Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ



Καθως πληγωνα το λευκο χαρτι μπροστα μου με τις αφηρημενες μολυβιες του ξεχασμενου οπουδηποτε αλλου μυαλου μου κατι ακουσα να με κοροιδευει απο καπου εκει εξω. Η μηπως δεν ηταν παρα η φωνη της μισητης μου φιλης Συνειδησης που δεν εννοει να καταλαβει οτι "Με εχει τρελανει!";

"Δεν εισαι τιποτε αλλο παρα ενα μπαλονι που θα ξεφουσκωσει μια μερα. Το πολυ πολυ να σκασεις αποτομα κανοντας ενα μπαμ που θα τρομαξει για λιγο τον στενο κυκλο γυρω σου αλλα κι αυτο θα ξεχαστει μεσα σε λιγη ωρα. Τι ακριβως προσπαθεις ν' αποδειξεις; Καθεσαι, δεν κανεις τιποτε κι εσυ σαν τους αλλους. Ενα ψεμα εισαι. Καλοντυμενο και κακομοιρο. Χαμενο και παραλυμενο. Σε τι ακριβως διαφερεις εσυ απο αυτα που κατηγορεις; Περνιεσαι για εξυπνη επειδη παιζεις με τον λογο; Επειδη αγαπας καθετι το "υψηλο", το καλλιτεχνικο, το "πνευματωδες;". Ολο λογια αγαπητη μου κι απο ουσια; Απο δραση; Νομιζεις οτι καθαρισες με τις γραπτες σου κραυγες; Οτι τα ειπες και τωρα ετσι ξαφνικα καποιος εκει εξω θ' αλλαξει για παρτη σου τον εαυτο του για τον κοσμο; Θαρρεις πως οι λεξεις ειναι αλλοθι; Οχι πια! Λεκεδες ειναι οι λεξεις. Σταμπες απο μελανι πανω σε χαρτια η φωτεινες οθονες. Συμβολα. Δεν εισαι καλυτερη απο αλλους, μη βαυκαλιζεσαι. Ακομη και το συναισθημα για σενα ειναι τοσο ανεξελεγκτα απειθαρχο που μπλεκεται στα ποδια σου και σε τρικλοποδιαζει. Μα εσυ, κοιτα, χαμογελας! Περνιεσαι ετσι για πιο ευαισθητη ισως; Και ποιον ενδιαφερουν λοιπον τα κρυφα σου δακρυα τις νυχτες; Ποιον νοιαζει η διαφημισμενη σου καλοσυνη και οι σκεψεις σου; Αυτοικανοποιησαι συμπεραινοντας οτι εισαι κατι παραξενο. Κατι αλλοκοτο, κατι που σου θυμιζει βιογραφιες καλλιτεχνων που αφησαν κατι στον κοσμο. Αυτος ο καταθλιπτικος προβληματισμος που καρφωνει τα ποδια σου στο τσιμεντο και που δε σ' εφηνει να πας ουτε μπροστα ουτε πισω. Τι να σε κανει ο κοσμος στατικη; Τι να τις κανει τις αραδες σου ο κοσμος; Ο κοσμος, καλος, κακος, εν δυναμει η εν ενεργεια πρεπει να κινηθει. Ο κοσμος εχει σκουριασμενους μοχλους και γραναζια με δοντια που λειπουν. Κι ολα αυτα για να αποκατασταθουν χρειαζονται δουλεια! Δουλεια οχι θεωρειες! Σε καλομαθε η αγαπη και νιωθεις σαν καναρινι εξω απο το κλουβι, το ξερω. Ενα πουλι που παλευε για την ελευθερια του χρονια ολοκληρα κι οταν καταφερε να την αποκτησει καταλαβε οτι εξω απο το κλουβι εκεινο δεν ειχε μαθει να ζει. Εκει ειχε γεννηθει. Το αγαπουσαν και του εφερναν τα παντα στο πιατο. Και τωρα το πρωτο πεταγμα σου θελει κοτσια που εσυ διατυμπανιζεις μεσα απο ψυχολογικα κατορθωματα. Ωσπου ν' ανοιξεις αυτα τα ατροφικα φτερα μη βαυκαλιζεσαι πως κατι προσφερεις στον κοσμο τουτο. Συνεχισε να ουρλιαζεις γραφοντας μα να θυμασαι οτι η φωνη μπορει να ξυπναει ανθρωπους μα δε χτιζει κοσμους. Η φωνη ειναι η αρχη. Ασε αυτα που λενε πως η αρχη ειναι το ημισυ του παντος. Ο κοσμος πλεον δεν εχει αναγκη απο το μισο του οτιδηποτε. Ουτε κι εσυ εχεις δικαιολογιες για την αναμονη του τελους απο το σημειο της μεσαιας γραμμης. Δεν εισαι κατι παραπανω απο ενας φαυλος εραστης του λογου και της σκεψης. Το σωμα σου ομως δε γεννηθηκε για να ' ναι αχρηστο. Αυτοεπωμιζεσαι το ιδιο σου το κορμι και προχωρας με δυσκολια ενα βημα τη φορα. Γιατι; Αυτο που κουβαλας ειναι περιττο, δεν το βλεπεις; Αυτο που κουβαλας ειναι αυτο που ηδη σε κουβαλαει κι εσυ ψαχνεις επι ματαιω να βρεις καινουργια αλλοθι για μια ακομη αργοπορια. Φωναξε γραπτως κι επειτα σωπαινε..."

Κι ετσι καταλαβαινω την τρελα τους...και την καταληξη τους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα