Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Καμια φορα ποναω



Καποιοι θα πουνε "παλι τα ιδια;". Μα εγω θελω να βρω τι χαλαει το μεσα μου. Εσεις δε φταιτε σε τιποτε αλλα με βοηθαει στις αναζητησεις μου η εκφραση. Σας συμπεριελαβα στα ταξιδια μου χωρις να σας ρωτησω, μα εδω αν και προκειται για κομματι της ψυχης μου εκτεθιμενο με δικη μου επιλογη, μπορει να μεινει οποιος θελει αν νιωθει ανετα. Και να φυγει οποιος νιωθει αμηχανια. Ολα ειναι ελευθερα εδω...Καπου ομως δεν ειναι ελευθερα ολα. Καπου εδω μεσα μου; Καπου εκει εξω; Μηπως η ματια μου διαστρεβλωνει τα μπορω και τα δεν μπορω της προσωπικης μου ζωης και των προσωπικων μου επιδιωξεων; Πισω απο κατι επιθυμιες μου, η καλυτερα πισω απο την πραγματοποιηση τους, κρυβονται εμποδια πεζα, ρηχα εως και χυδαια. Θελω να κανω πολλα πραγματα στη ζωη μου μα εχουν συνδεθει ακομη και τα ομορφα με ασχημιες κατασκευασμενες απο ακαθαρτα χερια. Σας μιλαω "ποιητικα" γιατι δε θελω να μιλησω π.χ. για λεφτα και επειδη δεν ξερω αν μπορω τελικα να εξηγησω τι συμβαινει στη ζωη μου. Νιωθω ετοιμη να κανω τα παντα και την ιδια στιγμη δεν κανω τιποτε. Νιωθω ικανη να προσπαθησω για ονειρα και την ιδια στιγμη βεβαιωνομαι οτι δεν ειναι, λεει, στο χερι μου. Και ποιος το λεει; Κατι φωτογραφιες παλιων αξιολογων και μη φιλων και γνωστων αποτελουν αποδειξεις για μενα ονειρων που πηραν σαρκα και οστα απο ατομα που με τον εναν η τον αλλον τροπο μου μοιαζουν καπου, καπως... Εγω; Εγω ειμαι ενα εγω μεσα στο εγω που ψαχνει το εμεις και χανεται σε ανεπαρκεις εξηγησεις. Μα δεν μπορεις ολα να τα εξηγησεις. Θα χανω χρονο λοιπον ψαχνοντας συνεχεια τα παρακατω και τα παραπισω και τα πιο περα ενω στο εδω ενα σωμα καθεται απραγο οταν το μυαλο εχει ηδη φυγει. Το σωμα μου βλεπετε. Το σωμα μου μεταφερει ενα μυαλο που αν δεν ακουστει θα εκραγει. Μα το σωμα μου, εκει, πεισματικα ακινητο με προδιδει. Αλλα του λεω αλλα καταλαβαινει μα φταιω εγω κι αυτο ποναει πιο πολυ. Πως να του εξηγησω τη λεξη κανε; Οταν την ιδια στιγμη η χυδαιοτητα παρερμηνευει τ' αποτελεσματα...Καμια φορα ποναω. Τι με δενει; Δε θελω να το πω. Ακομα. Δεν ειμαι ετοιμη.  Δειλια...



Κατω απ' τον χρονο ξαπλωμενη αγκαλιαζω ενα σεντουκι ενοχες
κι οπως οι δεικτες μ' ενοχλουνε σκεφτομαι τι ν' αλλαξω
Σα να παραγινε στο σημερα η υπαρξη του χτες και με πειραζει
Πανω σε ακαρπες προσπαθειες αφηνω την ευαισθητη ζωη μου
Χυδαιες αποφασεις για ενα μελλον αφηρημενο και βουβο
Τα γραναζια του κοσμου εξω απ' το παραθυρο τρυπαν τη βουληση μου
Σκουριαζω μαζι τους προπαθωντας ν' ανιχνευσω τις αιτιες τους
Μα την αληθεια αν μου ζητας...να τα χαλασω θελω να τελειωνω πια μαζι τους.
Να πεταξω.

Έλλη Π.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα