Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ



Δε θελω αλλο. Δε θελω αλλο, πως το λενε! Αγρια θηρια τα εξαγριωμενα μου ενστικτα ξεφευγουν απο καθε ελεγχο αντικρίζοντας παντου την καταντια καταπροσωπο. Την καταντια που ευθυνεται για αλλες καταντιες, αθωες. Για καταντιες που σφιγγουν τα δοντια μεχρι ν' ασπρισουν τα χειλη, που συγκρατουν τα δακρυα μεχρι να θολωσει το βλεμμα, που σηκωνουν τη ζωη στους ωμους μεχρι να σκεβρωσουν, που οταν ανοιγουν το στομα να φωναξουν μοιαζει λες και καποιος πατησε το mute σ' ενα τηλεκοντρολ που καθοριζει τους "οχλους". Δε θελω αλλο, πως το λενε;! Τα σταυρωμενα χερια με διαολιζουν οσο και τα σιχαμερα χαμογελα των ανθρωπομορφων τερατων που χορευουν πανω σε πτωματα και οι τεραστιες κοιλιες τους χοροπηδανε πανω κατω ξεχειλες απο καθε λογης εγκληματα. Δε θελω αλλο! Τοσο πια "δε θελω αλλο" που οι συνεπειες δε με νοιαζουν. Οι συνεπειες θα μπορουσε να ειναι λυτρωση η και καταρα, ομως θα ηταν το πρωτο βλεφαριδισμα ενος κορμιου που για χρονια ηταν σε κωμα βαθυ κι εμοιαζε να μην εχει καμια ελπιδα. Τοσο πια "δε θελω αλλο" που το σκοταδι της ψυχης μου δε μ' αφηνει να καταδικασω τον τρομοκρατη -(μενο) μισο μου εαυτο που παραμιλαει μεσα στο κεφαλι μου. Ε λοιπον ναι, δε θελω αλλο να βλεπω ανθρωπους να περπατανε με τα γονατα κοιτωντας το χωμα και τερατα να σαλιαριζουν ανενοχλητα μολυνοντας τον αερα τους, τα μυαλα τους και τις ζωες τους. Δε θελω αλλο να ερχομαι αντιμετωπη με πολτοποιημενους εγκεφαλους. Δε θελω αλλο να αφηνω τη ζωη μου ερμαιο στα βιτσια που γεννανε  αυτα τα μεταλλαγμενα αδεια κεφαλια, εκεινα που κατσικωθηκαν με τις ευλογιες των πολτοποιημενων εγκεφαλων πανω στις συνειδησεις μας και τις ελιωσαν. ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ μ' ακους; Μ' ακους εσυ εκει εξω που αναρωτιεσαι τι να κανεις; Δεν υπαρχουν συνεπειες, μ' ακους; Δεν υπαρχουν ρισκα που δεν μπορεις να παρεις οταν σερνεσαι στα λασπονερα της καταντιας και τις μιζεριας σου. Λιγη αξιοπρεπεια διεκδικησε! Μ' ακους; Μ' ΑΚΟΥΣ; Ναι, ρε, ο,τι κι αν γινει! Ο,τι κι αν γινει, τι φοβασαι; Τα χειροτερα; Εισαι ενα ατολμο κορμι παρατημενο που το βιαζουν ομαδικως γελωντας απο πανω σου κι εσυ φοβασαι να κουνηθεις για να μη σε σκοτωσουν; "Λογικο δεν ειναι;" Με ρωτας. Δε θελω αλλη τετοια λογικη ρε! Να τη χεσω τετοια λογικη! Και μια ΤΕΤΟΙΑ ζωη τι την κανεις ακριβως δηλαδη; Πανε ακομη και οι καιροι που σταυροκοπιοσουν μακαριζοντας την "τουλαχιστον ζωουλα" σου. Σε ξεπουλησαν κι εσυ ακομη φοβασαι. Αξιοπρεπεια θελω και να ξερω οτι τουλαχιστον προσπαθησα, καταλαβες; Κι αν τελικα αποφασισεις να ξυπνησεις θα δεις οτι γυρω σου υπαρχουν εκατομμυρια παρατημενα κορμια, αφημενα στις ξενες ορεξεις οπως κι εσυ. Τι θα γινει αν ενωθειτε, το σκεφτηκες ποτε; Φοβασαι το χαος... Κατσε τοτε με στωικοτητα να σε βιαζουν μεχρι να πεθανεις και κλεισε τ' αυτια σου σε οσους απο εμας τολμαμε και σε φωναζουμε την ωρα που ασελγουν και στο δικο μας κορμι. Εξαιτιας σου κι αλλοι θα πεθανουν καποια μερα μεσα σ' αυτην την ανειπωτη καταντια. Αλλοι που προτιμαν να ρισκαρουν προκειμενου να ξεφυγουν απο τα νυχια τους γιατι κι αν ακομη δεν τα καταφερουν ξερουν οτι θα "φυγουν" με το κεφαλι ψηλα...Εξαιτιας σου! Γιατι ποτε δεν τολμησες να ενωθεις. ΔΕ θελω αλλο απο αυτο το "τι θα γινει μετα". Αγωνας η καταστροφη. Δεν υπαρχει διλημμα! Μα κι αν ακομη ο αγωνας οδηγησει στην καταστροφη δεν την βλεπεις ακομη και τωρα τη διαφορα; Αν οχι σε λυπαμαι. Γιατι ηδη εκτος απο το σωμα σου εχουν κατακτησει και την ψυχη σου!

Υ.Γ Ισως να με ακουσεις σε στιγμες αδυναμιας να σου λεω πως δεν ξερω πως. Μα σε τετοιες περιπτωσεις, οπως λεει και ο Μπρεχτ η οργη ειναι καλυτερος συμβουλος απο τις τυψεις. Ναι, το "δε θελω αλλο" με εχει φτασει ως εκει. Και δεν το μετανιωνω γιατι για μενα αυτο ειναι δειγμα ζωης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα