Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Random confessions of a dazed mind






Ελεγα καποτε, και το εννοουσα, πως θα κανω τα παντα για ενα ονειρο. Κι ας ειναι η φωτια του να με καψει, ξερεις. Καπου στα μεσα της διαδρομης εχασα τον δρομο για το ονειρο γιατι εδωσα τα παντα στον ερωτα και μ' εκαψε η δικη του φωτια. Δεν το μετανιωσα. Εψαξα να βρω ισορροπιες μα δεν τα παω καλα με οτιδηποτε ισορροπημενο και "κανονικο". Δεν τα παω καλα με την οργανωση ειδικα αν προκειται να οργανωσω το χαος που λεγεται "η ζωη μου". Τη ζω σα να 'ναι εκεινη ανεμος κι εγω καποιο παραξενο πουλι προς εξαφανιση αν και δεν ηταν λιγες οι φορες που με πηρε και με σηκωσε σα να 'μουν ανυπερασπιστο φτερο στο ματι του κυκλωνα. Εκεινες τις φορες ενιωθα σα να 'πρεπε να γραφω σε αυτοκολλητα χαρτακια τα παντα για να τα θυμαμαι: "Μην ξεχασεις να φας", "Μην ξεχασεις να κοιμηθεις", "Μην ξεχασεις να σταθεις στα ποδια σου", "Μην ξεχασεις να πεις πως σε αγαπας", "Μην ξεχασεις ποια εισαι", "Μην ξεχασεις να,να,να...".

Παντα εδινα ο,τι ειχα και δεν ειχα στο συναισθημα. Θαρρεις και γεννηθηκα για ν' αγαπω που λεει και η Αντιγονη (του Σοφοκλη). Η θαρρεις και ξαναγεννιεμαι μεσα απο την αγαπη. Τα δινω ολα. Και το θεμα ειναι καθε φορα πού θα τα δωσω αυτα τα ολα. Αξιζει η οχι θα φανει παντα στο χειροκροτημα, δηλαδη εκ των υστερων, μα αυτο δεν αποτελουσε εμποδιο ποτε. Καποτε. Θα ελεγε κανεις πως εχω -ειχα- αγνοια κινδυνου σε ορισμενες περιπτωσεις. Ενω αλλου την εχω ανεπτυγμενη λες και προσπαθει ετσι να καλυψει τα κενα και ολο αυτο ονομαζεται παρανοια. Φοβιες και θαρρος συνυπηρχαν παντα μεσα μου στον υπερτατο βαθμο και ειχαμε ανυποφορες συγκρουσεις εγω κι ο εαυτος μου ενιοτε. Οταν με νικουσε εκεινος χαιρομουν κι οταν νικουσα εγω εκνευριζομουν τοσο που μου γυριζα την πλατη επιδεικτικα. Αντιφαση ειναι το μεσαιο μου ονομα.Εδωσα τα παντα στον ερωτα λοιπον εκει που ειχα καποτε ερωτευτει το ονειρο και διεψευσα την υποσχεση του εαυτου μου για πληρη αφοσιωση σε αυτο.

Ειπα πως τα δινω ολα. Τοτε πως γινεται και δε δοθηκα ποτε ολοκληρωτικα πουθενα; Παντα εχω αποθεμα κι αλλο κι αλλο κι αλλο κι ομως...Αφηνα στη μεση ο,τι δεν αντεχα. Ο,τι δε μ'αρεσε. Ενιωθα οτι μου τρωει στιγμες που δεν προκειται να ξαναπαρω πισω. Κι αυτο ηταν παραιτηση για πολλους, αντιφατικο με το οτι τα δινω ολα, οπως ισχυριζομαι.

Μπορω να πω ομως οτι ο ερωτας...ναι αυτος ο ατιμος ο ερωτας, ηταν που ηθελα δεν ηθελα μου τα εκλεψε ολα την ωρα που εγω εκανα τα στραβα ματια και τον αφηνα να μπει. Ξερεις τι ωραια ειναι να ζεις στο επακρο την καθε στιγμη; Ομορφα και ασχημα παντα στο υψηλοτερο σημειο του συναισθηματικου σου volume;

Ξερεις τι ψυχοφθορο που ειναι ωστοσο για σενα τιποτε να μην ειναι δεδομενο; Ξερεις τι θα πει να πρεπει να παλεψεις ακομη και για τα στοιχειωδη προκειμενου να μη χασεις αυτο που ολοι οι υπολοιποι θεωρουν πως "εννοειται"; Ξερεις τι ειναι να μην μπορεις να αναφερθεις σε οσα αντεξες κατα τη μοναχικη πορεια σου στο τωρα γιατι ολα οσα πετυχες ηταν νικες άυλες, ψυχολογικης και συναισθηματικης φυσεως την ιδια στιγμη που γυρω σου ο κοσμος πρακτικα προχωραει ονομαζοντας ενηλικιωση πραγματα εξω απο τον ψυχισμο του; Αυτα ειναι τα κρυφα μου κομπλεξ λοιπον. Αυτα τα τελευταια.

Αυτα που λες τα βγαζω μεσα απο τη γλωσσα του σωματος, οχι του στοματος. Αν με δεις καποτε ισως καταλαβεις τι εννοω. Γιατι βλεπεις γαμωτο μ' αρεσει να ειμαι και ειλικρινης. Η για να ειμαι ειλικρινης, μ' αρεσει δε μ' αρεσει, μου βγαινει αυθορμητα. Οποτε οσα δεν προδιδει η φωνη μου τα φωναζει το σωμα μου. Τα πρωτα που θα δεις ειναι τα ασχημα, ξερω τι σου λεω. Ισως και λιγο επιτηδες τωρα πια αφηνονται να ξεχειλιζουν αβερτα για να σε απωθουν, επειδη δεν εχω κατι να σου δωσω αυτη τη στιγμη (κι εγω δεν μπορω ετσι) κι επειδη ισως φοβαμαι να σε αφησω να μου δωσεις κι εσυ. Παμε παρακατω. Αν αντεξεις θα δεις και κατι παραπανω. Θ' ακουσεις και δυο τρεις λεξεις κλειδια της ιστοριας που σερνω μαζι μου. Αν επιδιωξεις ισως σου πω και κατι ακομη. Μα αν επιδιωξεις ειναι που θα τρομαξω πιο πολυ, σαν αγριμι που ακουει βηματα στο δασος να πλησιαζουν. Αν με κυνηγησεις θα πρεπει να με πεισεις. Αν με πεισεις θα πρεπει να μεινεις. Αν μεινεις θα πρεπει να υπομεινεις. Κι αφου υπομεινεις, αν δεν εχεις ηδη ξενερωσει, θα παρεις πια αυτα τα ολα που καποτε θα σου εδινα χωρις δευτερη σκεψη.

Ξερεις γιατι; Θυμασαι πως αρχισα αυτο το κειμενο; Δεν κερδισα μονο. Εχασα κιολας. Πολλα. Παρα πολλα. Κι επειδη οι επιλογες μας ειναι αυτο που ειμαστε φοβαμαι πια κι εμενα κι εσενα. Μα δε φοβαμαι τιποτε την ιδια στιγμη. Σου το ειπα. Παρανοια. Κι ομως...ειμαι ακομη εδω να πιστευω στο "ποτε δεν ειναι αργα". Καλως η κακως θα δειξει. Το συμπαν δεν ξερω τι παιχνιδια μου παιζει. Το θεμα μου πλεον ειναι το δευτερο κομματι του αποφθεγματος: Το "και χειρα κινει"... Εκει τωρα προσπαθω να δωσω "βαρος".

6 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

το διαβασα και το αφησα.το ξανα διαβασα και το ξανα αφησα.θελω να σου πω μα εχουμε τοσα στοιχεια ομοιοτητας που τι να σου πω;;δεν θελω να γεμισω και το χωρο σου με λογια...
σημαδια πολλα...ποσες φορες τα χερια μου(σου) ανοιξαν για να αγκαλιασουν και τα ματια δεν κοιταγαν την αγκαλια κοιταγαν τα σημαδια.μη κανεις το λαθος και αφησεις να σε κυριευσουν οι φοβοι οταν κλεισει η αγκαλια...εκοψα τα χαρτακια και ειμαι σε ενα μετεωρο παραιτησης και υπαρξης.θα περασει και αυτο ολο λεω και με τραβαω απο τα μαλλια για να με σηκωσω.
ξερεις κατι ομως;ακομα και τωρα ξερω πως και εσυ (ειμαι σιγουρος για αυτο) για ενα απαλο χαδι το αγριμι αν και ετοιμο να φυγει τρομαγμενο θα σταθει με το ιδιο παθος και θα τα δωσει ολα ξανα...γιατι ο ερωτας ειναι ονειρα και τα ονειρα γεννανε ερωτα αγαπης...ειπα πολλα χωρις να σου πω τιποτα μα νομιζω πως με καταλαβαινεις εξαλλου αν πλησιασω κι αλλο μπορει να φυγω κι εγω :)
http://www.youtube.com/watch?v=z4oioCRbpDA&feature=autoplay&list=LLSSE5OzRMMAIhG2Cccu8wHg&playnext=4
συγνωμη για την πολυλογια...καληνυχτα και ελειψες χαιρομαι που σε ξαναβρηκα στο σπιτακι σου :))))

Xrusafh είπε...

Πόσο μοιάζουμε....
Μα και τι ωραία τα περιγράφεις...
Ένιωσα έτσι πολλές φορές στη ζωή μου...
Ειδικά το να παλεύεις για αυτά που οι άλλοι τα θεωρούν αυτονόητα...
Σε φιλώ!:)

Elli P. είπε...

Ξωτικο μου οχι απλα σε καταλαβα αλλα δεν μπορω παρα να νιωσω ταυτιση με τα λογια σου. Τα οποια παντα χαιρομαι οταν διαβαζω...Δεν εχω πολλα να πω... Απο κει που δεν το περιμενει κανεις μπορει να βρει εναν ανθρωπο να πει δυο κουβεντες κατευθειαν απο την ψυχη την ιδια στιγμη που εξω, στην πραγματικη που λεμε ζωη, επικρατει η πληρης αποξενωση. Η αδιαφορια, η ρηχοτητα. μπορει να φταιω κι εγω που ειμαι κλειστος ανθρωπος μα δεν ξερω...εχω χρονια να νιωσω αυτο το μαγικο "κλικ". Και αναρωτιεμαι καμια φορα γιατι ολα οσα λεμε εδω μεσα να μην μπορουμε να τα πουμε και απο κοντα...Δεν πειραζει ομως. Ακομη κι ετσι χαιρομαι που μιλαμε! Εχεις πεσει μεσα σε οσα λες και δεν πιστευω πως ειναι τυχαιο. Ασε που ετσι οπως τα γραφω πολλες φορες μονο καποιος που εχει παρομοιες σκεψεις μπορει να με καταλαβει...Να 'σαι καλα!

Xrusafh μου το παραπνω σχολιο ισχυει και για σενα...μακαρι ολοι εμεις που νιωθουμε οτι καταλαβαινουμε ο ενας τον αλλον να ειχαμε την ευκαιρια η το θαρρος να εκφραζομαστε και εξω απο δω ωστε καποια στιγμη να γνωριστουμε κι απο κοντα. Ειτε στ' αληθεια ειτε συμβολικα, οι εκαστοτε "εμεις". Πολυ χαιρομαι που με καταλαβες και ενιωσες πως εχουμε καποια κοινα. Θα τα λεμε λοιπον! :)

Elli P. είπε...

Εξαλλου κι εγω οταν μπαινω στο ιστολογιο σου παρατηρω πως σε πολλα σημεια εχω συναντησει πτυχες του εαυτου μου. Παλιοτερα σου ειχα αφησει κι ενα σχολιο σχετικα...Να περνας καλα!

lefti είπε...

...Mε συγκίνησες,πανάθεμά σε...
Μια ζωή παλεύω για τα αυτονόητα...
Γενικώς μια ζωή παλεύω.'Οπως όλος ο κόσμος.
Δεν γκρινιάζω,απλά μου θύμισες πολλά.
Διώξε το φόβο από μέσα σου (όταν σε πιάνει...),ο φόβος σε κολλάει,σε πάει πίσω.Ρισκάρησε( νομίζω ήδη το κάνεις :) )
Nαι,οι επιλογές μας είναι αυτό που είμαστε και πιστεύω κι εγώ στο "ποτέ δεν είναι αργά"
Να είσαι καλά!

Elli P. είπε...

Ποσο δικιο εχεις στο οτι ο φοβος μας παει πισω και μας κολλαει. Στο πετσι μου το εχω νιωσει αυτο κι ακομη το παλευω. Σ' ευχαριστω πολυ για τη συμβουλη, ποτε δεν παει χαμενη, ποτε τιποτε δε θεωρειται αυτονοητο και φυσικα παιρνω δυναμη κι εγω απο τετοια λογια...Μην ανησυχεις δεν ερμηνευσα το σχολιο σου ως γκρινια. Ποιος εξαλλου δεν εχει περασει ασχημα πραγματα στη ζωη του...λογικο ειναι οταν τα σκαλιζεις να δημιουργουνται εντονα συναισθηματα. Αρκει να μην αφηνουμε τα κακα να μας καταβαλουν! :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα