Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας- Το σπιτι



Υπαρχει ενα σπιτι στην παλια γειτονια. Οποτε περνουσα απο μπροστα του ενιωθα ερωτευμενη. Η αυρα του δεν κρατουσε τα προσχηματα. Οι τοιχοι του ειχαν απο καιρο αρχισει να ξεφτιζουν. Τα σκαλια του μαρμαρινα, η αυλη του χορταριασμενη πια ωστοσο αρχοντικα γοητευτικη και τα παραθυρα του ξυλινα, μισανοιχτα, πολλα υποσχομενα. Διπλα στην πορτα εκεινο το σιδερενιο πραγματακι που ποτε δεν εμαθα πως λεγεται εστεκε ετοιμο να δεχτει καποιο λασπωμενο παπουτσι και να το καθαρισει. Στο πεζοδρομιο ειχαν θεριεψει οι νεραντζιες κι εγω θυμομουν παντα τα παλια χρονια, εναν καιρο που συνομηλικοι του πατερα μου μπορει να επαιζαν νεραντζοπολεμο στις γειτονιες. Οταν ημουν παιδι νομιζα οτι ειδα κατι εκει που τελικα δεν εμαθα ποτε αν ηταν φαντασια η πραγματικοτητα. Δε με ενοιαξε ωστοσο και ονομασα το περιστατικο αναμνηση. Ετσι, αυθαιρετα. Θυμαμαι την πορτα του ν' ανοιγει για να υποδεχτει εναν μυστηριωδη ανησυχο νεαρο ο οποιος λιγο πριν μπει φουριοζος στον προθαλαμο εριχνε περιεργα βλεμματα κατα τον δρομο. Ειδα κι ενα χερι να του γνεφει απο ενα παραθυρο κι επειτα να χανεται πισω απ' τα παντζουρια. Μα το σπιτι δεν ηταν ακατοικητο; Παντα αυτη την αισθηση ειχα... Το μυαλο μου παρολαυτα εσπευσε να το μεταμορφωσει σε φωλια για καποιο παρανομο ζευγαρι κυνηγημενο απο κανονες και πρεπει. Ναι, απο μικρη ειχα μια αδυναμια σε τετοιου ειδους ιστοριες, τιποτε δεν ειναι τυχαιο. Ουτε και το οτι με λενε αλαφροισκιωτο ακομη και τωρα, που "μεγαλωσα". Αλλοτε θυμαμαι παιδια να σκαρφαλωνουν στα καγκελα του, να πηδουν στην απεριποιητη αυλη του και μαναδες απο τα γυρω μπαλκονια να φωναζουν.  Η καποια βραδια το θυμαμαι ν' αλλαζει φορεσια κατω απ΄το τεμπελικο φως ενος μισοσπασμενου φαναριου, να ντυνεται με τις σκιες των περαστικων, των δεντρων και της νυχτας, να τυλιγεται στο ημιφως του φεγγαριου και να κορδωνεται σαν χλωμη και ομορφη εφηβη κοπελα του '50 ετοιμη να δεχτει τον αγαπητικο σε καποια σκοτεινη γωνια που ειχε οριστει ως "το γνωστο μερος" για την "γνωστη ωρα" του ραντεβου. Δεν ηταν ομως λιγες και οι φορες που ζευγαρακια ξαναμμενα εκαναν σταση μπροστα του κι ακουμπωντας στους τοιχους του ανταλασσαν φιλια και λογια συμβαλλοντας στη φορτισμενη του ατμοσφαιρα. Και τι δε θα 'χε να πει αυτο το σπιτι αν μιλουσε. Και τι δε θα χε δει, τι δε θα χε ακουσει. Με ποσα αισθηματα να ποτισαν οι τοιχοι του μεσα στα χρονια... Εχω καιρο να περασω απο κει μα ειχα βγαλει την τελευταια φορα φωτογραφια. Η αυρα του δεν αιχμαλωτιστηκε ποτε μα η εικονα του ειναι αρκετη για να αναδευει τις δικες μου αισθησεις.

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

o τρόπος για να σου δείξει ένα σπίτι πως αισθάνεται είναι οι μυρωδιές.το ανακάλυψα αυτές τις μέρες, έλεγα να γράψω κάτι για αυτό.θα δούμε...
πρόσεξε το πως μυρίζουν τα σπίτια το καθένα έχει τη δική του μυρωδιά.

Elli P. είπε...

Εχεις τοσο δικιο...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα