Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ- Σε μια βολτα



Η γλυκοξινη μυρωδια του κρασιου που γαργαλαει τη μυτη μου καθε φορα που περναω μπροστα απο μια καβα μου θυμιζει τα παιδικα μου χρονια. Τοτε που μαζι με τη γιαγια μου πηγαιναμε στην καβα της γειτονιας και μου επαιρνε πορτοκαλαδες για να χω κι εγω κατι να πινω, να μη μενω παραπονεμενη βλεποντας τη να γεμιζει με κρασι την νταμιτζανα, οπως την ελεγε. Συνειρμικα λοιπον, εκεινη η μυρωδια  οποτε με ξαναβρισκει στους δρομους της πολης μου υπενθυμιζει το κρασι της γιαγιας μου με το οποιο κερνουσε δικους μας ανθρωπους καθε φορα που γεμιζε το σπιτι φωνες συγγενων και φιλων. Και δεν ηταν λιγες εκεινες οι φορες. Το σπιτι της γιαγιας μου γεμιζε συχνα με συγγενικα και φιλικα προσωπα. Ακομη κια τωρα μερα παρα μερα ολο και καποιον θα πετυχω εκει τις μερες που πηγαινω στην πολη μου. Λιγη ωρα πριν περασα ξανα μπροστα απο μια καβα και μου ηρθαν αυτες οι ζεστες, οικειες εικονες στο μυαλο.
Καθως κατηφοριζα προσπερνωντας το μυρωδατο μαγαζι παρατηρησα λιγο πιο κατω, καθισμενο στα σκαλακια της εισοδου μιας πολυκατοικιας, εναν νεαρο. Κρατουσε κατι στο χερι του και το διαβαζε με προσηλωση και νοσταλγικη εκφραση, η τουλαχιστον ετσι μου φανηκε. Μολις πλησιασα ειδα οτι ειχε στα χερια εναν μισοσκισμενο φακελο απο κιτρινωπο μαλακο χαρτονι κι ενα χαρτι στο ιδιο χρωμα, που εμοιαζε επιτηδευμενα πολυκαιρισμενο. Βρηκα την ολη κατασταση αρκετα ρομαντικη μιας και λιγα δευτερολεπτα αργοτερα τον ειδα να χαμογελαει και το μυαλο μου πηγε σε αισθηματικες περιπετειες αλλων εποχων.
Λιγη ωρα μετα περασα μπροστα απο ενα περιπτερο και αθελα μου (;) ακουσα εναν αλλον νεαρο να μιλαει με μια κοπελα εχοντας σταματησει και οι δυο στο πεζοδρομιο πισω απο το περιπτερο. Απο τα συμφραζομενα καταλαβα πως εκεινος δεν τη γνωριζε κι οτι απλως την ειχε σταματησει ζητωντας της το τηλεφωνο της η να κανουν κατι μαζι. Να πανε για εναν καφε η ενα ποτο ισως; Ο τροπος του δεν ηταν ουτε ενοχλητικος, ουτε χυδαιος. Εμοιαζε περισσοτερο με αυτα που βλεπουμε να γινονται στις ταινιες και φυσικα τα κοροιδευουμε ως απιθανα η γλυκαναλατα (αν και δε θα μας χαλουσαν σε περιπτωση που συνεβαιναν σ' εμας). Μπορω να πω οτι ηταν αρκετα εμφανισιμος, οπως και η κοπελα η οποια χαμογελουσε αμηχανα και προσπαθουσε να παρει μια αποφαση για το τι θα ηταν καλυτερο να απαντησει στις χαριτωμενες παρακλησεις του τολμηρου για την εποχη μας νεαρου. Και λεω τολμηρου γιατι δυσκολα βλεπω πια αντρες να κανουν παρομοιες κινησεις τωρα πια. Αν και αυτο ειναι ενα αλλο κεφαλαιο. Την ακουσα να  ψελλιζει παντα χαμογελωντας οτι ισως θα επρεπε να το αφησουν στην τυχη η κατι παρομοιο και ο νεαρος μη χανοντας το κουραγιο του της αποκριθηκε πως τυχη ηταν αυτο ακριβως που τους συνεβαινε εκεινη τη στιγμη και θα επρεπε να το εκμεταλλευτουν. Δεν εμαθα πως εξελιχτηκε η ιστορια γιατι το φαναρι των πεζων που με ειχε σταματησει σ' εκεινο το σημειο εγινε πρασινο κι εγω περασα τον δρομο για να παω στον προορισμο μου.
Πριν φτασω λοιπον σκεφτηκα τι θα γινοταν αραγε αν εγω συναντουσα ενα προσωπο το οποιο θα με ενδιεφερε. Κατα ποσο θα μπορουσα ως γυναικα να κανω μια κινηση και πως θα εκλαμβανονταν αυτη απο τον "στοχο" μου. Κατεληξα σε ενα συμπερασμα το οποιο περιελαμβανε και το οτι εγω θα μπορουσα να κανω κινηση αλλα η απαντηση που μου εδωσα για το πως θα εκλαμβανοταν αυτη δεν ηταν και πολυ ενθαρρυντικη. Θεωρησα, λοιπον, πως οι αντρες εχουν κατι το οποιο δεν εκμεταλλευονται πια κατα τη γνωμη μου...Εκεινη τη στιγμη εφτασα στον προορισμο μου και χαρηκα που ειδα τον λογο για τον οποιο δε θα χρειαζοταν να νιωσω μονη οπως πολλοι αλλοι γυρω μου λογω πολυπλοκων ανθρωπινων σχεσεων. Το κυμα ρομαντισμου που με ειχε κατακλυσει νωριτερα επεστρεψε αναμεμιγμενο με μια ξεσηκωτικη διαθεση να κανω κατι τρελο...

2 σχόλια:

stavroulazerva είπε...

Πολύ τρυφερό!!!

Elli P. είπε...

Καμια φορα παρατηρω οτι μια απλη βολτα αρκει για να αντλησουμε συναισθηματα απο το περιβαλλον μας. Αρκει να μην κοιταμε χωρις να βλεπουμε. Αρκει να νιωθουμε! Την καλησπερα μου! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα