Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

The forbidden 7



Ημασταν ολοι ξαπλωμενοι στο πατωμα και καναμε πως διαβαζαμε τα βιβλια που μας ειχε δωσει ο Α. να αναλυσουμε. Στην πραγματικοτητα πειραζομασταν και γελουσαμε με το παραμικρο. Ημουν αποφασισμενη να σε φερω στα ακρα. Στα δικα μου ακρα. Γι' αυτο και δε σε αφησα στιγμη σε ησυχια. Τα υπονοουμενα ηταν παντα το δυνατο μου σημειο. Τα υπονοουμενα και τα πειραγματα μεχρι τελικης πτωσης. Και τις περισσοτερες φορες αυτη η πτωση κατεληγε να γινει γεγονος. Τωρα ησουν εσυ ο στοχος, μιας και καθε βραδυ σχεδον σε εβλεπα στον υπνο μου και δεν μπορουσα να κανω πια οτι δεν τρεχει τιποτε. Φημιζομαι για το οτι ποτε δεν ελαβα υποψη μου τις συνεπειες. Ακομη ετσι ειμαι. Συνεπειες για μενα δεν υπαρχουν τη στιγμη που το παθος μου ειναι στο ζενιθ. Μετα ο,τι παθαινω ειναι τελικα επιλογη μου. Οποτε σαν υπαρξιστρια (υποστηρικτρια του Καμυ παρολαυτα και συνεπως οχι μηδενιστρια, για να κανω και λιγη επιδειξη γνωσεων) αναλαμβανω τις ευθυνες μου εστω και κατοπιν εορτης οι οποιες κανονικα δε θα επρεπε να συνοδευονται απο τυψεις μιας και ηξερα τι εκανα οταν το εκανα. Για να πω την αληθεια δεν το καταφερνω παντα αυτο το τελευταιο αλλα το παλευω. Σε ειχα φερει στα νερα μου, λοιπον, και μου χαμογελουσες προβληματισμενα και πονηρα σα να ηθελες να βεβαιωθεις οτι ειχες καταλαβει σωστα. Την ωρα που "για πλακα" σε στριμωξα στον τοιχο προσπαθωντας να μιμηθω μια σκηνη που ειχα δει καπου τελοσπαντων, σου ειπα μισοσοβαρα μισοαστεια (σοβαροτατα κατα βαθος αλλα ηθελα να παιξω λιγο ακομη): "Μ' αρεσεις πολυ, το ξερεις;". Γελασες και με κοιταξες καταματα. Με αφησες να σε φιλησω. "Σοβαρα μιλας;" ρωτησες στον ιδιο πειρακτικο τονο τελικα. "Σοβαρα" απαντησα γεματη αυτοπεποιθηση. Και σε ξαναφιλησα. Το δεχτηκες με την ιδια προθυμια. Δεν ησουν ποτε ετσι κι αλλιως ανθρωπος με διαφορα ανοητα κολληματα. Για ωρα μετα καθοσουν μπροστα μου, με κοιταζες κι ελεγες στον Γ. που καθοταν διπλα σου προσπαθωντας να με προκαλεσεις, ολα αυτα που σου ειχα πει. Εκεινος ειχε καταλαβει ηδη τις προθεσεις μου και δεν εδειξε να εκπλησσεται παρολο που πηρε μερος προθυμα στην προσπαθεια σου να με κανεις να εκδηλωθω ξανα. Ακομη μου χαμογελουσες με βλεμμα γεματο υποσχεσεις κι εγω συνεχιζα να σου πεταω το μπαλακι χωρις δισταγμους. Η Χ. διπλα μου με σκουντουσε θελοντας να της πω λεπτομερειες. Της υποσχεθηκα οτι θα της μιλουσα οταν θα φευγαμε απο κει. Το σιγουρο ηταν οτι αυτο το "ονειρο" θα ειχε και συνεχεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα