Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Lost in somewhere



Αυτες εδω ειναι απο τις μερες που η εμπνευση δινει τη θεση της στην αποχαυνωση που φερνει η αδυναμια να συγκεντρωσει κανεις το μυαλο του. Οχι λογω παθητικοτητας αλλα λογω πολλων γεγονοτων τα οποια με τη σειρα τους γενναν πολλα συναισθηματα και πολλες, η μαλλον απειρες και μπερδεμενες σκεψεις με φοντο φυσικα το γνωστο κλισε "γιατι". Το οποιο ακομη ν' απαντηθει κι ας προκαλει μειδιαματα ειρωνικα που στο κατω κειμενο τους κρυβουν το συνωμοτικό "ολοι ξερουμε και κανεις δε μιλαει". Ας προκαλει αυτο το συνωμοτικό ξερολικο υφος το οποιο πιστευουμε οτι, ειτε γνωριζουμε ειτε οχι την πραγματικη απαντηση, ειναι δικαιολογημενο γιατι γνωριζουμε το πιο σημαντικο: οτι ετσι ειναι τα πραγματα, απαντημενα η μη, και αυτο δεν αλλαζει (;). Δεν αλλαζει γιατι οντως δεν αλλαζει η δεν αλλαζει γιατι δεν μπηκαμε ποτε στον κοπο να προσπαθησουμε να το αλλαξουμε; Αφηνω κατα μερος τις αμπελοφιλοσοφιες, δεν εχουν κανενα νοημα εξαλλου. Το θεμα ειναι πως ο,τι παραλυει τη σκεψη μου, ακομη κι αν αυτο ειναι το οτι στο μυαλο μου επικρατει κατι σαν traffic jam σκεψεων στην πραγματικοτητα, μου προκαλει εκνευρισμο και αμηχανια. Αμηχανια λογω απραξιας και λογω του οτι το αποτελεσμα οπως και να το κανουμε ειναι το ιδιο: παθητικοτητα απεναντι σε καταστασεις που απαιτουν δραση. Ισως οντως δεν ειναι παντα μονο στο χερι μας καποια πραγματα πια...κατα που να κανει κανεις οταν καλειται να μαζεψει τα ασυμμαζευτα συνηθειων που καλλιεργηθηκαν απο γενια σε γενια; Συμπεριφορων που δικαιολογουνται απο το "τωρα" κι ας ειναι απανθρωπες; Ποια πραξη να διαλεξει για να μεταφερει τις ιδεες του, τη διαμαρτυρια του αν θελετε, στους πνευματικα τυφλους και κωφους που μας περιβαλουν; Για να σας πω την αληθεια αυτη τη στιγμη γραφω για να γραψω και τιποτε περισσοτερο. Ετσι, για να μην προβληματιζομαι μονη μου...Παρολαυτα η απογοητευση οταν παραμενει στειρα ειναι αγονη, δε βγαζει πουθενα. Η απογοητευση πρεπει να μετατραπει σε πεισμα, σε αποφασιστικοτητα, σε δημιουργικης μορφης οργη, σε τολμη, σε ξεσπασμα για το κατι διαφορετικο που απαιτει μουγκριζοντας η φιμωμένη μας συνειδηση. Καπου εκει θελω να στραφω ειτε φωναζοντας ειτε φτιαχνοντας αληθειες κι ας γκρεμιστουν το βραδυ...Ισως βαρεθηκα να επιβεβαιωνομαι ακομη κι αν απλως μονο μιλαω μεχρι τωρα, καθε μερα που περναει και δινει τη θεση της σε μια απαραλλαχτη επομενη. Ισως βαρεθηκα πια κι εμενα την ιδια για λογους που ακομη δεν καταφερα να εξιχνιασω επαρκως. Τι να κανω ομως μ' εκεινα τα ομορφα ονειρα μου; Να τα διατηρησω ως στοχους κι ας με λενε ονειροβατισσα η να τα πνιξω στο ονομα του σημερα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα