Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012




Δεν ξερω τι λες,
εγω θα φυγω απο δω.
Αποφασισα να μην ξανασυναντησω ποτε
την ασχημη πλευρα του εαυτου μου,
με φοβιζει.
Ξερεις ποια λεω.
Εκεινη που τοτε με ειχε δεσει στο κρεβατι και ρουφουσε το αιμα μου.
Εκεινη που μου εκοβε χρονια για να κερδιζει στιγμες.
Τη μαυρη γωνια του συγχισμενου συναισθηματικου μυαλου μου
που απλα δεν αντεχει αλλο και δεν ξερει πως αλλιως να το πει.
Αυτο ειναι ολο.
Δε θα μεινω εδω να ξανακουσω τα χειλη μου να ψιθυριζουν:
"δεν αντεχω αλλο" χωρις να πειθουν κανεναν.
Ηταν η κακια η ωρα θα μου πεις.
Μια κακια ωρα που διηρκεσε χρονια ολοκληρα
και με γυρισε στο μηδεν της υπαρξης.
Επρεπε να μαθω απο την αρχη να περπαταω,
να στεκομαι ορθια, να μιλαω χωρις να κομπιαζω,
να συναναστρεφομαι αλλους ανθρωπους...
κι ολα αυτα ενω ειχαν περασει 7-8 χρονια απο την ενηλικιωση μου.
Κληθηκα να ξαναγεννηθω σαν ενηλικο εμβρυο εξω απο τη μητρα
παρατημενο σε μια λασπωμενη γωνια
χωρις ομφαλιο λωρο να θρεφει τις αναγκες του.
Μισω την εμβρυακη σταση.
Τοτε που με εδεσε εκεινο το τερας στο κρεβατι μου
σ' αυτη τη σταση με ειχε ακινητοποιησει.
Λοιπον, δεν ξερω τι λες
αλλα εγω θα φυγω απο δω.
Δεν ξερω για που. Εχει κι αυτο ακομη σημασια;
Θα 'θελα να σου πω να ερθεις μαζι μου
αλλα θα ηθελα να μη φοβαμαι για την απαντηση σου.
Τα 7 χρονια του σπασμενου καθρεφτη περασαν
κι εγω θελω να ζησω.
Μονο που ξεχασα πώς.
Κι εκεινο το τερας κοβει βολτες εξω απο το αδειανο μα γεματο κορμι μου
καιροφυλακτώντας την καταλληλη ευκαιρια για να μπει.
Δεν ξερω για που λοιπον.
Μακρια απο 'δω, μακρια του.
Τωρα! Προτου ξυπνησει και μας παρει το κατοπι.
Εσυ, λεω μονο, οτι θα 'θελα να 'ρθεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα