Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

This is how you remind me...


of what i really am...



Και καθως με κοιταξες ξαναφερες στο νου μου παλια νοστιμα ατοπηματα. Το αλατοπιπερο της ζωης που λενε. Μου εφερες στο νου παρανομα συνθηματα για ερωτες και ελευθερια. Απεναντι σε πυρηνους λογους και απειλες στεκομουνα, θυμασαι; Με μισο ματι με κοιτουσαν οι αυτοαποκαλουμενοι ευυποληπτοι και θιγμενοι. Μου ειχαν βγαλει ενα παρατσουκλι που το β' συνθετικο του ειχε να κανει με την προκληση. Για καποιον λογο ταραζα τους καθωσπρεπει αλλα την ιδια στιγμη που γελουσα με ολο μου το ειναι, η ζωη μου κατρακυλουσε. Δε χειριζομαι καλα τα πρεπει κι ας ακουγεται οτι το παινευομαι, ποναει. Καμια φορα τα χρειαζομαστε για να παμε παρακατω κι εγω γεμιζω τις λακκουβες με νερο και πνιγομαι μεσα τους αντι να περπαταω. "Πατωνεις!" μου φωναζουν πανικοβλητοι οι γυρω. Κι εγω απλα βαριεμαι να πατησω στα δυο μου ποδια και πνιγομαι, πνιγομαι... Τι σου λεω κι εσενα τωρα. Ξεκινησα να σου μιλαω γι' αυτα που μου θυμισες. "Παναθεμα σε. Σχεδον καθολου δεν αλλαξες λοιπον!" Αυτα ηταν τα πρωτα λογια που μου ειπες χαμογελωντας και κοιτωντας με διαπεραστικα μεσα στα ματια. Χαμηλωσα το βλεμμα για να μη μου θυμισεις οσα με εξοργισαν πληγωνοντας με μαζι με τα υπολοιπα. Μα επειτα κατι μουρμουρισα ανταποδιδοντας το βλεμμα σου. Η προκληση ειναι κατι που δεν επιδιωκω, μου βγαινει αυθορμητα. Δεξου το γιατι μου δινει ζωη. Τωρα για οσους αδιαφορω, ναι, αλλαξα πολυ, ασε τι λες εσυ που με θυμασαι! Μη σε μπερδευει η εφηβεια που σερνω πισω απ' τα χρονια μου. Με τις ηλικιες εχω τσακωθει, αυτο ειναι αληθεια. Αλλαξα που λες για οσους αδιαφορω γιατι δε μου βγαινει να τους δειξω κατι δικο μου. Αμυντικη επιθεση η επιθετικη αμυνα απεναντι στον παραξενο κοσμο που με περιβαλλει; Οπως και να 'χει ο καθενας θα βγαλει τα συμπερασματα του τελικα. Γνωριζοντας το ονομα μου αλλα οχι την ιστορια μου που λενε. Και γιατι να τον κατηγορισεις τον καθενα; Ποιος να του μιλησει για μενα και τι να του πει; Ασε να νομιζει ο κοσμος οτι με εμαθε. Η αφελεια δε με πειραζει τοσο. Η χαζομαρα ειναι αλλο πραγμα οταν περιεχει και κουτοπονηρια. Τοτε ναι, ειναι ικανη να σε τρελανει! Παλι ξεφυγα... Θυμασαι λοιπον πως τσαντιζοσουν με τις "τρελες" μου ; Σκεφτοσουν παντα τι θα πει ο κοσμος και σε αυτο δεν ταιριαξαμε ποτε. Μεσα απο αυτην την αντιθεση μας μου ξαναφερες στο νου λοιπον εκεινο το τοτε. Θυμασαι πως σε πειραζα και κρυφογελουσες σα να ελεγες "τραβατε με κι ας κλαιω"; Θυμασαι οταν με ρωτουσες μηπως αλλαξα γνωμη για καποια αποφαση μου η καποια "σταση ζωης" που θεωρουσες υπερβολικα προκλητικη για τις τελεια δομημενες νορμες σου και ξεφυσουσες οταν ακουγες το "προκλητικο" μου οχι; Αυτα μου θυμισες σημερα. Τι ωραιες μερες...Τωρα, λες, δικαιωθηκα. Κατι θα γινε...ποιος ξερει; ...

3 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

έχω μια αίσθηση ή παραίσθηση δεν ξέρω πως είχες ένα αγέρωχο βλέμμα σε αυτή την συνάντηση με το παρελθόν.
προσπέρασα τον κόσμο που πάντα ότι διαφέρει το λογοκρίνει (εγώ το έβλεπα και το βλέπω σαν τσάμπα διαφήμιση πειράζοντας τον εαυτό μου πως κάνω προπόνηση για όταν γίνω διασημότητα στην επόμενη ζωή μου) προσπέρασα και τα χρόνια που κυλήσαν και στάθηκα σε σένα που κρύφτηκες πίσω από τις ωραίες μέρες...
κάτι έγινε...ελπίζω να μην πόνεσε πιο πάνω από τις αντοχές σου :)

Elli P. είπε...

Γεια σου Ξωτικο μου! Επεστρεψα χτες και ειδα τα σχολια σου! Ποσο χαιρομαι οταν διαβαζω αυτα που γραφεις...πεφτεις μεσα και εκφραζεσαι και με τον πιο ευφανταστο αλλα και ευστοχο τροπο...Missed you!

Ξωτικό της πόλης είπε...

επέστρεψες!!!μου έλειψες και εμένα :)
ελπίζω να γέμισαν οι παλέτες σου χρώματα αν και ακόμα είναι εποχή για να μαζέψεις και άλλα, αργεί το φθινόπωρο!
περιμένω με ανυπομονησία να διαβάσω τις περιπέτειες σου και να ανακαλύψω και νέα χαμόγελα στην ψυχή σου!!!
καλώς ήρθες στο σπίτι σου (το γλυκό που λείπει από το βάζο...εγώ το έφαγα!)
τελικά αυτή η εβδομάδα έχει ξεκινήσει πολύ χαρμόσυνα :)))

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα