Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012



Ενα μικρο αποσπασμα κι ενα μικρο συμπερασμα


- Εισαι ακραια κι αυτο που λες δεν μπορει να εφαρμοστει. Εξαλλου υπαρχουν και καλα αφεντικα. Τι το κακο υπαρχει στο να εχεις διαχειριστει σωστα τα χρηματα σου και να εχεις κερδισει περισσοτερα; Τι το κακο εχει να εισαι αφεντικο μιας επιχειρησης αν φερεσαι σωστα στους εργαζομενους; Θα τα ισοπεδωσουμε ολα; Η δουλεια του κρατους αυτη θα επρεπε να ειναι. Να μην επιτρεπει την ασυδοσια και να θετει τετοια ορια ωστε τα εκαστοτε αφεντικα να φερονται δικαια.

- Ειμαι ακραια κι αυτα που λεω δεν εφαρμοζονται. Κι αν ακομη το δεχτω αυτο ποιος με εμποδιζει να πιστευω στο καλυτερο; Ποιος με εμποδιζει να σκεφτομαι, εστω, οτι αυτο που μου ταιριαζει ειναι το σχεδον ιδανικο οταν πιστευω πως εχω βρει ποιο θα ηταν αυτο; Ξαναλεω πως αυτο με κανει να προχωραω. Ας παλεψουμε ολοι πρωτα για οσα γινονται λοιπον. Μακαρι να τα καταφερουμε κι ας μην εχουμε αγγιξει τον εχθρο του καλου που ειναι το καλυτερο. Κι εγω μαζι σας. Προσωπικα ομως εχω βαρεθει τη νοοτροπια του "το μη χειρον βελτιστον" και θα ηθελα να μου επιτρεψετε να βλεπω και το λιγο παρακατω. Υπαρχουν και καλα αφεντικα. Οπως υπαρχουν και κακα. Πριν λιγο παραδεχτηκατε οτι η εξουσια και το χρημα συχνα διαφθειρουν. Δεν το βλεπετε οτι αντιφασκετε λοιπον; Δεν πιστευω σε εναν κοσμο αγγελικα πλασμενο οπως προσπαθειτε να διαστρεβλωσετε ουσιαστικα τα λεγομενα μου. Πιστευω σε εναν κοσμο, το εχω πει χιλιαδες φορες, με τοσο καλα οσο και κακα στοιχεια. Γι' αυτο ακριβως πιστευω οτι εκεινα που πρεπει να προωθουνται και να αναπτυσσονται ειναι τα καλα εναντι των κακων. Αν πιστευα οτι ειμαστε αγγελικα πλασμενοι δε θα παραδεχομουν τη διαφθορα η οποια και θελω να καταπολεμηθει η τουλαχιστον να μειωθει με το να μη βρισκει γονιμο εδαφος να αναπτυχθει. Οταν παραδεχεστε οτι η εξουσια και το χρημα διαφθειρουν δεν μπορω να κατανοησω πώς την ιδια στιγμη υποστηριζετε μια κοινωνια οπου ο καθενας μπορει να συγκεντρωνει οσο χρημα μπορει και θελει στα χερια του εχοντας κατεπεκταση κι ολη την εξουσια που αυτο του προσφερει επι των υπολοιπων. Με τον τροπο αυτο δεν περιοριζεται η διαφθορα και η δυναμη της αλλα εξακολουθει να βασιλευει με τις ευλογιες μας. Υπαρχουν και καλα αφεντικα, δεν αντιλεγω. Ποσα ειναι αυτα, με τι κριτηρια χαρακτηριζονται "καλα" και πως μπορουμε να κανουμε ολα τα αφεντικα να γινουν ξαφνικα "καλα"; Η πλειοψηφια δυστυχως η ευτυχως δεν ειναι τα αφεντικα που χαρακτηριζονται "καλα". Ειτε επειδη δε θελουν ειτε επειδη λογω ανταγωνισμου "δεν μπορουν". Ας περιορισω λιγο την ουτοπικη μου κατα εσας αποψη οτι δε θα επρεπε καν να υφισταται η εννοια του αφεντικου κι ας σταθω σε αυτο που συμβαινει. Ποιος θα βαλει φρενο λοιπον στην ασυδοσια που προκαλει τη διαφθορα και την αδικια; Μου απαντησατε πριν οτι αυτο ακριβως καλειται να κανει το κρατος που εσεις θα θελατε. Ποιο ειναι αραγε λοιπον το πιο ουτοπικο στη συζητηση μας; Ζητατε στην ουσια απο ενα αφεντικο, διοτι το κρατος με την εννοια που το εννοουμε και το εννοειτε σημερα δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ενα μεγαλο αφεντικο, να περιορισει τα αλλα αφεντικα. Να θεσει οριο στα κερδη των αφεντικων το αφεντικο και κατεπεκταση στα συμφεροντα τους. Ποιο αφεντικο ομως θα εκανε κατι τετοιο στους ομοιους του οταν ετσι θα ηξερε πολυ καλα πως θα επρεπε να περιοριστουν και τα δικα του αχαλινωτα συμφεροντα; Το να υπαρξει ενα πολυ καλο αφεντικο που να μπορει να επιβληθει στον εαυτο του πρωτιστως κι επειτα στα υπολοιπα αφεντικα ειναι ισως εξισου αν οχι και περισσοτερο ουτοπικο απο την κοινωνια που εγω οραματιζομαι.   Επιπλεον αν βρεθει αυτος ο απολυτα δικαιος ανθρωπος ή ομαδα ανθρωπων δε θα ειναι εξορισμου αφεντικο διοτι το να εχει καποιος υπερβολικα πολλα χρηματα, προνομια και εξουσια την ιδια στιγμη που καποιος αλλος διπλα του δεν εχει τιποτε μονο δικαιο δεν ειναι. Ψηφιστε λοιπον εσεις τους δικαιους αντιπροσωπους σας οι οποιοι αν και λενε πως σας εκπροσωπουν δε γνωριζουν ουσιαστικα τιποτε απο τον τροπο ζωης σας μιας και ανηκουν σε εντελως διαφορετικη κοινωνικη ταξη, οσο κλισε κι αν ακουγεται αυτο, και αφηστε με εμενα. Επιλεξτε τους εκλεκτους που μεσα απο τη χλιδη τους θα παλεψουν για τα τιμια δικαιωματα σας και τον πενιχρο σας μισθο διοτι ζουν τις αγωνιες σας στο πετσι τους και αφηστε με εμενα. Για μενα η προσφορα των ανθρωπων δεν κοστολογειται με τον ιδιο τροπο γιατι ο καθενας στον τομεα του ειναι εξισου απαραιτητος με καποιον αλλον σε εναν αλλον τομεα. Για μενα οι αναγκες των ανθρωπων δεν κοστολογουνται συμφωνα με το μεγαλο τζακι τους, τις εξυπνες επιχειρηματικες τους κινησεις κλπ. Για μενα ολοι οι ανθρωποι εχουν τις ιδιες αναγκες. Και αν φτασαμε να συγχεουμε την ισοπεδωση με την ισοτητα τοτε λυπαμαι αλλα ο,τι μας συμβαινει το εχουμε επιλεξει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα