Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Dream amplifier



Ενα μπασο, μια ηλεκτρικη κιθαρα, ντραμς και μια βαθια ωραια φωνη κατω απ' τ' αστερια. Στο οπτικο μου πεδιο ενα κοκκινο καικακι και τα σταντς του μπαρ γεματα κοσμο διπλα σε φοινικες νανους. Χαρουμενες φωνες και φαναρακια με ρεσο που τρεμοπαιζουν αναμεσα σε ξαναμενα προσωπα. Στο στομα μου γευση απο μπυρα και φυστικοβουτηρο, πριν λιγο ειχα δοκιμασει μια κρεπα που μου θυμιζε φουντουνια. Δινεται ο ρυθμος απ' τις μπαγκετες και πλημμυριζει το υπαιθριο μπαρ ροκαδικες αλητισσες νοτες. Το κοκκινο φως του φαρου αναβοσβηνει στα δεξια μου. Οπως αναβοσβηνουν τα προσωπα σας απ' το 8 χρονια  πριν παρελθον. Μυριζει το αρωμα μου μαζι με λεμονι, πευκο και θαλασσα. Παλι ταξιδεψα. Μου φτανει η παρεα και φευγω! Ψιθυρισματα. Στο χωματινο δρομακι πισω μου παιδακια σα μινιατουρες καθηλωμενα μπροστα στο συγκροτημα που θυμιζει κατι μαγικο μπροστα στην παιδικοτητα τους, ισα που λικνιζονται στο ροκ. Γνωριμα τραγουδια ανατριχιαζουν τις αισθησεις μου και τσιγκλουν τις νυχτες που αποτελεσαν παλιες μου ζωτικες αμαρτιες. Τωρα; Μου φτανει η παρεα και φευγω! Να. Και τα ονειρα μου εναν ενισχυτη χρειαζονται!

5 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

εντάξει πήρα την απάντηση και όντως είναι ναι ;) είδα το χαμογελάκι λίγο γλυκόπικρο αλλά ήταν χαμογελάκι :D
θα αγοράσουμε δυο ενισχυτές έναν για τα όνειρα σου και έναν εφεδρικό. έτσι δεν θα ξανά δω μαύρα συννεφάκια στις χαρές σου :)

Elli P. είπε...

Χαιρομαι που πηρες την απαντηση και που επεσε μεσα η διαισθηση μου! :Ρ Μην ανησυχεις για την πικρη πλευρα των γλυκοπικρων σκεψεων μου. Οταν δεν την αφηνω να υπερισχυσει γινεται δημιουργικη. :) Παρολαυτα θα ηταν ωραιο που και που να υπαρχει μονο η γλυκια. Ας παρουμε λοιπον αυτους τους δυο ενισχυτες, δε θα πανε χαμενοι! ;)

Ξωτικό της πόλης είπε...

είμαι σίγουρος που θα τους χρησιμοποιήσεις στο έπακρο...:)
μου λείπει αυτο το που και που...

Ξωτικό της πόλης είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=LbAW0f7qSRQ&feature=related
ο δικός μου ενισχυτής χάλασε

Elli P. είπε...

Θα τον φτιαξουμε ;) Κι εμενα μου λειπει, μη νομιζεις...αλλα επειδη κατα βαση ειμαι ανθρωπος που σκεφτεται θετικα βρισκω δικλειδες και ταξιδευω... Ευχαριστω για ακομη μια ευστοχη μουσικη επιλογη!!

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα