Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

THE FORBIDDEN 5




Παρατηρουσα τον χωρο γυρω μου προσπαθωντας να ξεχαστω και να καταφερω να σε βγαλω απο το μυαλο μου εστω και για λιγα λεπτα. Συνωμοτωντας ολα εναντιον μου ομως ακομη και η ατμοσφαιρα του ροκαδικου νεοκλασικου στο οποιο ερχομουν για δευτερη φορα με εκανε να σκεφτομαι ποσο πιο γεματη θα ενιωθα αν ησουν κι εσυ καπου αναμεσα στα υπολοιπα μελη της παρεας. Η εντονη μουσικη, ο χαμηλος φωτισμος και τα παιχνιδισματα του στους στρωμενους με ρετρο ταπετσαρια τοιχους, ο κοσμος και η θολη ατμοσφαιρα απο τα τοσα τσιγαρα μονο ενα πραγμα με εκαναν να αισθανομαι: ανασταστωση. Ψυχοσωματικη αναστατωση. Οι αλλοι γελουσαν και τραγουδουσαν καθισμενοι στις παλιες καρεκλες που συμπληρωναν την καπως μπαροκ κατα τοπους διακοσμηση του μαγαζιου ενω εγω ειχα κουρνιασει στη γωνια του διθεσιου καναπε μ' ενα μπουκαλι μπυρα στο χερι και ταξιδευα. Η Μ. διπλα μου εριχνε κλεφτες ματιες ποτε σε μενα ποτε στους υπολοιπους προσπαθωντας να συγχρονιστει με τη συζητηση της παρεας χωρις ομως ν' αφησει τη δικη μου παραξενη συμεπριφορα απαρατηρητη κι ασχολιαστη. "Σταματα να κανεις ετσι, εχει κολλησει το μυαλο σου σε κατι που δεν πιστευω οτι ισχυει καν!", την ακουσα να φωναζει μεσα στο αφτι μου θελοντας να υπερκαλυψει τον ηχο της ηλεκτρικης κιθαρας που εκανε το σολο της εκεινη τη στιγμη σε καποιο απο τα αγαπημενα μου τραγουδια. "Ισχυει.", αρκεστηκα ν' απαντησω κι αναστεναξα. "Εσυ ξερεις. Παντως προσεχε γιατι ετσι οπως πας μπορει να σε καταλαβουν κι αλλοι", συμπληρωσε και εστρεψε την προσοχη της στην Ε. που τη σκουντηξε θελοντας μαλλον να της επισημανει κατι που ειχε ακουσει η δει. Σκεφτηκα για λιγο αυτο που μου ειπε αλλα δεν εδωσα περισσοτερη εκταση. Το βλεμμα μου πλανηθηκε αναμεσα στα στριμωγμενα ορθια κορμια που ειχαν αρχισει να μαζευονται απο τα μεσανυχτα και μετα γυρω μας. Ολοι εδειχναν να διασκεδαζουν υπερβολικα σε σχεση με 'μενα και μια παρεα καπου στη μεση του δωματιου εχοντας πιει ηδη πολυ χαλουσε τον κοσμο με φωνες και χορευτικες φιγουρες που δεν ταιριαζαν παντα με τη μουσικη. Μια ψηλη ξανθια κοπελα, μελος αυτης της παρεας, η οποια ηταν ντυμενη εκκεντρικα και ειχε κατι το σκανδιναβικο στη φυσιογνωμια και την κορμοστασια της, χορευε σα να μην υπηρχε αυριο. Οι φιγουρες και η ευκολια που ειχε στην κινηση με εκαναν να καταλαβω οτι ειχε ισως επαγγελματικη σχεση με τον χορο. Γελουσε συνεχεια και πειραζε τους υπολοιπους οποτε μαλλον ειχε κερδισει με το σπαθι της τον ρολο του πειραχτηριου. Χαμογελασα. Λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ομως το χαμογελο παγωσε στα χειλη μου, οπως λενε και στα μυθιστορηματα. Μπροστα μου ειδα μια γνωστη φυσιογνωμια που στο προσφατο παρελθον σε ειχε πλησιασει θελοντας να βγειτε μαζι με ολα τα επακολουθα. Τι απιστευτα μικρος που ειναι ο κοσμος, σκεφτηκα. Και μου ηρθε στο μυαλο το τραγουδι της Αλεξιου: "Ολα σε θυμιζουν..." σα να με κοροιδευε ετσι θλιβερο και νοσταλγικο μεσα στη γενικη βαβουρα και τον χαλασμο. Το κινητο μου χτυπησε. Ηταν η Κ. Μια πολυ καλη φιλη που ειχα γνωρισει τον τελευταιο καιρο και με την οποια ειχαμε ηδη ερθει πολυ κοντα. Με ρωτουσε τι καναμε και που ημασταν. Εκεινη οπως με πληροφορησε ειχε παει σ' ενα παρτυ που γινοταν στην πανεπιστημιουπολη. "Ειμαστε στο...", πληκτρολογησα την επωνυμια που ειχα δει να αναβοσβηνει στην εισοδο του μαγαζιου μπαινοντας. "Και ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!", συμπληρωσα σπαρακτικα και τελειωσα το μηνυμα με το ονομα. Σε λιγο ξαναχτυπησε το κινητο. Η Κ. ειχε απαντησει. Ανοιξα το μηνυμα και διαβασα: "Χαχαχα! Κι εσυ ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!..." και στο τελος του μηνυματος διαβασα το ονομα σου. Αφησα μια κραυγη που εκανε τους υπολοιπους να γυρισουν παραξενεμενοι προς το μερος μου παρατωντας καθε συζητηση στη μεση. Εδωσα το μηνυμα στη Μ. να το διαβασει κι εκεινη με κοιταξε με ενα βλεμμα γεματο ειρωνικη συγκαταβαση. Σα να μου λεγε ειρωνικα "τι τραβας κι εσυ!", υποτιμωντας τη σημαντικοτητα του γεγονοτος και κατ' επεκταση την αντιδραση μου. "Αν συνεχισεις ετσι δε σε βλεπω καλα", φωναξε ανασηκωνοντας τα φρυδια. "Ουτε κι εγω!" απαντησα. Και για εναν ανεξηγητο λογο αρχισα να γελαω σαν τρελη...

2 σχόλια:

Lyriel είπε...

Σαν να ήμουν κι εγώ εκεί φίλη μου !!
Τόσο την ένιωσα όλη την ατμόσφαιρα. {ξέρω και τα μαγαζιά που περιγράφεις, σου λέω σαν να ήμουν εκεί}!
Τι ειρωνικά που έρχονται καμιά φορά τα πράγματα ε? είναι για νευρικά γέλια !
Καλό ΣΚ καλή μου, αν βγεις πιές και κανένα ποτάκι για μένα **

Elli P. είπε...

Lyriel μου! Ειμαι σιγουρη οτι με καταλαβαινεις, οτι εχεις μπει στο πετσι" της ατμοσφαιρας, οχι απαραιτητως επειδη εγω τα λεω καλα αλλα επειδη ξερω οτι εχεις αυτην την ικανοτητα! Η ειρωνια και ειδικα η τραγικη ειναι καλη μου φιλη απο τα γεννοφασκια μου. Κι αφου δεν μπορω να το αποφυγω το απολαμβανω. ;)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα