Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Brick by brick



Προλογος: Ολα οσα λεω ειναι οι αποψεις μου στις οποιες κατεληξα μετα απο ψαξιμο, σκεψη, διαβασμα, ενημερωση και κριση (σωστη η λανθασμενη θα φανει στην πορεια). Ειναι πραγματα τα οποια πιστευω διοτι ταιριαζουν περισσοτερο στην ιδιοσυγκρασια μου, στην προσωπικοτητα μου και σε ολα οσα νιωθω χωρις καποιες φορες να μπορω να εξηγησω τα παντα με λογια. Δεν εξηγειται με λογια ουτε η αγαπη, ουτε τα συναισθηματα γενικοτερα κι ομως τα νιωθουμε. Υπαρχουν, ζουμε με αυτα, ζουνε κι εκεινα μεσα μας, μας καθοριζουν σε μικροτερο η μεγαλυτερο βαθμο, τα βιωνουμε και πραττουμε αναλογως. Αν τα συναισθηματα δεν ειναι κι αυτα τιποτε περισσοτερο απο συμβασεις δεν ειμαι σε θεση να το γνωριζω. Ισως συμβασεις να ειναι ο τροπος διαμορφωσης τους κι οχι τα ιδια εκ φυσεως. Ακομη κι αν δεν μπορουμε ομως να εξηγησουμε επαρκως με λογια καποια πραγματα, αυτο δε σημαινει απαραιτητως πως δεν υπαρχουν. Οσα πιστευω, λοιπον, πηγαζουν απο τα βαθη της ψυχης μου. Δεν προσπαθω να επιβαλλω σε κανεναν τις αποψεις μου και δεν προσπαθω να το παιξω "η σωστη". Ετσι κι αλλιως η "ορθοτητα" η μη δεν αποδεικνυεται μονο με τα λογια αλλα με τη σταση ζωης του καθενα και τα αποτελεσματα της οχι μονο στον ιδιο, αλλα πανω απ' ολα στους γυρω του. Αν οσα λεω θεωρει καποιος οτι ταιριαζουν στον ψυχισμο του, αν θα ηθελε να τα σκεφτει, αν πιστευει οτι ισως κατι καλο θα μπορουσε στην πραξη να γινει με βαση ολα αυτα, ας τα ακολουθησει. Θα το κανει εξαλλου επειδη θα το νιωθει ο ιδιος και οχι επειδη θα τα εχω πει εγω, ουτε καν επικληση σε καποια αυθεντια δε θα μπορουσε να χρησιμοποιησει κανεις ως μεσω πειθους, αναφερομενος σ' εμενα. Αρα δεν σκοπευω να πεισω με το ζορι κανεναν για τιποτε. Το να θελω να εκφραστω ομως ειναι και δικαιωμα μου και απο καποιο σημειο και μετα ισως και χρεος μου.

Ο κοσμος θεωρω οτι χρειαζεται ανοιχτο μυαλο ωστε να μπορει να δοκιμαζει πραγματα που ως τωρα δεν μπορουσε να τα σκεφτει εχοντας αυτοπεποιηθηση. Ισως να πρεπει ολα αυτα που θεωρουμε δεδομενα να τα αναθεωρησουμε και να τα τοποθετησουμε επιτελους στη θεση που τους αξιζει. Δεν μπορει για παραδειγμα οι ανθρωποι να λενε αλλα πραγματα οταν μιλας μαζι τους ως μοναδες και να λειτουργουν τελειως διαφορετικα σαν συνολο. Αν ρωτησεις, θεωρω, τους πιο πολλους ανθρωπους γυρω σου αν προτιμουν τη διακαιοσυνη απο την αδικια θα σου απαντησουν το πρωτο. Αν τους ρωτησεις αν προτιμουν την αγαπη απο το μισος θα διαλεξουν την αγαπη. Αν τους ρωτησεις αν προτιμουν την αλληλοβοηθεια απο την απομονωση θα σου πουν το πρωτο. Σαν συνολο ομως ο ζωντανος οργανισμος της κοινωνιας λειτουργει ανεξαρτητα απο τα θελω των μελων του. Η τα μελη του ψευδονται λοιπον,πραγμα που αν συμβαινει δεν εχουν δικαιωμα να παραπονιουνται για τιποτε, η φοβουνται να πραξουν συμφωνα με αυτα που θεωρουν σημαντικα. Φοβουνται αφενος γιατι πλεον η συγχρονη ταξη πραγματων εχει παγιωθει και για να αλλαξει χρειαζεται θυσιες, αφετερου οταν δεν εισαι αδιστακτος ειναι δυσκολο να επικρατησεις απεναντι σε αδιστακτους αρα επιλεγεις να επιβιωσεις ακολουθωντας τους κανονες τους. Δεν ειναι αναιτιος ο φοβος μας. Παρολαυτα, ισως θα επρεπε να εχουμε λιγο μεγαλυτερη εμπιστοσυνη στις δυναμεις μας γιατι μπορει η κατασταση να μην αλλαζει οχι επειδη ειναι αδυνατον να αλλαξει, αλλα επειδη δεν πιστευουμε οτι μπορει να αλλαξει. Ειμαστε αραγε πολλοι; Μηπως τελικα ειναι πολλοι περισσοτεροι εκει εξω απ' οσους νομιζουμε, που μπορει να μας καταλαβαιναν; Και μηπως η δυναμη μας ειναι μεγαλυτερη απο αυτη που πιστευουμε κι απλως δεν εχει ενωθει; Ειναι κατανοητο το γεγονος πως εχουμε χαθει. Απο που ν' αρχισει κανεις; Απο που ν' αρχισει καποιος ν' αντιδρα και πώς ειδικα οταν εχει και οικογενεια να σκεφτει; Παρολαυτα δε μιλαω για την πιθανοτητα να γινουμε απευθειας ηρωες. Μιλαω για μια αρχη απο μικρα καθημερινα πραγματα που μπορει συσσωρευομενα ν' αρχισουν να χτιζουν κατι μεγαλυτερο. Μια πολυκατοικια χτιζεται με τουβλα. Αν καθεται κανεις μπροστα σε μια φανταστικη πολυκατοικια κοιτωντας τον ουρανο (εκει οπου θα επρεπε να ειναι η ταρατσα) και πελαγωμενος σκεφτεται το πως θα φτασει να χτισει τον 8ο οροφο, ποτε δεν προκειται να βαλει το πρωτο τουβλο. Κι ομως. Το πρωτο τουβλο ειναι η αρχη. Θα ερθουν και τα υπολοιπα... Το θεμα ειναι οτι εμεις ειμαστε ακομη με το κεφαλι στραμμενο στην κορυφη μιας φανταστικης πολυκατοικιας απορριπτοντας λογω φοβου την πιθανοτητα να φτασουμε ποτε ως εκει. Και δεν ξεκιναμε καν. Καποια απο αυτα που δεν κανουμε δεν ειναι απαραιτητοι συμβιβασμοι για την επιβιωση μας. Καποια απο αυτα που δεν κανουμε ειναι αποτελεσμα της δικης μας επαναπαυσης, του δικου μας ταιριαγματος και της δικης μας παραιτησης κι αποδοχης της ασχημιας, την οποια τελικα καταληγουμε ακομη και να την υιοθετουμε εφοσον τη βλεπουμε συνεχεια γυρω μας. Εχουμε γινει οι ιδιοι ενας φαυλος κυκλος ο οποιος η θα σπασει η θα μας ρουφηξει στη δύνη του.

Για παραδειγμα (το οποιο εχω ξαναφερει), ειναι αλλο να αναγκαζεσαι να κανεις κατι που υπο αλλες συνθηκες δε θα εκανες, προκειμενου να ζησεις εσυ και η οικογενεια σου μεσα σε μια κοινωνια αδικιας και εντελως διαφορετικο να το επιλεγεις ενω δεν ειναι απαραιτητο η να διδασκεις και στο παιδι σου αμεσα η εμμεσα οτι αυτο ειναι το σωστο, ο ρεαλισμος, η μονη αληθεια και μονοδρομος συμπεριφορας. Θα του πεις φυσικα καποια στιγμη πως ισως αναγκαστει να κανει κατι που δε θα θελει στη μετεπειτα ζωη του, αλλα δε θα το γαλουχησεις με το σκεπτικο του "ο,τι φαμε, ο,τι πιουμε κι ο,τι αρπαξει ο... μας", ουτε με τη λογικη του "κοιτα να εισαι εσυ καλα και βολεμένος κι ασε τους αλλους να κουρευονται". Εκτος αν αυτο ειναι η δικη σου κοσμοθεωρια. Σεβαστο, αλλα μετα δε θα εχεις κανενα δικαιωμα να παραπονιεσαι και να αντιδρας σε περιπτωση που αλλοι αδικουν εσενα διοτι πραττουν με τη δικη σου λογικη. Με το να γαλουχει κανεις τα παιδια του εχοντας ως βαση το παραπανω σκεπτικο απο φοβο η απο συνηθεια, δεν κανει τιποτε αλλο απο το να διαιωνιζει μια κοινωνια αδικιων που μεταδιδεται σαν ιος στις επομενες γενιες. Κι εδω ξαναγυρναμε φυσικα στο θεμα παιδεια που ειναι τεραστιο κεφαλαιο.Συγγνωμη αν κουρασα οσους απο εσας αντεξατε να διαβασετε ως το τελος τις σκεψεις μου, οι οποιες εξαλλου δεν ειναι καινουργιες αλλα παντα υπαρχουν αφορμες για εκφραση. Επεται συνεχεια λοιπον...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα