα...Οι αδικοι ανθρωποι οι "κακοι" αν θελεις αν και δεν μου αρεσουν καθολου αυτες οι απλοικες εννοιες, ανεβαινουν πιο γρηγορα και πιο ευκολα στην επιφανεια κι επικρατουν πιο ανετα ακριβως επειδη ειναι αδιστακτοι. Οντας αδιστακτοι μπορουν να κανουν οτιδηποτε για να επιβληθουν κατι που ενας σωστος ανθρωπος δεν το εχει. Γι' αυτο ο δευτερος για ολα τα παραπανω χριεαζεται μεγαλυτερο κοπο και περισσοτερο χρονο. Δε σημαινει οτι οι σωστοι ειναι λιγοτεροι λοιπον επειδη οι κακοι φαινονται. Σκεψου ομως τι γινεται μεσα σε ενα συστημα το οποιο ανυψωνει κι αλλο το αδικο αντι να το εμποδιζει. Το συστημα αυτο δεν μπορει παρα να ωθει και τους δικαιοτερους να κανουν πολλες φορες αδικιες εναντια στα πιστευω τους προκειμενου να επιβιωσουν μεσα στη γενικη κατασταση ενος τετοιου συστηματος. Αρα η αδικια αντι να μειωνεται εξαπλωνεται παντου. Τωρα θα μου πεις εγω τι το παιζω, "κομανταντε" κι επαναστατης οταν τα λεω αυτα; Καμια σχεση. Μακαρι να μπορουσα να βρω το θαρρος η την "τρελα" αν θελεις να γινω κατι τετοιο σε ολο του το μεγαλειο. Η αληθεια ειναι πως νιωθω χαμενη και πραγματικα μου βγαινει αυθορμητα τουλαχιστον να φωναζω ολα οσα κοιτωντας γυρω μου θεωρω οτι εχουν παραγκωνιστει απο καποιους ανθρωπους αν οχι ξεχαστει τελειως. Δεν ειναι τιποτε αυτο και το ξερω. Ο,τι προσπαθω να κανω στην καθημερινοτητα μου ειναι οπως εχω χιλιοπει να γινομαι λιγο καλυτερη καθε μερα εστω και σε αυτα τα απλα καθημερινα πραγματα. Δεν αρκει. Πολλες φορες αισθανομαι ενοχη γι' αυτο...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα