Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Ο μοναχικός ξένος



Εμοιαζε με σκια χωρις περιγραμμα, ενωνοταν αρμονικα με τη νυχτα. Περιμενε να του μιλησει η σιωπη καθε βραδυ κι επειτα εβγαινε στα ομιχλωδη τοπια των πολεων για να περπατησει στις ταρατσες και τις σκεπες των σπιτιων. Ο κοσμος μεσα απο την οπτικη γωνια των ματιων του εμοιαζε καμματι αγνωστου παραμυθιου. Ακομη και τα γκριζα, ασχημα, καπνισμενα σημεια των πολεων ντυνονταν με το μυστηριακο πεπλο της φαντασιας του. Κρυφοκοιταζε μεσα στα παραθυρα, οχι απο αδιακρισια, θελοντας να παρει μερος στα ονειρα των ανθρωπων προσπαθωντας να μαθει πραγματα γι' αυτους μεσα απο το υποσυνειδητο τους. Στους εφιαλτες διασκεδαζε, του ηταν τοσο γνωστοι που συνηθως με την παρουσια του κατεληγαν σε κωμωδια. Τα ομορφα ονειρα ομως τον τρομαζαν. Δεν ηξερε γιατι. Του ηταν ανοικεια και το τελος τους μεσα στο κεφαλι του δεν μπορουσε παρα να ηταν ασχημο. Αν τυχαινε να παγιδευτει καποια νυχτα μεσα σε ενα ομορφο ονειρο εκανε ο,τι μπορουσε για να το μετατρεψει σε εφιαλτη, μια ωρα αρχιτερα, οπως ελεγε. Στο τελος ενιωθε τυψεις αλλα και μεγαλη ανακουφιση την οποια δεν μπορουσε να εξηγησει μιας και ο ιδιος δεν ηταν κακος. Αλλες παλι φορες καθοταν πανω σε καποιο δεντρο, σε καποια σκεπη, σε καποια κολονα και ρουφουσε τα συννεφα λιγο λιγο. Τραβουσε μεσα του μεγαλες ρουφιξιες απο τα συννεφα κι επειτα ξεφυσουσε σιγα σιγα κανοντας συνεφεννια σχηματα στον ουρανο οπως οι ανθρωποι κανουν κυκλακια απο καπνους τσιγαρων. Αυτη ηταν μια συνηθεια που την ειχε υιοθετησει την πρωτη φορα που πιστεψε πως ερωτευτηκε. Ηταν μια ομορφη κοπελα λιγο μετα την εφηβεια που τη συναντησε μεσα σε εναν απο τους εφιαλτες της και μαγευτηκε. Παραδεχτηκε οτι αυτο που ενιωθε ηταν μαλλον ερωτας γιατι εκεινη ηταν η μοναδικη φορα που δεν ενιωσε ανακουφισμενος μεσα σε εναν εφιαλτη. Αντιθετως κατι μεσα του του φωναζε να ξυπνησει την κοπελα κι εκεινος ειχε πεταξει μια πετρα στο παραθυρο της τελικα για να το καταφερει. Εκεινη ομως ειχε τρομαξει τοσο πολυ που της ειχε παρει πολλη ωρα ωσπου να ξανακοιμηθει. Ποσο ηθελε να μπει μεσα στο δωματιο της να της κρατησει το χερι και να την ηρεμησει...Αντι γι' αυτο εμεινε ξαπλωμενος σε μια γωνια του μπαλκονιου της ατενιζοντας τα συννεφα μεχρι που απο τους πολλους αναστεναγμους εκεινα αρχισαν να μετακινουνται και να κοβουν βολτες στον ουρανο. Στην αρχη δειλα δειλα ειχαν κανει ετσι την εμφανιση τους μερικα αστερια κατω απο τις πυκνες λευκες αερινες φορεσιες των συννεφων κι αυτο του αρεσε πολυ. Τ' αστερια του θυμιζαν τα ματια της κοπελας. Προσπαθωντας να διαλυσει τα συννεφα για να φανουν πιο πολλα  αστερια αρχισε να ρουφαει τις βαμβακενιες τουφες τους και να τις σκορπαει επειτα διασπαρτα στον ουρανο ξεφυσωντας οσο πιο απαλα μπορουσε. Περνωντας ο καιρος εμαθε να κανει και συννεφενια σχεδια χρησιμοποιωντας τον απεραντο ουρανο για καμβα. Ξεχασε για λιγο τ' αστερια και καταπιαστηκε μ' εκεινα τα σχηματα. Την κοπελα ομως δεν την ξεχασε ποτε. Την επισκεφτοταν συχνα και προσπαθουσε να εξασφαλισει χαρουμενο τελος σε ολα της τα ονειρα, ασχημα και ομορφα. Στα ταξιδια του συναντουσε ανθρωπους καθε λογης. Προσπαθουσε να μη νιωθει πραγματα γι' αυτους και πιστευε πως τα ειχε καταφερει. Ενα βραδυ ομως που ειχε τολμησει να επισκεφτει δυο πολεις την ιδια νυχτα ενιωσε τοσο εξαντλημενος που τον πηρε ο υπνος σε καποια ταρατσα χωρις να το καταλαβει. Εκεινη τη νυχτα λοιπον, ονειρευτηκε πως καποιοι απο τους ανθρωπους που ειχε γνωρισει  στα ταξιδια του μεσα απο τα ονειρα τους ηταν καλοι του φιλοι και πως εκεινη η ομορφη κοπελα ηταν η κοπελα του. Το ονειρο του ηταν τοσο ομορφο που ξυπνησε κατατρομαγμενος, καταιδρωμενος και πανικοβλητος. Φοβαμαι, μουρμουρισε ασυναισθητα. Φοβαμαι να ζησω...Επανελαβε σα να εκανε μια μεγαλη διαπιστωση. Και τοτε παραδεχτηκε πως μισουσε τα ομορφα ονειρα γιατι ερχοταν σε αντιθεση με την αδεια ζωη του κι επειδη τρομαζε στην ιδεα πως στο τελος θα χαλουσε κατι ομορφο. Μονο που επιτελους καταλαβε πως αυτο που τον ειχε αναγκασει να ζει στα σκοταδια μονος του δεν ηταν τιποτε αλλο παρα ο ιδιος του ο φοβος κι ο φαυλος κυκλος μεσα στον οποιο ειχε παγιδευτει. Αποφασισε λοιπον πως η επομενη του βολτα θα γινοταν μερα για να δει ο κοσμος το πραγματικο του προσωπο εξω απο τα ονειρα και τους εφιαλτες. Οποιος με αγαπησει γι' αυτο που θα δει θα γινει φιλος μου, αποφασισε. Μεχρι τοτε θα συνεχισω να βολταρω κατω απο το φως του ηλιου για να δω κι αυτην την πλευρα της ζωης...

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

όμορφη ιστορία...με ελπιδοφόρο μετά γιατί τέλος δεν έχεις βάλει.κρατάω την ελπίδα σαν απόηχο ονείρου...
καλό σου απόγευμα :)

Elli P. είπε...

Ελπιδοφορο μετα...αυτο ηθελα. Κρατα οντως την ελπιδα σαν αποηχο του ονειρου, ειναι ενα μηνυμα! Να 'σαι καλα! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα