Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Long time ago a bit pathetic and some residues...



Σημερα, μια απο τις μερες που δεν μπορω να ξεγελασω τον εαυτο μου και σε σκεφτομαι, βρηκα σ' ενα συρταρι κατι σκισμενα χαρτια τετραδιου ξεχασμενα εκει μεσα εδω και 7 χρονια. Μαντεψε: Τα γραφομενα του τοτε ηταν μια κραυγη απελπισιας προς εσενα. Τι συμπτωση εαυτε μου ε;  Σημερα που αδυνατω να παψω να σε σκεφτομαι βρηκα μπροστα μου τις σκεψεις του νωπου τοτε. Λιγο υπερβολικη στην εκφραση ισως. Λιγο μελο μπορει. Αρκετα κλισε αν θελεις και υπερσυναισθηματικη. Ετσι ενιωθα ομως πριν 6-7 χρονια οταν η πληγη ειχε μολις κρυωσει και πονουσε οσο τιποτε. Επουλωθηκε σε πολυ μεγαλο βαθμο, αλλοιμονο αν ακομη ημουν οπως τοτε. Δεν εκλεισε ομως εντελως. Και αποδειξη αποτελουν κατι μερες σαν τη σημερινη...

2005

Τι θες να παραδεχτω; Οτι μου λειπεις;
Μαλλον το ξερεις ηδη πριν σου το πω εγω.
Τι θες να πω; Οτι πεθαινω;
Δε θα το πω γιατι πιστευω πως θ' αρχισω και παλι να ζω καποτε.
Μη με ρωτησεις ποτε. Αν το ηξερα θα ημουν καλα.
Μη με ρωτησεις τιποτε, δεν ξερω ν' απαντησω. Και σταματα πια να με κοιτας μ' αυτο το χαμογελο!
Τι θες να πετυχεις; Το ξερω πως ειμαι αυτη! Δεν το ξεχασα! Δε σε ξεχασα! Γι' αυτο ποναω. Οσοι σε αγαπησαν εχουν φυγει. Οσοι σε γνωρισαν σε πηραν μαζι τους...γιατι πηγες μ' αυτους, μου λες; Γιατι γαμωτο, γιατι;; Γιατι πηγες μαζι τους αφου σε πληγωσαν τοσο; Κι εγω; Δε σ' ενοιαξα ποτε; Δε σ' εδιωξα εγω! Εγω παντα σε ψαχνω! Ψεματα λες! Ψεματα! Εγω σε ψαχνω ακομη. Εσυ εφυγες...εσυ! Αφησες μονο αυτο που μισω. Μ' αφησες να ειμαι αυτο που μισω. Κατι που δε γνωριζω. Δεν ξερω ποιανου ζωη ζω. Δεν ξερω...Γυρνα πισω μ' ακους; Γυρνα πισω σε ικετευω. Σ' αγαπησα τοσο πολυ...γιατι εφυγες; Ακομη ποναω που βγηκες ετσι βιαια απο μεσα μου. Ποναω γαμωτο, δεν το αντεχω...μου πηρες τη ζωη μου ρε συ! Γιατι; Γυρνα! Μη γελας. Πως μπορεις εσυ και γελας, πως; Πες μου που ζεις; Ζεις εκει; Εκει εισαι; Εκει ειμαι ακομη εγω, ετσι δεν ειναι; Οι αλλοι; Πες μου, πως ειναι οι αλλοι; Ξερεις αν... θα ξαναγυρισουν; Γιατι δε μιλας; Μονο θα γελας; Γελα...αφου δεν μπορω εγω γελα εσυ... Μου θυμιζεις κατι, το ξερεις; Αμυδρα. Πολυ αμυδρα. Ισως κατι σαν αυτο που βλεπω στον καθρεφτη...η μπορει και οχι, δεν ξερω...Τι μου θυμιζεις; Τι λες; Εμενα;; Ναι, καλα! Και που ειμαι; Εφυγες και με πηρες μαζι σου...γυρνα. Γυρνα. Γυρνα!


2006

Καμια φορα εισαι αναγκασμενος να επιβιωνεις και να παραμυθιαζεσαι οτι ζεις. Εκει που ολες οι αντοχες σου εχουν δοκιμαστει στο επακρο λες και καποιος ψυχασθενης βιτσιοζος σου βαζει "τρικλοποδιες" για να δει πως θ' αντιδρασεις ως πειραματοζωο κι εκεινες τελικα εχουν προ πολλου σπασει, εσυ διαπιστωνεις προς μεγαλη σου εκπληξη πως ακομη εισαι εδω. Εχεις ξεπερασει τα ορια σου και τα ορια καθε ανθρωπινης ισως υπομονης και σα να το κανεις επιτηδες για να μη σε πιστευουν οταν τους λες πως δεν αντεχεις αλλο με ολη τη σημασια της φρασης, συνεχιζεις να υπαρχεις. Γιατι, απο τι, πως, με τι, ολα αυτα δεν εχουν σημασια θαρρεις! Απλα υπαρχεις. Ετσι, απο την καλη σου την καρδια. Νιωθεις πως δεν εχεις τιποτε πια να πεις ουτε σα διαμαρτυρια γιατι τα εχεις πει ολα. Εχεις πει "δεν αντεχω", εχουν πει "σε καταλαβαινω", εχεις πει "δε ζω", εχουν πει "παλεψε", εχεις πει "ποσο ακομη θα παλευω νεκρη;", εχουν πει, εχουν πει, εχουν πει, λενε, λενε,λενε...κι εσυ υπαρχεις. Και αποσβολωμενη τους κοιτας που λενε. Εχεις πει πως ειναι κριμα στα 20 σου που ενω εχεις ολη τη ζωη στα ποδια σου εσυ τετοια που ειναι πρεπει να την "ξεχνας" ωστε να εισαι ορθιος. Να εισαι κλειδωμενος απεναντι στην ιδια σου τη ζωη στα 20 σου χρονια! Εχεις πει πως ειναι τραγικο. Εισαι ολο ζωντανια! Ολο ονειρα, ολο δυναμη, ενταση, ζωηραδα, ικανοτητες, επιθυμιες...Ζωη! Και τωρα που εχεις ολα τα παραπανω, τωρα που μπορεις να τα αξιοποιησεις, να σου ειναι απλα αχρηστα...οχι μονο αχρηστα! Τα σνομπαρεις κιολας και δεν τα σκεφτεσαι για να μην κανεις καμια τρελα οταν καταλαβαινεις ποσο στραφι πανε. Ποσο χαμενα...ΠΟΣΟ ΧΑΜΕΝΑ!!! Γιατι; Γιατι; Για ποσο; Εχεις πει πως η ανασα σου μεσα στη μερα κοβεται και η καρδια σου ωρες ωρες εχεις πει οτι σταματαει...Ξερεις γι' αυτους που σε βλεπουν ορθια ομως τι σημαινουν αυτα που λες; Γκρινια! Παραπονα! Μπλα μπλα! Λες κι επειδη ειναι ορθιο το σωμα σου εισαι κι εσυ. Δεν μπορεις πια ουτε τις φωτογραφιες σου να κοιταξεις. Βλεπεις τον εαυτο σου να χαμογελαει και νομιζεις πως σε κοροιδευει για την καταντια σου ενω ταυτοχρονα επιδεικνυει τη θεση του. Σαν ενας τριτος. Θες να ουρλιαξεις. Να ουρλιαξεις οσο δεν ουρλιαξε ποτε κανεις και μαζι με τη φωνη σου ν' ακουστει ο λυγμος που τον κρατας φυλαγμενο για να μην κουραζεις αλλο τους γυρω σου. Ενας λιγμος φριχτος. Τετοιος που θα εβγαζε καποιος πριν ξεψυχησει με τον πιο βαναυσο, βιαιο, βασανιστικο τροπο. Γιατι; Κοιτας μεσα στα ματια σου. Σ' εναν καθρεφτη που και η εικονα σου αλλοιωμενη σε κοιταει με ματια που καποτε ελαμπαν. Καποτε...και τωρα τοπιο σκοτεινο, θλιβερο τοπιο ειναι τα ματια σου. Που πηγε η λαχταρα σου για ζωη; Που πηγε το γελιο σου, ε; Εκεινο που οταν το ακουγαν ελεγαν πως γελας χωρις λογο και πως εισαι "χαζοχαρουμενο". Τα ονειρα σου που πηγαν; Γαμωτο! Που πηγαν; Ησουν παιδι. Ενα παιδι που το σκοτωσαν μια μερα...κατα λαθος! Ενα παιδι που ακομη κι οταν πονουσε γελαγε και ονειρευοταν σαν τρελο. Ενα παιδι που η ελπιδα ηταν τροφη του. Ενα παιδι! Σου πηρε εναμιση χρονο να γερασεις. Εναμιση χρονο να μαραθεις...να χαθει η φωνη σου και ν' αρχισεις να νιωθεις αορατη εκει οπου οταν περνουσες καποτε ειχαν ολοι κατι να πουν για σενα. Εκει οπου ανθρωποι σε ηθελαν, ανθρωποι σ' αγαπουσαν, θεωρουσαν πως για σενα αξιζει να κανουν τα παντα, ανθρωποι που σε αποζητουσαν, ανθρωποι που ησουν γι' αυτους απαραιτητη. Ακομη και ανθρωποι που σε αντιπαθουσαν η σε ζηλευαν. Ειναι κι αυτο ενα αισθημα, μια ενδειξη ζωης...Θυμασαι τοτε τι λεγανε για το χαμογελο σου; Ησουν τοσο...γελουσες, θυμασαι; Και ησουν ο εαυτος σου! Τοτε σε προσεχαν, σε επεδιωκαν, ησουν ΑΥΤΗ...που τωρα δεν εισαι, αυτη που σε κοροιδευει απο τις φωτογραφιες, αυτη που τοτε ολοι την ηθελαν διπλα τους, αυτη που τωρα δεν εχει κανεναν! Ουτε...την ιδια. Εσβησες ετσι; Ποιος να σε πιστεψει αληθεια; Αστειο ειναι...γελοιο!  Ο ιδιος ανθρωπος της φωτογραφιας εισαι. Μονο που τοτε ησουν ηλιος και τωρα τιποτε. Κριμα, θες να ουρλιαξεις. Να ουρλιαξεις! Τοτε δε θα τολμουσαν.Δε θα τολμουσαν και ψαχναν ευκαιρια. Τωρα σε πατανε. Τι ευκολο! Αφου εισαι ηδη κατω. Σε πατανε. Και δε μιλας. Ουτε να κλαψεις πια δε θες. Τους κοιτας που σε πατανε. Τους κοιτας. Στα ματια. Τους κοιτας. Και θυμασαι παντα εσενα...αυτη που "εφυγε" νωρις και τοσο αδικα...


Κοιτωντας πια αποστασιοποιημενα τα παραπανω "γραμματα στον εαυτο μου" εκανα κατι σαν αυτοψυχαναληση γι' ακομη μια φορα. Βρισκω παντα οτι πιο ενοχος απ' ολους για καποια καταλοιπα απο το παρελθον ειναι ο ιδιος μου ο εαυτος και νομιζω οτι αυτο κανει τη μαχη πιο δυσκολη... Παρολαυτα ισως τωρα να ξαναεγραφα τα παραπανω γραμματα αρκετα διαφορετικα... Αχαριστη δεν ειμαι απεναντι στο δωρο της ζωης. Συναισθηματικα υπερφορτισμενη ημουν κι αυτο ισως αιτιολογει τα ξεσπασματα μου...
Τωρα απλως αναρωτιεμαι αν σαπισα, αν ωριμασα, η αν ακομη  παλευω να βγαλω απο μεσα μου οσα σαρακια απεμειναν. Δεν εχω δικιο που νιωθω ετσι μα εκνευριζομαι οταν οι γυρω μου βλεπουν κατι εντελως διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειμαι. Λεω πως δεν εχω δικιο γιατι βλεπουν ο,τι  εγω δειχνω. Αρα δε θα επρεπε να εκνευριζομαι μαζι τους αλλα μ' εμενα που εχω καταπιει το εγω μου και κανω γαργαρες τα θελω μου κοιτωντας τ' αστρα...Πισωγυρισματα...για λιγο μονο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα