Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Σύγχρονος κανιβαλισμός



Οταν πρωτοειδα το 7% της Χ.Α σκεφτηκα, δε θυμαμαι αν το εγραψα, το αυτονοητο. Οτι αν πριν εκτος βουλης δρουσαν σχεδον ανενοχλητοι, τωρα πια θα δρουν ανενοχλητοι και με... τον "νομο". Ημουν πεπεισμενη πως ακομη κι αν εντος βουλης μασκαρευοντουσαν για να κρατησουν τα προσχηματα και να κερδισουν τις εντυπωσεις των εθνοπατριωτολαγνων αλλα και των αγανακτισμενων, εκτος βουλης, στους δρομους, θα εκαναν "παρτυ". Δε νομιζω δυστυχως οτι διαψευστηκα... Πολλοι απο τους αγανακτισμενους ισως σκεφτονται οτι τα λεβεντοπαιδα καλα κανουν κι οτι καποιος επιτελους επρεπε να βαλει ενα τελος στην αχαλινωτη κατασταση που επικρατει. Οι αγανακτισμενοι αυτοι ομως που περιμενουν παντα τον ανθρωπο-μεσσια να κανει κατι (αντι) γι' αυτους δε σκεφτηκαν ποτε το γιατι και πως εχουμε φτασει να κανιβαλιζουμε, ποιες μπορει να ειναι οι δικες μας ευθυνες σε ολα αυτα κι αν τελικα ευθυνονται οι μεταναστες, ολοι ανεξαιρετως, για την καταντια μας. Δε σκεφτηκαν ποτε οτι στους δρομους δε βγαινεις κατευθειαν οταν ειναι να τραμπουκισεις, να σκοτωσεις, να δειρεις, να απειλησεις. Στους δρομους μπορεις και πρεπει να βγεις πριν απ' ολα αυτα, για ολα αυτα και για να κερδισεις την αξιοπρεπεια που φτανεις να απαιτεις καποτε με χυδαια μεσα, εσυ ο ιδιος προτου η κατασταση φτασει στο απροχωρητο. Δε σκεφτονται πως για να συμβουν καποια πραγματα θελουν εγκαιρες θυσιες και αναληψη ευθυνων και καθηκοντων απο τον καθενα μας. Πως καλο ειναι επιτελους να παψουμε να εμπιστευομαστε τις ζωες μας σε χερια τριτων ειτε ανικανων σκετο ειτε ανικανων-τραμπουκων. Τωρα πια, στο απροχωρητο καθως ειμαστε, ολα αυτα φανταζουν ανοητα και ισως να ειναι. Τωρα πια η μονη λυση που μοιαζει δραστικη για τους πολλους ειναι το "ποναει κεφαλι- κοψει κεφαλι". Απογοητευμενη μενω να ρωταω τον εαυτο μου τι καναμε πριν φτασουμε στην προιστορικη φαση "ουγκ" που μας χαρακτηριζει αυτη τη στιγμη και που την επιλεγουν πολλοι απο εμας ως θεαρεστη λυση.



http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63671026

4 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

καλό μήνα!νομίζω πως δεν φτάσαμε εδώ.ήμασταν εδώ απλά τώρα μπορούμε να το επιδεικνύουμε ανενόχλητοι. πάντα βολεύει για τα λάθη να φταίει κάποιος άλλος ακόμα και με την χ.α. όταν θα ξεπεράσει τα δικά τους όρια δεν θα έχουν καμία ευθύνη γιατί ήδη υπάρχει η δικαιολογία πως παραπλανήθηκαν κ.ο.κ.για μένα δεν υπάρχουν στο σήμερα δικαιολογίες μόνο επιλογές και με τρομάζουν οι επιλογές που ούτε καν τη δικαιολογία του κανιβάλου δεν έχουν...

Elli P. είπε...

Δυστυχως εχεις δικιο. Ημασταν εδω! Αλλα κουτσοβολεμενοι καθως ημασταν επισης, προτιμουσαμε να κρυβουμε τα ασχημα κατω απ' το χαλί και οντως να τα ριχνουμε ο ενας στον αλλον. Και να που θα πνιγουμε μεσα στη βρωμα που τοσον καιρο αγνοουσαμε επιδεικτικα για να μη χαλασει η ζαχαρενια μας η για να μην τρομαξουμε και παθουμε τιποτα. Ποναει το σημερα γιατι ξεσκεπαζει και το χτες μεσα σε ολα...και σε αυτο το χτες κανεις δεν ειναι αμοιρος ευθυνων. Τωρα στα λογια τι να λεμε...κι εγω τρομαζω...και δε θελω αυτο να με κρατησει πισω απ' ο,τι μπορω να κανω η να ελπιζω η να στοχευω η να παλευω... Ακουω πολλα και διαφορα. Δεν ξερω τι να πιστεψω και τι οχι απο τις εξελιξεις που τρεχουν στην επιφανεις η στο κατω κειμενο. Κατα την κριση μου προσανατολιζομαι και προσπαθω...

Ξωτικό της πόλης είπε...

προσπαθώ(χωρίς να ξέρω αν αυτό είναι το σωστότερο)να μη βρεθώ με μια δικαιολογία στο στόμα και άπρακτα όνειρα...προσπαθούμε αυτό σημαίνει πως δεν συμβιβαστήκαμε άρα κάτι μπορεί να αλλάξει.(κρατάω ελπίδες για να μη με κυριεύσει ο φόβος της κατάντιας)

Elli P. είπε...

Ετσι...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα