THE FORBIDDEN 5

Παρατηρουσα τον χωρο γυρω μου προσπαθωντας να ξεχαστω και να καταφερω να σε βγαλω απο το μυαλο μου εστω και για λιγα λεπτα. Συνωμοτωντας ολα εναντιον μου ομως ακομη και η ατμοσφαιρα του ροκαδικου νεοκλασικου στο οποιο ερχομουν για δευτερη φορα με εκανε να σκεφτομαι ποσο πιο γεματη θα ενιωθα αν ησουν κι εσυ καπου αναμεσα στα υπολοιπα μελη της παρεας. Η εντονη μουσικη, ο χαμηλος φωτισμος και τα παιχνιδισματα του στους στρωμενους με ρετρο ταπετσαρια τοιχους, ο κοσμος και η θολη ατμοσφαιρα απο τα τοσα τσιγαρα μονο ενα πραγμα με εκαναν να αισθανομαι: ανασταστωση. Ψυχοσωματικη αναστατωση. Οι αλλοι γελουσαν και τραγουδουσαν καθισμενοι στις παλιες καρεκλες που συμπληρωναν την καπως μπαροκ κατα τοπους διακοσμηση του μαγαζιου ενω εγω ειχα κουρνιασει στη γωνια του διθεσιου καναπε μ' ενα μπουκαλι μπυρα στο χερι και ταξιδευα. Η Μ. διπλα μου εριχνε κλεφτες ματιες ποτε σε μενα ποτε στους υπολοιπους προσπαθωντας να συγχρονιστει με τη συζητηση της παρεας χωρις ομως ν' αφησει τη δικη μου παραξενη συμεπριφορα απαρατηρητη κι ασχολιαστη. "Σταματα να κανεις ετσι, εχει κολλησει το μυαλο σου σε κατι που δεν πιστευω οτι ισχυει καν!", την ακουσα να φωναζει μεσα στο αφτι μου θελοντας να υπερκαλυψει τον ηχο της ηλεκτρικης κιθαρας που εκανε το σολο της εκεινη τη στιγμη σε καποιο απο τα αγαπημενα μου τραγουδια. "Ισχυει.", αρκεστηκα ν' απαντησω κι αναστεναξα. "Εσυ ξερεις. Παντως προσεχε γιατι ετσι οπως πας μπορει να σε καταλαβουν κι αλλοι", συμπληρωσε και εστρεψε την προσοχη της στην Ε. που τη σκουντηξε θελοντας μαλλον να της επισημανει κατι που ειχε ακουσει η δει. Σκεφτηκα για λιγο αυτο που μου ειπε αλλα δεν εδωσα περισσοτερη εκταση. Το βλεμμα μου πλανηθηκε αναμεσα στα στριμωγμενα ορθια κορμια που ειχαν αρχισει να μαζευονται απο τα μεσανυχτα και μετα γυρω μας. Ολοι εδειχναν να διασκεδαζουν υπερβολικα σε σχεση με 'μενα και μια παρεα καπου στη μεση του δωματιου εχοντας πιει ηδη πολυ χαλουσε τον κοσμο με φωνες και χορευτικες φιγουρες που δεν ταιριαζαν παντα με τη μουσικη. Μια ψηλη ξανθια κοπελα, μελος αυτης της παρεας, η οποια ηταν ντυμενη εκκεντρικα και ειχε κατι το σκανδιναβικο στη φυσιογνωμια και την κορμοστασια της, χορευε σα να μην υπηρχε αυριο. Οι φιγουρες και η ευκολια που ειχε στην κινηση με εκαναν να καταλαβω οτι ειχε ισως επαγγελματικη σχεση με τον χορο. Γελουσε συνεχεια και πειραζε τους υπολοιπους οποτε μαλλον ειχε κερδισει με το σπαθι της τον ρολο του πειραχτηριου. Χαμογελασα. Λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ομως το χαμογελο παγωσε στα χειλη μου, οπως λενε και στα μυθιστορηματα. Μπροστα μου ειδα μια γνωστη φυσιογνωμια που στο προσφατο παρελθον σε ειχε πλησιασει θελοντας να βγειτε μαζι με ολα τα επακολουθα. Τι απιστευτα μικρος που ειναι ο κοσμος, σκεφτηκα. Και μου ηρθε στο μυαλο το τραγουδι της Αλεξιου: "Ολα σε θυμιζουν..." σα να με κοροιδευε ετσι θλιβερο και νοσταλγικο μεσα στη γενικη βαβουρα και τον χαλασμο. Το κινητο μου χτυπησε. Ηταν η Κ. Μια πολυ καλη φιλη που ειχα γνωρισει τον τελευταιο καιρο και με την οποια ειχαμε ηδη ερθει πολυ κοντα. Με ρωτουσε τι καναμε και που ημασταν. Εκεινη οπως με πληροφορησε ειχε παει σ' ενα παρτυ που γινοταν στην πανεπιστημιουπολη. "Ειμαστε στο...", πληκτρολογησα την επωνυμια που ειχα δει να αναβοσβηνει στην εισοδο του μαγαζιου μπαινοντας. "Και ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!", συμπληρωσα σπαρακτικα και τελειωσα το μηνυμα με το ονομα. Σε λιγο ξαναχτυπησε το κινητο. Η Κ. ειχε απαντησει. Ανοιξα το μηνυμα και διαβασα: "Χαχαχα! Κι εσυ ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!..." και στο τελος του μηνυματος διαβασα το ονομα σου. Αφησα μια κραυγη που εκανε τους υπολοιπους να γυρισουν παραξενεμενοι προς το μερος μου παρατωντας καθε συζητηση στη μεση. Εδωσα το μηνυμα στη Μ. να το διαβασει κι εκεινη με κοιταξε με ενα βλεμμα γεματο ειρωνικη συγκαταβαση. Σα να μου λεγε ειρωνικα "τι τραβας κι εσυ!", υποτιμωντας τη σημαντικοτητα του γεγονοτος και κατ' επεκταση την αντιδραση μου. "Αν συνεχισεις ετσι δε σε βλεπω καλα", φωναξε ανασηκωνοντας τα φρυδια. "Ουτε κι εγω!" απαντησα. Και για εναν ανεξηγητο λογο αρχισα να γελαω σαν τρελη...