Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Melting time



"Δεν μπορω τις απλες μερες. Ξερεις, τη μερα που ειναι απλως μια μερα. Που δεν εχει τιποτε το ξεχωριστο.", δηλωσε ο κολλητος μου καθως οι μερες αργιας και αδειων εκπνεουν.

Οταν ημασταν παιδια η καθε μερα για εμας ηταν μια εμπειρια. Καθε ερεθισμα αποτελουσε αφορμη για εξερευνηση και παιχνιδι. Ως εφηβοι, γεματοι ανησυχιες, επιθυμιες και προβληματισμους γεμιζαμε την καθε στιγμη με ορμη και εντονο συναισθημα. Γι' αυτο ο χρονος τοτε εμοιαζε να κυλαει πιο αργα. Η καθε μερα εμοιαζε να εχει δικη της ξεχωριστη σημασια μεσα στο μυαλο μας, η καθε στιγμη κατι περιειχε. Παρατηρω πως οσο μεγαλωνουμε θεωρουμε καποια πραγματα ολο και πιο δεδομενα, ολο και λιγοτερο ενδιαφεροντα. Σα να τα χουμε μαθει ηδη ολα τοσο καλα που βαριομαστε ν' ασχοληθουμε μαζι τους. Με αποτελεσμα εφοσον λιγα πραγματα πλεον ειναι εκεινα που θα μας τραβηξουν την προσοχη, ο χρονος να  κυλαει σα νερο μεσα απο τα χερια μας. Ξυπναμε καθε πρωι μηχανικα και η καθε μερα μοιαζει με την προηγουμενη και την επομενη σχεδον σαν τις εικονες στο παιχνιδι "βρειτε τις δεκα διαφορες". Δεν εχουμε πια κατι αλλο να ανακαλυψουμε, δεν αντιμετωπιζουμε τιποτε με την αισθηση του πρωτογνωρου και τον ενθουσιασμο που συνεπαγεται αυτη. Θεωρουμε οτι ολα τα εχουμε ξαναδει, τα εχουμε ξαναζησει, θαρρεις και με την κενη, μηχανικη επαναληψη τους σημαινει πως πιασαμε και το νοημα τους και φτασαμε ετσι καπου στο τελος της διαδρομης. Μας λειπει αυτη η παιδικη ματια που επεξεργαζεται τον κοσμο με διαθεση εξερευνησης κι ανακαλυψης. Μας λειπει αυτη η ζωντανια που η εφηβεια προσεδιδε σε καθε λεπτο της ζωης μας κι ας ειχαμε ενιοτε ενα ηφαιστειο μεσα μας ετοιμο να εκραγει. Μετατρεπουμε σιγα σιγα τη ζωη σε συνηθεια που τεινει πολλες φορες να καταντησει ακομη και κακια συνηθεια. Βουλιαζουμε μονοι μας στα ιδια και τα ιδια. Τη μια μερα ξυπναμε και ειναι Οκτωβριος, ξυπναμε την επομενη και ειναι Ιουνιος. Σημερα εχουμε 2012 και αυριο θα εχουμε 2013. Ενδιαμεσα; Κενο. Ευθεια γραμμη σαν το καρδιογραφημα ενος πρωην ζωντανου ανθρωπου. Ισως η ζωη εμπεριεχει τη ρουτινα μα εμεις καταληγουμε να κανουμε ρουτινα την ιδια τη ζωη. Καλο ειναι να θυμομαστε που και που τον ενθουσιασμο που εκαιγε στα σωθικα μας απεναντι σε οτιδηποτε μας τραβουσε την προσοχη παλιοτερα, απο το πιο μικρο ως το πιο μεγαλο. Θα πρεπει να ξανα-μαθουμε να μη σνομπαρουμε τιποτε. Θα πρεπει να ξαναθυμηθουμε πως ειναι να βλεπεις καθετι γυρω σου σα να το βλεπεις για πρωτη φορα. Εξαλλου καποια πραγματα τα θεωρησαμε δεδομενα χωρις καν πρωτύτερα να τα εχουμε εξερευνησει. Πατησαμε επανω τους βιαστικα σα να ηταν τα σκαλοπατια που θα μας ανεβαζαν σε κατι πιο μεγαλο, πιο εντυπωσιακο, πιο επιτυχημενο, πιο, πιο, πιο...Ζητουσαμε παντα κατι "πιο" χωρις να βλεπουμε οσα θα μπορουσαν ηδη να μας εχουν χαρισει ενα κομματι της ευτυχιας που συνεχως αναζηταμε καπου αλλου. Ας δωσουμε μια ευκαιρια στον εφηβο μεσα μας να ξαναζωντανεψει τη φλογα της ορεξης για μαθηση, δημιουργια και...ΖΩΗ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα