Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ασπρα πανινα παπουτσια



Τα ασπρα πανινα παπουτσια αιωρουνταν πανω απο τα κεφαλια των περαστικων κρεμασμενα με τα κορδονια τους απο τα συρματα της Δ.Ε.Η. Ο ηλιος ελαμπε ακριβως πίσω τους. Η εικονα θυμιζε καποιες ελπιδοφορες καλλιτεχνικες φωτογραφιες οι οποιες συνηθως συνοδευονται κι απο ενα αποφθεγμα περι ελπιδας, ζωης, ονειρων κλπ. Τα ανυποψιαστα περιστερια συμπληρωναν τη συνθεση και η ελευθερια ειχε βρει μια μικρη γωνια μεταξυ ουρανου και γης να ξαποστασει και να προσωποποιηθει για λιγο. Να φορεσει εκεινα τ' ανθρωπινα παπουτσια που την περιμεναν υπομονετικα κατω απο τα συννεφα και να σουλατσαρει ξανα περηφανη στα βρωμικα πεζοδρομια της πολης αυτη τη φορα, οπου οι καταραμενες ψυχες δεν κοιμουνται και δεν ησυχαζουν ποτε. Κατω απο τα ματια της οι διαμαρτυριες αγοριων και κοριτσιων, εραστων μιας αλλης εποχης, τα λογια που ξεχυνονται μεσα απο τις ντουντουκες στα τσιμεντα και τα πλακοστρωτα, οι μουσικες που ρεουν απο μεγαφωνα και οργανα του δρομου πανω σε προχειρες ξυλινες εξεδρες πλυμμηριζαν το τοπιο ως τον πορτοκαλομωβ οριζοντα του απογευματος. Μ' ενα μικροφωνο καρφιτσωμενο στην ψυχη μου περπατουσα κι εγω αφηνοντας τα λογια της να ακουστουν στα περατα μεσα απο τα ματια μου που καρφωναν τον ουρανο. Εκεινα τα πανινα παπουτσια... Περπατησαμε κι εδω, λενε τα νιατα μας, αναμεσα στα συννεφα. Καναμε το αδυνατο να συμβει πριν γινει αδιανοητο. Μπορεις κι εσυ. Δε θελει φτερα. Ξερεις τι θελει. Μεσα σου ειναι!


6 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

αγαπώ :)
και το τραγουδι και τη φωτογραφία!
τα πάνινα παπουτσια μόνο βαρετές ιστορίες δεν εχούν να εξομολογηθούν κι έχουν ακόμα πολλά μονοπάτια να βαδίσουν ;)
μια δροσερή καλησπέρα!

Elli P. είπε...

Χαιρομαι ξωτικο μου! Μ' αρεσει που το βλεπεις ετσι... :) Καθως περπαταω μπορει ακομη και το πιο "ασημαντο" πραγμα που θα δω να δημιουργησει καποιες σκεψεις και να εξαψει ενα περιεργο ενδιαφερον μεσα μου...συμβαινει συχνα. Κι ετσι ερχομαι εδω και γραφω δυο λογια. Ανταποδιδω την καλησπερα και τη χρειαζομουν λιγη δροσια γιατι λιωνω! ;)

Ξωτικό της πόλης είπε...

δεν θα μπορούσα να το βλέπω αλλιώς γιατί θα με λέγανε ψεύτη και τα δικά μου πάνινα παπούτσια ;)
διπλή δροσερή καλησπέρα τότε για να συνεχίσεις τις διαδρομές σου και να μας χαρίζεις τόσο όμορφες αναρτήσεις :)))

Elli P. είπε...

:) :) :) Να 'σαι καλα Ξωτικο μου!!

ice creaminal είπε...

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑς ΕΥΧΟΜΑΙ

Elli P. είπε...

Καλησπερα κι απο μενα ice creaminal! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα