Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας- Ταξιδι στον χρονο και τις αισθησεις



Ειχαμε διανυσει πολυ δρομο με τα ποδια και μας ειχε κιολας προλαβει το βραδυ την ωρα που ακομη περπατουσαμε σ' εκεινη την οδο με τα πολλα διώροφα και τριωροφα νεοκλασικα αναπαλαιωμενα σπιτια. Με κυριευσε ξανα εκεινος ο σκοτεινος αισθησιασμος καθως κοντοσταθηκα μπροστα σε ενα απο αυτα για το οποιο μαλιστα ακουγοταν διαφορες παραξενες ιστοριες. Συνηθισμενο φαινομενο πλεον για τετοιου ειδους μυστηριωδη κτηρια που επιβιωνουν στο βαθος των δεκαετιων. Παρολη τη φημη του στοιχειωμενου που διατηρουσε, στα ματια μου φανταζε περισσοτερο ρομαντικο. Εξεπεμπε εναν παραξενο ερωτισμο που ασκουσε πανω μου μια ακατανικητη ελξη. Αφησα το βλεμμα μου να περιπλανηθει σε καθε γωνια του, χαιδευοντας τις περιτεχνες κολωνες του, τα πολλα υποσχομενα μισανοιχτα ξυλινα παντζουρια του, τα μαρμαρινα σκαλοπατια στην εισοδο του και τελος τη διφυλλη σκαλιστη πορτα του που με καλουσε να εξερευνησω το εσωτερικο του. Γυρω του ειχε αναπτυχθει μια αγνωστου ταυτοτητος για μενα τουλαχιστον χλωριδα η οποια του προσεδιδε μια αγρια ομορφια. Καθως ταξιδευα μαζι του σε χρονια περασμενα ειχα σχεδον ξεχασει πως δεν ημουν μονη μου. Διπλα μου εξισου μαγεμενη ειχε κοντοσταθει και η Κ. η οποια ειχε τη φοβερη ικανοτητα να μετατρεπει τις αισθησεις σε ιστοριες και εικονες που με τη σειρα τους εκαναν τις αισθησεις ακομη εντονοτερες. Την ακουσα ν' αναστεναζει και στραφηκα προς το μερος της δειχνοντας ακομη υπνωτισμενη. "Εχω φτιαξει απιστευτες ιστοριες τωρα γι' αυτο το σπιτι.", δηλωσε χωρις να ξεκολλαει τα ματια της απο πανω του. "Για πες!", την παρακινησα ξεροντας οτι οσα θα ακουγα σιγουρα θα καλυπταν και τις δικες μου σκεψεις. Και δεν επεσα εξω.

Το σπιτι μεσα σε λιγα δευτερολεπτα πηρε ζωη μπροστα στα εκπληκτα ματια μου. Ορθωνοταν μπροστα μας ολοφωτιστο με τα παντζουρια του ανοιχτα και κατι αραχνουφαντες κουρτινες να θροιζουν στο καλοκαιρινο αερακι. Απο τα παραθυρα μπορουσα να διακρινω κοσμο να πηγαινοερχεται χαρουμενα ωσπου συνειδητοποιησα οτι γινοταν παρτυ μασκε. Μουσικη εποχης ξεχειλιζε το τετραγωνο και μεταμφιεσμενοι αντρες και γυναικες χορευαν ξεγνοιαστα σα μικρα παιδια. Αλλοι ειχαν βγει στα μπαλκονια, καπνιζαν και ανταλλαζαν πειραγματα κι αστεια. Τα γελια τους μπορουσα να τ' ακουσω ολοζωντανα λιγα μετρα μολις μακρια μου. Οι αντρες φλερταραν με ντροπαλες κοπελες που μπορουσα να τις δω ακομη και να κοκκινιζουν η να κρυφογελαν πισω απο μασκες και δαντελενιες βενταλιες. Καποιες γυναικες ειχαν αλλον αερα. Θυμιζαν περισσοτερο τη γνωστη εκφραση femme fatale καθως τραβουσαν επανω τους αντρικα και γυναικεια βλεμματα χωρις να χρειαστει να κανουν τιποτε το ιδιαιτερο. Καλεσμενοι συνεχιζαν να καταφτανουν, οι οικοδεσποτες ανοιγαν χαρουμενοι τη διφυλλη πορτα να τους υποδεχτουν και καθε φορα που εμφανιζονταν κρατουσαν γεματα ποτηρια με διαφορα ποτα. Φανταστηκα τον εαυτο μου σαν μια απο τις καλεσμενες που εφτασαν εκεινη τη στιγμη και καθως με ειδα να μπαινω στον προθαλαμο του τεραστιου εντυπωσιακου σπιτιου αφησα τη φαντασια μου να πλασει και το εσωτερικο του. Ειδα την ξυλινη σκαλα που οδηγουσε στον επανω οροφο και στα δεξια μου ειδα τη μεγαλη σαλα με τους καλεσμενους που στριφογυριζαν προσπαθωντας να χορεψουν ενω ειχαν κιολας ευθυμησει απο το ποτο. Εφερα εναν γυρο το σαλονι ωσπου λιγη ωρα μετα το βλεμμα μου σταματησε απο μονο του σε μια απιστευτα ελκυστικη φιγουρα που εμοιαζε να με εχει κιολας προσεξει ηδη απο τη στιγμη που ειχα μπει. Με κοιταζε χωρις να κρυβει τιποτε απο αυτα που σκεφτοταν κι ετσι καταφερε να με κανει να νιωσω μια γλυκια αμηχανια που μου προκαλεσε γελιο. Προσπαθησα να παιξω λιγο ακομη με τα ματια ενω ταυτοχρονα χαιρετουσα γνωστους και φιλους που με πλησιαζαν τραβοντας με να χορεψω μαζι τους. Πηρα ενα κολονάτο ποτηρι και κατεβασα μονομιας του γλυκοστυφο περιεχομενο του. Επειτα πηρα ενα ακομη κι ενα ακομη μετα απο αυτο, ωσπου δεν αργησα να ταιριαξω με την υπολοιπη ατμοσφαιρα. Γυρω μου στροβιλιζονταν βενετσιανικες μασκες, μυστηριωδη ντομινο, πριγκιπισσες και δουκισσες, ιπποτες και πιο προκλητικες υπαρξεις με φτερα και πουπουλα που θυμιζαν καμπαρε. Μπορουσα ακομη να διακρινω τη σιωπηλη φιγουρα που με καρφωνε απροκαληπτα ενω η παρεα γυρω της προσπαθουσε να της κεντρισει το ενδιαφερον με μικρη επιτυχια. Τους απήθυνε τον λογο ενω η ματια της παρεμενε σταθερα πανω μου. Ακομη και η στολη που ειχε διαλεξει με αναστατωνε. Η βραδια κυλουσε με ξεσηκωτικους ρυθμους οταν ξαφνικα ειδα τη γνωστη- αγνωστη μορφη να βγαινει στο μπαλκονι. Περιμενα λιγα δευτερολεπτα και την ακολουθησα εξω στην καλοκαιρινη δροσια. Σταθηκα διπλα αμιλητη και στηριχτηκα στα γκριζα καγκελα. Καπνιζε. Φυσηξε τον καπνο σχεδον κατα πανω μου και με κοιταξε αφοπλιστικα ισα στα ματια. Κοντεψα να λιποθυμησω μα κρατηθηκα κι απλως χαμογελασα αινιγματικα. Ανταπεδωσε το χαμογελο και διαπιστωσα οτι ηταν εξισου αφοπλιστικο με το βλεμμα που μου ειχε ριξει νωριτερα. Ακουσα να μου λεει ενα ονομα κι απαντησα μηχανικα ανταποδιδοντας με το δικο μου. Δε χασαμε πολυ ωρα στα αναγνωριστικα. Μια ενστικτωδης αποφασιστικοτητα που με κατεκλυσε ξαφνικα καταφερε να κανει με τη γλωσσα του σωματος την ελκυστικη μορφη να με ακολουθησει σ' ενα πιο ησυχο και απομονωμενο μερος. Κατευθυνθηκαμε και οι δυο σα μαγεμενοι ο ενας απο τον αλλον αλλα κι απο την ξεφρενη βραδια στον κηπο του σπιτιου, σε μια γωνια οπου το φως δεν ειχε ριξει την αδιακριτη ζεστασια του κι ετσι εμοιαζε με καταφυγιο για τετοιες περιστασεις. Με το σκοταδι να κραταει τσιλιες για λογαριασμο μας αφεθηκαμε σε ολα οσα ζητουσαν απεγνωσμενα τα κορμια μας ξεχνωντας οτιδηποτε δεν αφορουσε το παθος που μας τυφλωνε. Δε μας ενοιαζε τιποτε και κανενας. Ο κινδυνος να μας παρουν ειδηση αντι να μας φοβιζει μας ξεσηκωνε περισσοτερο. Δεν ειχα ξανανιωσει κατι παρομοιο στο παρελθον κι ετσι καταλαβα πως ολο μου το σωμα ειχε ανατριχιασει.

Μια αντρικη φωνη που ελεγε επιμονα το ονομα μου μαλλον για αρκετη ωρα καπου διπλα μου, με εκανε να επανελθω βιαια στην πραγματικοτητα. Ηταν το αγορι της φιλης μου. Ακουσα γελια. "Ναρκοληψια με ανοιχτα τα ματια επαθες;", χαχανισε η κολλητη μου. "Πωπω...απιστευτη εμπειρια!", ψελλισα ακομη αφωνη απο τις εικονες και τις αισθησεις που ειχα πλασει με αφορμη αυτα που ειχε σκεφτει νωριτερα η Κ. "Το 'χεις χασει τελειως εσυ...", διαπιστωσε η Σ. "Τι να σου λεω τωρα...ανατριχιασα!", αρκεστηκα να δηλωσω και τους ακολουθησα απροθυμα αναστατωμενη. Αραγε ποσο δυσκολο θα ηταν να μου συμβει κατι παρομοιο στην πραγματικοτητα; Αναρωτιομουν κοιταζοντας γυρω μου λες και θα εβλεπα ως δια μαγειας μπροστα μου τη μυστηριωδη μορφη να με κοιταζει απο καπου εχοντας ταξιδεψει απο το τοτε στο τωρα μονο για μενα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα