Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Μια φραση...




Καπου στο 1998. Τελευταια παρασταση στο δημοτικο θεατρο της πολης μου, στη μικρη σκηνη. No man's land, ο Μπρεχτ στην εξορια. Η πρωτη παρασταση που ελαβε χωρα μπροστα σε κοσμο εκτος γονιων και φιλων για εμας, τη θεατρικη ομαδα του Κεντρου νεοτητας. Ημουν 12 χρονων και ζουσα κατι σαν ονειρο. Οι ηθοποιοι, αλλοι απο Αθηνα και καποιοι απο την πολη μου, ειχαν γινει φιλοι μας. Ετσι νιωθαμε. Ημασταν παιδια αλλα δεν ειχε σημασια, τα διναμε ολα σε αυτο που αγαπουσαμε. Ημουν θυμαμαι αρρωστη, εβηχα συνεχεια αλλα ισχυσε και για μενα τοτε το κλισε "με το που ανοιγε η αυλαια ολα εφευγαν ως δια μαγειας". Εκεινο το τελευταιο βραδυ, οπως και τις τρεις προηγουμενες ημερες που περασαμε στο θεατρο δε θα τις ξεχασω ποτε. Γιατι εκεινες τις μερες ειχα αντικρυσει ενα απειροελαχιστο μερος του θεατρικου κοσμου με παιδικη ματια. Με αθωοτητα. Με ορεξη, με διαθεσιμοτητα, με παιδικο παθος...απογυμνωμενη απο οτιδηποτε ακουω η βλεπω τωρα πια με τα ματια του ενηλικα και παλευω να μην τ' αφησω να δηλητηριασουν τον μεσα μου κοσμο. Εκεινο το τελευταιο βραδυ, πριν αποχαιρετησουμε τους ηθοποιους ζητησαμε να μας γραψουν τις αφιερωσεις τους σ' ενα κομματι χαρτι που αργοτερα πλαστικοποιησα. Ομορφα λογια μιας αλλης πραγματικοτητας. Ενας απο αυτους μου ειχε γραψει λοιπον: "Ολα αυτα που φοβασαι ειναι τα προτερηματα σου, η ομορφια σου". Ή καπως ετσι. Για χρονια προσπαθουσα να ερμηνευσω τη φραση λαμβανοντας υποψη μου και σημεια του χαρακτηρα μου τα οποια με κρατανε πισω. Ολα οσα φοβαμαι...Ειναι αυτα που δεν τολμαω λοιπον εκεινα τα οποια αποτελουν την ομορφη πλευρα μου; Μηπως τελικα θα μπορουσα να κανω πολυ περισσοτερα ομορφα πραγματα αν δε φοβομουν;... Εχοντας μπροστα μου τη σκια του φοβου δε βλεπω τα προτερηματα μου; Η ακομη κι αν τα βλεπω δεν τολμησα ποτε να τ' αγγιξω η να τ' αφησω πληρως ελευθερα; Ακομη σκεφτομαι εκεινη τη φραση καποιες στιγμες στη ζωη μου...Για οποιον λογο κι αν μου ειχε γραψει κατι τετοιο, ακομη και αν ουσιαστικα δεν ειχε κανεναν λογο τελικα, εμενα μου ειπε πολλα ειτε το καταλαβε, ειτε το σκοπευε, ειτε οχι. Ισως εδωσα δικη μου ερμηνεια σε εναν γριφο. Ακομη κι ετσι...μου ειπε πολλα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα