Everything burns...

Οι φρασεις που ακουω καθημερινα απο τους γυρω μου ηχουν δυσοιωνες περισσοτερο και απο τα γεγονοτα. Βγαινουν παρομοιες απο καθε στομα και συνοδευονται απο την ιδια αηδια, την ιδια εσωτερικη ακομη οργη, την ιδια εγκλωβισμενη παρανοια. Απο καποιους ειπωνονται με απελπισια και παραιτηση ομως ακομη κι αυτοι εναποθετουν την ελπιδα για ξεσηκωμο στη επομενη απο τους ιδιους γενια. Αυτος ο ξεσηκωμος αλλαζει χερια εδω και χρονια σα μιερη σκυταλη που κανεις δε θελει να παραμεινει στην κατοχη του περισσοτερο απ' οσο διαρκει μια σκεψη, μια ιδεα. Παρολαυτα αν και αισθανομαι ασχημα για οσα λεγονται και ακομη πιο πολυ για οσα συμβαινουν, δυσκολευομαι να πιστεψω σε οσα ακουω. Οχι γιατι αμφισβητω το εγκληματικα αργα ειπωμενο και πνιγμενο "δεν παει αλλο" των ανθρωπων γυρω μου. Οχι γιατι αμφισβητω την αναγκη εκφρασης τους εστω και με τα λογια. Αλλα γιατι ολα αυτα που ακουω εχουν αποτυπωθει καπου στο υποσεινηδητο μου σαν χιλιομασημενες τσιχλες που εχουν χασει τη γευση τους και που πλεον μονο ταραχη στο στομαχι μπορουν να μου προκαλεσουν. Οπως οταν λες μια λεξη παρα πολλες φορες ωσπου χανει πια το νοημα της κι ακουγεται στ' αυτια σου σαν κατι ξενο κι αλλοκοτο. Θελω πολυ να κανω κατι. Σκοτωσαν εν ψυχρω τη ζωη μου αφηνοντας εμενα στο χαος σα ρουφηγμενο κουφαρι να ψαχνω τροπους να θυσιασω και το οποιο παρον μου στο ονομα των στοιχειωδων αρχικα καποτε κεκτημενων. Και με το συμβολικο πρωτο ενικο προσωπο αντιπροσωπευω ενα μεγαλο κομματι της γενιας μου και των επομενων.  Το γνωριζω ηδη πως ολοι εχουμε ευθυνες και ολοι εχουμε βαλει το χερακι μας στην πορεια αυτης της χωρας αλλα κι αυτου του κοσμου γενικα. Ακομα και με την αδιαφορια μας που ισως λειτουργησε το ιδιο καταλυτικα με το να καναμε κατι κακο. Γνωριζω ωστοσο και πολλους ανθρωπους που παγιδευτηκαν σε αυτην την κολαση χωρις να φταινε. Δεν ξερω ποσοι ειναι μα πιστευω οτι ειναι τοσοι που δεν μπορουμε να μην τους υπολογιζουμε σαν εναν τραγικο αριθμο παραπλευρων απωλειων που με το που γεννηθηκαν αρχισε να υφαινεται το πεπρωμενο τους απο τα τερατωδως ξεδιαντροπα χερια αυτων που κατεχουν διαφορων ειδων εξουσιες. Εχω καταντησει να μιλαω σαν τον τρελο του χωριου και ολοι θα εχετε καταλαβει ποσο πολυ απεχθανομαι καποιες εννοιες οπως αυτη που ανεφερα πιο πανω. Εξουσια...Θελω απελπισμενα να κανω κατι λοιπον.Μα τι να κανω; Οι ενοχες μου εγκεινται στο οτι νιωθω χαμενη. Εχω ακουσει ανθρωπους να αναρωτιουνται γιατι δε βρισκεται κανεις να δολοφονησει τα καθικια που μας κυβερνανε οπως εκαναν καποτε με τον ταδε η τον δεινα. Εκει φτασαμε. Λογια... πισω απο τα λογια ομως κρυβονται αληθειες και δεν ξερω ποσο μακρια ειναι απο τις πραξεις. Δεν μπορω καν να καταδικασω τα βιαια συναισθηματα οταν συνειδητοποιω ποσες ζωες καταστρεφονται καθημερινα, ποσα ονειρα αφου βιαστουν σκοτωνονται με αργο και βασανιστικο τροπο, ποσοι νεοι ανθρωποι ειναι ηδη καταδικασμενοι πριν καν τολμησουν να προσπαθησουν για το οτιδηποτε. Για να μην πω πριν καν γεννηθουν. Δεν πρεσβευω την παραιτηση. Οσοι διαβαζεται τις σκεψεις μου κατα καιρους αυτο το ξερετε καλα. Ομως αισθανομαι ενα τεραστιο κριμα σαν πνιχτο λυγμο να βγαινει κατα κυματα απο τα καταβαθα της ψυχης μου. Καμια φορα καποιοι γνωστοι μου αναρωτιουνται γιατι με ενοχλει τοσο πολυ η συσσωρευση πλουτου σε ενα και μονο ατομο (στο εκαστοτε). Τι να τους εξηγησω οταν αυτο το μοντελο ζωης ειναι περασμενο πια στο dna τους; Τι να τους πω οταν οι αιτιες καταστροφης μας ειναι παραλληλα γαζωμενες στα κορμια μας σαν ανεξιτηλα τατουαζ; Τι να πω οταν εχουμε πια ταυτισει τον ρεαλισμο με την αληθεια...; Δεν μου αρκει η λυπη, με τρομαζει και με θρεφει η οργη...