Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Περι δικαιοσυνης



Οι ανθρωποι διαμαρτυρονται. Οσοι διαμαρτυρονται. Και αυτο ειναι υγιες. Τι ακριβως ειναι αυτο που επιδιωκουν ομως τελικα; Η αντικειμενικη δικαιοσυνη θεωρειται απο πολλους κατι γραφικο ως ανεφικτο. Οταν ενας ανθρωπος διαμαρτυρεται βιωνοντας συνθηκες αδικιας, το κανει διεκδικωντας προφανως (;) δικαιοσυνη. Ισχυει ομως κατι τετοιο απολυτα η μηπως πολλοι απο εμας δεν ειμαστε τιποτε παραπανω απο φαφλαταδες χωρις ουσια; Κανεις πραγματικος υποστηρικτης της πραγματικης δικαιοσυνης δε θεωρει αυτη κατι γραφικο κι ανεφικτο την ιδια στιγμη που την αποζητα. Για να εχεις το δικαιωμα να ζητας τη δικαιοσυνη θα πρεπει πρωτιστως να παλευεις γι' αυτην, να πραττεις συμφωνα με αυτην, να εισαι εν ολιγοις δικαιος κι εσυ ο ιδιος (προς τους αλλους). Δικαιοσυνη δεν ειναι αυτο που μας κανει να ξεσηκωνομαστε μονο οταν αυτη θιγεται εντος των δικων μας στενων πλαισιων και δεδομενων. Αυτο δεν ειναι τιποτε περισσοτερο απο το δικο μας συμφερον και ειναι κατορθωμα ανθρωπινο το να μετονομαζεται σε δικαιοσυνη καθε φορα που θιγεται και σπευδουμε με παθος τοτε και μονο τοτε οταν μας αφορα αμεσα να το υπερασπιστουμε. Αποκτα με τη μετονομασια αυτη σε αντικειμενικη δικαιοσυνη που ξαφνικα ξεθαψαμε μεσα απο τα σκονισμενα μας ιδανικα, ευγενεστερο χαρακτηρα η ξαφνικη δικη μας μονοπλευρη διαμαρτυρια. Ποιος θα παραδεχοταν αληθεια οτι βγηκε στον δρομο ολως τυχαιως μονο οταν η γενικη κατα τα αλλα αδικια χτυπησε τη δικη του πορτα; Η δικαιοσυνη λοιπον ειναι κατι που αφορα ολους τους ανθρωπους, το καθετι γυρω μας και συνηθως πηγαινει χερι χερι με αλλες εξισου παρα-ξενες εννοιες οπως η ισοτητα. Εχοντας λοιπον διαστρεβλωσει την εννοια της δικαιοσυνης για να τη φερουμε στα μετρα μας ο καθενας με τον τροπο του δεν ειναι ανεξηγητο που τη θεωρουμε γραφικη οταν εκφραζεται με την αντικειμενικη της εννοια. Την ιδια ακριβως στιγμη που νομιζουμε οτι παλευουμε στο ονομα της. Μενω λοιπον ν' αναρωτιεμαι σκεπτομενη ολα αυτα: Αραγε διαμαρτυρομαστε εναντιον της επικρατησης της αδικιας η επειδη δεν ειμαστε κι εμεις κομματι αυτης; Στη δευτερη περιπτωση δυστυχως δεν ειμαστε τιποτε περισσοτερο απο φαυλοι υποκριτες...


"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"


Μ.ΜΠΡΕΧΤ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα