Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

The forbidden 8



Φτασαμε στο μερος οπου θα γινοταν η συναυλια λιγο νωριτερα απο εσας. Πιασαμε τεσσερις απο τις λιγες θεσεις που ειχαν απομεινει κενες πισω πισω και βλεπαμε τα παντα απο το ψηλοτερο σημειο του αμφιθεατρου. Ενιωθα ηδη ζαλισμενη. Ειναι αρκετα κουραστικο να ψαχνεις αναμεσα σε τοσα κινουμενα κεφαλακια να βρεις ενα και μοναδικο απελπισμενα. Τα ματια μου πηγαιναν περα δωθε, πανω κατω γρηγοροτερα απο την ταχυτητα του ηχου, για να μην πω του φωτος, αλλα εσυ πουθενα. Βουιζαν τα παντα γυρω μου σα μαζα που ανεπνεε και παλλοταν, σαν ανακετεμενες τεμπερες σε σχημα δύνης. Περασαν καποια λεπτα που οπως εχουμε συνηθισει να λεμε, μου φανηκαν αιωνες ωσπου να σε ξεχωρισω μεσα στην αδιαφορη πολυκοσμια. Μας ειδες κι εσυ καθως φροντισα να σου τραβηξω την προσοχη με καθε τροπο και πλησιασες μ' ενα πλατυ χαμογελο. Αγκαλιαστηκαμε λες και ειχαμε να βρεθουμε χρονια ενω ημασταν μαζι μολις δυο μερες πριν κι αλητευαμε στο πουθενα ως συνηθως. Δεν ηθελα να σ' αφησω να με αφησεις αλλα σε αφησα. Κοιταξες τριγυρω για να διαπιστωσεις οτι δεν ειχε χωρο για αλλους τεσσερις. Εκνευρισμενη με τους υπολοιπους που δεν ειχαν φροντισει να απομακρυνουν τον κοσμο απο διπλα μας μεχρι να ερθεις και να βρεις οσο χωρο θες, αρχισα να ψαχνω απεγνωσμενα καποιο σημειο που θα μας χωρουσε ολους. Δε βρηκα. Απομακρυνθηκες προς αναζητηση θεσεων για να μην παρεμποδιζεις τους γυρω μας κι εγω εχοντας εμφανως ξενερωσει απο την εξελιξη εψαχνα απεγνωσμενα καποιον διατεθιμενο ν' ακουσει τα παραπονα μου χωρις να ζητησει εξηγησεις για τιποτε. Τον βρηκα στο προσωπο της Ε. χωρις να τη ρωτησω καν, ωσπου εκεινη θαρρεις και ειχε καταλαβει τα παντα με βουτηξε και μ' εφερε διπλα σου. Στριμωχτηκαμε για λιγο οπως οπως, χαρηκες που με ειδες, τραγουδισαμε αγκαλια λιγα τραγουδια κι ενω ημουν σε εκσταση αναμεσα σε καπνους, ιδρωμενα κορμια, φωνες, νοτες, ουρλιαχτα, σφυριγματα και καρδιες που σφυροκοπουσαν, μου αφησες το χερι. Σε κοιταξα ερωτηματικα. "Θα παμε λιγο πιο κατω" φωναξες για να βεβαιωθεις οτι σε ακουσα. Μου εκλεισες το ματι σα να μου ελεγες να σε ακολουθησω αλλα δεν το εκανα. Ενιωθα ενα βιαιο συναισθημα να με κατακλυζει και δακρυα να κρεμονται στα βλεφαρα μου. Δεν ηθελα να με δεις ξανα σε ενα απο μεγαλειωδη μου ξεσπασματα γιατι δεν ησουν μακρυα απο το να πιστεψεις οτι εχω τρελαθει. Ισχυε. Αλλα θα ζητουσες και παλι να μαθεις γιατι. Αυτο το γιατι δεν επροκειτο ποτε να το μαθεις. Γι' αυτο σε ειδα ν' απομακρυνεσαι και απομονωθηκα στη σκοτεινη γωνια του μυαλου μου που ειχα μολις πριν λιγους μηνες ανακαλυψει για να σε σκεφτομαι με την ησυχια μου γεματη απελπισια και απαιτησεις. Τα χερια μου σκουπιζαν συνεχως τα ματια μου μην τυχον και προλαβαινε κανενα δακρυ να βρεξει το μαγουλο μου και γυαλισει. Μην τυχον και με δει κανεις. Σιγοτραγουδουσα τις μπαλαντες με λαιμο που εκαιγε και πονουσε απο τον κομπο του παγιδευμενου λυγμου. Το τι δεν επλασε το μυαλο μου εκεινη τη νυχτα. Η προηγουμενη που εβρεξε και η συναυλια ειχε ακυρωθει ηταν πιο ομορφη. Παρολο που σε ειχα δει για μιση μονο ωρα, την περασαμε σχεδον ολοκληρη αγκαλια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα